Lasarus í Betaníu, bróðir þeirra Mörtu og Maríu, var sjúkur, og systurnar sendu Jesú orð. Þegar hann kom loks var Lasarus þegar búinn að liggja fjóra daga í gröfinni.

Betanía var skammt frá Jerúsalem, og margir Gyðingar voru komnir til systranna að hugga þær eftir bróðurinn.

Þegar Marta frétti að hann væri á leiðinni gekk hún á móti honum; María sat eftir heima. Marta sagði honum að hefði hann verið þarna væri bróðir hennar ekki dáinn — og að hún vissi líka að hvers sem hann bæði Guð um, það myndi Guð veita honum.

Hann sagði henni að bróðir hennar myndi upp rísa. Hún svaraði að hún vissi að hann risi upp í upprisunni á efsta degi. Þá sagði hann henni að hann væri sjálfur upprisan og lífið, og að sá sem tryði á hann myndi lifa þótt hann dæi.

Þegar hann sá Maríu gráta, og Gyðingana sem með henni komu, hryggðist hann í andanum og komst við. Hann spurði hvar þeir hefðu lagt hann, og þeir báðu hann að koma og sjá. Þá táraðist hann, og Gyðingarnir sögðu hve mjög hann hefði elskað hann. Sumir þeirra spurðu hvort sá sem opnaði augu hins blinda hefði ekki getað séð til þess að þessi maður dæi ekki.

Hann kom að gröfinni, sem var hellir með steini fyrir, og bað um að steinninn yrði tekinn burt. Marta minnti hann á að nálykt væri komin af bróður hennar eftir fjóra daga. Hann spurði hvort hann hefði ekki sagt henni að hún myndi sjá dýrð Guðs ef hún tryði.

Þeir tóku steininn burt. Hann hóf upp augun og þakkaði föður sínum fyrir að hafa heyrt sig, og sagðist vita að hann heyrði sig ávallt, en að hann segði þetta vegna mannfjöldans sem stóð umhverfis, svo að þeir tryðu að faðirinn hefði sent hann.

Að því mæltu kallaði hann hárri röddu á Lasarus og bað hann að koma út. Og út kom hinn dáni, bundinn líkblæjum á höndum og fótum og með sveitadúk bundinn fyrir andlitið. Jesús sagði þeim að leysa hann og láta hann fara.