Ísak og Rebekka eignuðust tvíbura. Esaú varð veiðimaður og maður merkurinnar, en Jakob var hæglátur og hélt sig við tjöldin. Ísak unni Esaú, því að hann hafði dálæti á villibráð, en Rebekka unni Jakobi.

Eitt sinn var Jakob að sjóða rétt þegar Esaú kom örmagna af mörkinni og bað um að fá að borða af þessu rauða; þess vegna var hann kallaður Edóm. Jakob vildi fyrst fá frumburðarrétt hans. Esaú sagðist vera að dauða kominn, hvað ætti hann með frumburðarrétt? Hann sór og seldi Jakobi réttinn, fékk brauð og linsubaunarétt, át, drakk og fór. Þannig lítilsvirti Esaú frumburðarrétt sinn.

Þegar Ísak var orðinn gamall og blindur bað hann Esaú að veiða og matbúa handa sér, svo að hann gæti blessað hann áður en hann dæi. Rebekka heyrði það. Hún matreiddi tvo kiðlinga eins og Ísak vildi, klæddi Jakob í föt Esaú og lagði kiðlingaskinn á hendur hans og háls, því að Esaú var loðinn en Jakob sléttur. Jakob óttaðist að kalla yfir sig bölvun, en hún sagði að bölvunin skyldi koma yfir sig.

Ísak þreifaði á syninum og sagði að röddin væri rödd Jakobs en hendurnar hendur Esaú. Hann át, kyssti hann, fann ilminn af klæðum hans og blessaði hann: dögg himins og feita jörð, gnægð korns og víns; þjóðir skyldu þjóna honum og bræður hans lúta honum.

Varla var Jakob farinn þegar Esaú kom með sína bráð. Ísak skalf ákaflega. Esaú hrópaði hátt og beisklega og bað föður sinn að blessa sig líka. Hann sagði að bróðir hans bæri nafnið Jakob með réttu, því að tvisvar hefði hann leikið á hann, og hann grét. Upp frá því hataði Esaú Jakob og hugðist drepa hann, og Rebekka sendi Jakob til Labans bróður síns í Harran.

Mörgum árum síðar sneri Jakob heim og frétti að Esaú kæmi á móti honum með fjögur hundruð menn. Hann gekk á undan fólki sínu og laut sjö sinnum til jarðar. En Esaú hljóp á móti honum, faðmaði hann, féll um háls honum og kyssti hann, og þeir grétu báðir. Esaú sagðist eiga nóg, en Jakob sagði að það að sjá andlit hans væri eins og að sjá auglit Guðs, og Esaú þáði gjöfina.

Þann dag sneri Esaú aftur heim til Seír. En Jakob hélt til Súkkót, byggði sér hús og gerði skýli yfir fénaðinn, og þess vegna heitir staðurinn Súkkót.