Eftir upprisuna og uppstigninguna voru lærisveinarnir í Jerúsalem og biðu. Þeir voru um hundrað og tuttugu, saman komnir á einum stað: postularnir ellefu, María móðir Jesú, konurnar sem höfðu fylgt honum, og bræður hans. Þeim hafði verið sagt að bíða og þeir vissu ekki nákvæmlega eftir hverju.

Á hvítasunnuhátíðinni, fimmtíu dögum eftir páska, var Jerúsalem full af fólki sem hafði komið langt að. Þennan morgun kom skyndilega hljóð af himni eins og af sterkum vindi og fyllti allt húsið þar sem þau sátu. Yfir hverju þeirra sáust tungur eins og af eldi. Þau fylltust öll heilögum anda og tóku að tala á öðrum tungumálum.

Fólkið úti á götunni safnaðist að, því hver og einn heyrði þau tala á sínu eigin máli. Í mannfjöldanum voru Partar, Medar, Elamítar, fólk frá Mesópótamíu, Egyptalandi, Róm, Krít og Arabíu. Sumir voru gáttaðir. Aðrir sögðu að þau væru einfaldlega drukkin.

Þá stóð Pétur upp — sami Pétur og hafði afneitað honum við eldinn — og flutti fyrstu prédikun kirkjunnar. Hann benti á að klukkan væri níu að morgni og fáir drukknir svo snemma. Svo sagði hann þeim frá Jesú: hvað hann hefði gert, hvernig hann hefði verið tekinn af lífi, og að Guð hefði reist hann upp.

Fólkið varð klökkt og spurði hvað það ætti að gera. Pétur sagði því að snúa við og láta skírast.

Þennan dag bættust um þrjú þúsund manns í hópinn. Þau héldu áfram saman: í kenningu postulanna, í samfélagi, í brauðsbrotningu og í bænum. Þau seldu eigur sínar og skiptu með þeim sem þurftu.

Þetta er sá dagur sem kirkjan telur afmælisdaginn sinn. Hún byrjaði ekki sem stofnun heldur sem hópur af hræddu fólki sem hætti skyndilega að vera hrætt.