Jesús kom til bæjar í Samaríu sem heitir Síkar, nálægt landinu sem Jakob gaf Jósef syni sínum. Þar var Jakobsbrunnur, og vegmóður settist hann niður við hann um sjöttu stund.

Samversk kona kom að ausa vatni, og hann bað hana um að drekka. Lærisveinarnir voru farnir inn í bæinn að kaupa vistir.

Hún spurði hvernig stæði á því að hann, Gyðingur, bæði hana, samverska konu, um vatn — því að Gyðingar áttu engin mök við Samverja.

Hann svaraði að þekkti hún gjöf Guðs og vissi hver það væri sem bæði hana, þá hefði hún sjálf beðið hann, og hann hefði gefið henni lifandi vatn. Hún benti á að hann hefði enga ausu og brunnurinn væri djúpur, og spurði hvort hann væri meiri en Jakob, sem gaf þeim brunninn og drakk úr honum sjálfur.

Hann sagði að hvern þann þyrsti aftur sem drykki af þessu vatni, en sá sem drykki af vatninu sem hann gæfi þyrsti aldrei framar: það yrði í honum að lind sem sprytti upp til eilífs lífs. Hún bað um þetta vatn, svo að hana þyrsti ekki og hún þyrfti ekki að koma þangað að ausa.

Hann bað hana að fara og kalla á mann sinn. Hún sagðist engan mann eiga, og hann svaraði að það væri rétt mælt: hún hefði átt fimm menn og sá sem hún ætti nú væri ekki maður hennar.

Hún sagði þá að hann væri sýnilega spámaður, og bar upp deiluna um hvar tilbiðja ætti — á fjallinu eða í Jerúsalem. Hann sagði henni að sú stund kæmi og væri raunar komin að hinir sönnu tilbiðjendur myndu tilbiðja föðurinn í anda og sannleika, enda er Guð andi. Hún sagðist vita að Messías kæmi og myndi kunngera þeim allt, og hann sagði henni að hann væri sá sem við hana talaði.

Í því komu lærisveinarnir og undruðust að hann talaði við konu, en enginn spurði neins. Hún skildi skjólu sína eftir, gekk inn í bæinn og bað menn að koma og sjá mann sem hefði sagt sér allt sem hún hafði gert — hvort þetta gæti verið Kristur. Margir Samverjar trúðu á hann vegna orða hennar og báðu hann að dveljast hjá sér, og hann var þar í tvo daga. Enn fleiri tóku trú við að heyra hann sjálfan, og þeir sögðu konunni að nú tryðu þeir ekki lengur vegna hennar frásagnar: þeir hefðu heyrt það sjálfir og vissu að þessi maður væri í sannleika frelsari heimsins.