Sál frá Tarsus var ungur, lærður og sannfærður. Hann var farísei, menntaður af þeim besta, og hann var viss um að þessi nýja hreyfing sem fylgdi Jesú frá Nasaret væri hættuleg villa sem yrði að uppræta.

Hann fór hús úr húsi, dró fólk út — konur jafnt sem karla — og lét varpa því í fangelsi. Þegar það dugði ekki fékk hann bréf frá æðsta prestinum og hélt af stað til Damaskus til að leita uppi fleiri og færa þá bundna til Jerúsalem.

Á leiðinni, skammt frá borginni, ljómaði skyndilega ljós af himni umhverfis hann. Hann féll til jarðar og heyrði rödd sem spurði hvers vegna hann væri að ofsækja hana. Hann spurði hver þetta væri. Röddin svaraði því til að hún væri Jesús, sá sem hann ofsækti, og sagði honum að fara inn í borgina og bíða þess að honum yrði sagt hvað hann ætti að gera.

Sál reis á fætur og var blindur. Þeir leiddu hann við hönd inn í Damaskus, og í þrjá daga sá hann ekkert og hvorki át né drakk.

Í borginni bjó lærisveinn að nafni Ananías. Drottinn sagði honum að fara til Sáls. Ananías mótmælti — hann hafði heyrt hvað þessi maður hefði gert. En Drottinn sagði honum að fara, því að Sál væri útvalið ker sem ætti að bera nafn hans fram fyrir heiðingja, konunga og Ísraelsmenn, og að hann myndi sýna honum hve mikið hann yrði að þola vegna nafns síns.

Ananías fór, lagði hendur yfir hann og kallaði hann bróður. Þá féll eitthvað eins og hreistur af augum Sáls og hann sá aftur. Hann stóð upp og lét skírast, borðaði og styrktist, og tók strax að prédika í samkunduhúsunum að Jesús væri sonur Guðs.

Eftir nokkurn tíma lögðu menn á ráðin um að drepa hann og vöktuðu borgarhliðin dag og nótt. En lærisveinarnir tóku hann um nótt og létu hann síga niður með borgarmúrnum í körfu.