Nebúkadnesar konungur hafði reist gulllíkneski og boðið að hver sá sem ekki félli fram og tilbæði það skyldi kastað í brennandi eldsofn.

Menn komu til konungs og sögðu honum að þrír Júðar sem hann hefði sett yfir Babelhérað — Sadrak, Mesak og Abed-Negó — virtu hann að engu, dýrkuðu ekki guði hans og tilbæðu ekki líkneskið.

Konungur fylltist reiði og lét leiða þá fram. Hann spurði hvort þetta væri af ásettu ráði og gaf þeim eitt tækifæri enn: félli þeir fram þegar hljóðfærin heyrðust væri málið úr sögunni, en gerðu þeir það ekki yrði þeim samstundis kastað í ofninn — og hver væri sá guð sem gæti frelsað þá úr hans höndum?

Þeir svöruðu að þeir þyrftu ekki að svara honum einu orði um þetta. Gæti Guð þeirra frelsað þá, þá myndi hann gera það; en þótt hann gjöri það ekki skyldi konungur samt vita að þeir myndu hvorki dýrka guði hans né tilbiðja líkneskið.

Þá afmyndaðist ásjóna konungs af heift. Hann lét kynda ofninn sjöfalt heitar en venja var og bauð sterkustu mönnum hers síns að binda þá og kasta þeim inn. Eldslogurinn varð þeim að bana sem báru þá, en þeir þrír féllu bundnir niður í ofninn.

Inni í loganum gengu þeir um og lofuðu Guð, og Asarías stóð upp og bað upphátt mitt í eldinum.

Konungur varð undrandi og sagðist sjá fjóra menn ganga lausa í eldinum og ekkert hefði grandað þeim, og að sá fjórði væri ásýndum sem sonur guðanna.

Landstjórarnir og ráðgjafarnir komu að og sáu að eldurinn hafði engu grandað á líkömum þeirra: hárið á höfði þeirra var ekki sviðnað, ekkert sá á klæðum þeirra og engan eldsdaun lagði af þeim. Konungur lofaði Guð þeirra, sem hefði sent engil sinn og frelsað þjóna sína er lögðu líkami sína í sölurnar fremur en að tilbiðja annan guð, og gaf út skipun um að enginn mætti mæla lastmæli gegn honum. Síðan hóf hann þá Sadrak, Mesak og Abed-Negó til mikilla mannvirðinga í Babelhéraði.