Assýringar sátu um Betúlíu og borgin var að þrotum komin. Júdít var ekkja þar; maður hennar hafði dáið um byggskurðinn og hún hafði verið ekkja í þrjú ár og hálfu betur. Hún hafði gert sér herbergi uppi í húsinu og bjó þar innilokuð með þernum sínum.

Þegar hún heyrði að öldungarnir hefðu lofað að gefast upp eftir fáa daga kallaði hún þá til sín og ávítaði þá fyrir að setja Guði frest. Refsinguna skyldu þeir telja minni en syndir þeirra verðskulduðu og til bóta en ekki eyðingar. Þeir sögðu að allt sem hún mælti væri satt og báðu hana að biðja fyrir þeim.

Hún sagði þeim að standa við hliðið um nóttina; hún myndi ganga út með þernu sinni. Þeir skyldu biðja, en ekki spyrja hvað hún hygðist fyrr en hún bæri þeim orð.

Að bæn lokinni lagði hún af sér hærusekkinn og ekkjuklæðin, þvoði sig og smurði, fléttaði hárið, klæddist hátíðarklæðum og skreytti sig öllu skarti sínu.

Hún var leidd fyrir Holófernes, og hann varð þegar veiddur af augum sínum. Foringjar hans spurðu hver gæti fyrirlitið þjóð sem ætti svo fagrar konur. Hún dvaldist þar nokkra daga og át aðeins það sem þerna hennar bjó henni.

Fjórða kvöldið hélt hann henni veislu og brann af girnd til hennar. Hann bauð henni að drekka og vera glöð, og hún kvaðst mundu drekka, því dagurinn væri hennar mesti. Er áliðið var flýttu þjónarnir sér burt og dyrunum var lokað; allir voru ofurölvi og Holófernes lá í fasta svefni.

Júdít var ein eftir. Hún bað þernu sína að halda vörð fyrir utan, stóð frammi fyrir beðinum og bað í hljóði um styrk. Svo tók hún sverð hans ofan af stólpanum, dró það úr slíðrum og hjó tvisvar á hálsinn og tók af honum höfuðið. Hún fékk þernu sinni það í mal, og þær gengu út um herbúðirnar eins og þær væru á leið til bænar.

Við hliðið hrópaði hún til varðmannanna að ljúka upp, því Guð væri með þeim. Borgarmenn hlupu á móti henni með ljós, og hún bað um hljóð og lofaði Drottin sem ekki hefði yfirgefið þá sem á hann vona. Akíor sá höfuðið og féll í ómegin af ótta; þegar hann rankaði við féll hann til fóta henni og sagði að hún væri blessuð af Guði sínum í hverri tjaldbúð Jakobs, því að meðal hverrar þjóðar sem heyrði nafn hennar yrði Guð Ísraels mikill gerður hennar vegna.