Gamla testamentiðLögmálið
En Jakob fór leiðar sinnar; mættu honum þá englar Guðs.
Og er Jakob sá þá, mælti hann: Þetta eru herbúðir Guðs. Og hann nefndi þennan stað Mahanaím.
Og Jakob gjörði sendimenn á undan sér til Esaú bróður síns til Seír-lands, Edóm-héraðs.
Og hann bauð þeim og sagði: Segið svo herra mínum Esaú: »Svo segir þjónn þinn Jakob: Eg hefi dvalið hjá Laban og verið þar alt til þessa.
Og eg hefi eignast uxa, asna og sauði, þræla og ambáttir, og sendi eg nú til herra míns, að láta hann vita það, svo að eg megi finna náð í augum þínum«.
Og sendimennirnir komu aftur til Jakobs og sögðu: Vér komum til Esaú bróður þíns; hann er sjálfur á leiðinni á móti þér og fjögur hundruð manns með honum.
Þá varð Jakob mjög hræddur og kvíðafullur. Og hann skifti mönnunum, sem með honum voru, og sauðunum, nautunum og úlföldunum í tvo flokka.
Og hann hugsaði: Þó að Esaú ráðist á annan flokkinn og strádrepi hann, þá getur samt hinn flokkurinn komist undan.
Og Jakob sagði: Guð Abrahams föður míns og Guð Ísaks föður míns, Drottinn, þú sem sagðir við mig: »Hverf heim aftur til lands þíns og til ættfólks þíns, og eg mun gjöra vel við þig«,
ómaklegur er eg allrar þeirrar miskunnar og allrar þeirrar trúfesti, sem þú hefir auðsýnt þjóni þínum; því að með stafinn minn einn fór eg þá yfir Jórdan, en nú á eg yfir tveim flokkum að ráða.
Æ, frelsa mig undan valdi bróður míns, undan valdi Esaú, því að eg óttast hann, að hann komi og höggvi oss niður sem hráviði.
Og þú hefir sjálfur sagt: »Eg mun vissulega gjöra vel við þig og gjöra niðja þína sem sand á sjávarströndu, er eigi verður talinn fyrir fjölda sakir«.
Og hann var þar þá nótt. Og hann tók gjöf handa Esaú bróður sínum af því, sem hann hafði eignast:
tvö hundruð geitur og tuttugu geithafra, tvö hundruð ásauði og tuttugu hrúta,
þrjátíu úlfaldahryssur með folöldum, fjörutíu kýr og tíu griðunga, tuttugu ösnur og tíu ösnufola.
Og hann fékk þetta í hendur þjónum sínum, hverja hjörð út af fyrir Sig, og mælti við þjóna sína: Farið á undan mér og látið vera bil á milli hjarðanna.
Og þeim, sem fyrstur fór, bauð hann á þessa leið: Þegar Esaú bróðir minn mætir þér og spyr þig og segir: »Hvers maður ert þú og hvert ætlar þú að fara og hver á þetta, sem þú rekur á undan þér?
þá skaltu segja: »Þjónn þinn Jakob á það; það er gjöf, sem hann sendir herra mínum Esaú, og sjá, hann er sjálfur hér á eftir oss.
Á sömu leið bauð hann hinum öðrum og þriðja og öllum þeim, sem hjarðirnar ráku, og mælti: Þannig skuluð þér tala við Esaú, Þegar þér hittið hann,
Og þér skuluð einnig segja: Sjá, þjónn þinn Jakob kemur sjálfur á eftir oss. Því að hann hugsaði: Eg ætla að blíðka hann með gjöfinni, sem fer á undan mér; því næst vil eg sjá hann; vera má að hann taki mér þá blíðlega.
Þannig fór gjöfin á undan honum, en sjálfur var hann þessa nótt í herbúðunum.
Og hann lagði af stað um nóttina og tók báðar konur sínar og báðar ambáttir sínar og þá ellefu sonu sína og fór yfir Jabbok á vaðinu.
Og hann tók þau og fór með þau yfir ána; og hann fór yfir um með alt, sem hann átti.
En Jakob varð einn eftir, og maður nokkur glímdi við hann, unz dagsbrún rann upp.
Og er hann sá, að hann gat ekki felt hann, laust hann hann á mjöðmina, svo að Jakob gekk úr augnakörlunum, er hann glímdi við hann.
Þá mælti hinn: Sleptu mér, því að nú rennur upp dagsbrún. En hann svaraði: Eg sleppi þér ekki, nema þú blessir mig.
Þá sagði hann við hann: Hvað heitir þú? Hann svaraði: Jakob,
Þá mælti hann: Eigi skalt þú lengur Jakob heita, heldur Ísrael; því að þú hefir glímt við Guð og menn og fengið sigur.
Og Jakob spurði hann og mælti: Seg mér heiti þitt. En hann svaraði: Hvers vegna spyr þú mig að heiti? Og hann blessaði hann þar.
Og Jakob nefndi þennan stað Pníel; því að eg hefi, kvað hann, séð Guð augliti til auglitis og þó haldið lífi.
Og er hann fór frá Pníel, rann sólin upp; var hann þá haltur í mjöðminni.
Fyrir því eta Ísraelsmenn alt til þessa dags ekki sinina, sem er ofan á augnakarlinum, því að hann hitti mjöðm Jakobs þar sem sinin er undir. Jakob og Esaú sættast. Jakob sezt að í Sikom.