Jakob var á leið heim, og Esaú bróðir hans kom á móti honum. Um nóttina stóð Jakob upp, tók báðar konur sínar, báðar ambáttirnar og ellefu syni sína og fór með þau yfir vaðið á ánni Jabbok. Hann sendi þau og allt sem hann átti yfir um.

Svo var Jakob einn eftir. Þá glímdi maður við hann þar til dagur rann.

Þegar maðurinn sá að hann gat ekki borið Jakob ofurliði snart hann mjaðmarlið hans, og mjöðmin gekk úr liði meðan þeir glímdu. Maðurinn bað hann að sleppa sér, því að það væri farið að birta. Jakob sagðist ekki sleppa honum nema hann blessaði hann.

Maðurinn spurði hvað hann héti, og hann svaraði: Jakob. Þá sagði maðurinn að hann skyldi ekki lengur heita Jakob heldur Ísrael, því að hann hefði glímt við Guð og menn og haft betur.

Jakob bað hann þá að segja sér nafn sitt. Maðurinn spurði hvers vegna hann spyrði um nafn hans, og blessaði hann þar.

Jakob nefndi staðinn Peníel, því að hann hefði séð Guð augliti til auglitis, sagði hann, og lifað það af.

Sólin rann upp þegar hann fór fram hjá Peníel, og hann haltraði vegna mjaðmarinnar. Þess vegna borða Ísraelsmenn ekki enn í dag sinina við mjaðmarliðinn, því að maðurinn hafði snert mjaðmarlið Jakobs, þar sem sinin liggur.