Sál frá Tarsus var ungur, lærður og sannfærður. Hann var farísei, menntaður af þeim besta, og hann var viss um að þessi nýja hreyfing sem fylgdi Jesú frá Nasaret væri hættuleg villa sem yrði að uppræta.

Hann gerði það af alvöru. Hann var viðstaddur þegar Stefán, fyrsti píslarvotturinn, var grýttur, og gætti fatanna fyrir þá sem köstuðu steinunum. Síðan fór hann hús úr húsi, dró fólk út — konur jafnt sem karla — og lét varpa því í fangelsi.

Þegar það dugði ekki fékk hann bréf frá æðsta prestinum og hélt af stað til Damaskus til að leita uppi fleiri og færa þá bundna til Jerúsalem.

Á leiðinni, skammt frá borginni, ljómaði skyndilega ljós af himni umhverfis hann. Hann féll til jarðar og heyrði rödd sem spurði hvers vegna hann væri að ofsækja hana. Hann spurði hver þetta væri. Röddin svaraði því til að hún væri Jesús, sá sem hann ofsækti, og sagði honum að fara inn í borgina og bíða þess að honum yrði sagt hvað hann ætti að gera.

Mennirnir sem voru með honum stóðu orðlausir. Sál reis á fætur og var blindur. Þeir leiddu hann við hönd inn í Damaskus, og í þrjá daga sá hann ekkert og hvorki át né drakk.

Í borginni bjó lærisveinn að nafni Ananías. Guð sagði honum að fara til Sáls. Ananías mótmælti — hann hafði heyrt hvað þessi maður hefði gert og vissi hvers vegna hann var kominn. Honum var sagt að fara samt.

Ananías fór og lagði hendur yfir hann og kallaði hann bróður sinn. Sál fékk sjónina aftur og lét skírast.

Hann varð sá sem ferðaðist lengst, skrifaði mest og var fangelsaður oftast. Hann skipti aldrei um nafn af sinni hálfu — Páll var einfaldlega rómverska myndin af því — og hann gleymdi aldrei hvað hann hafði verið.