Og er nú var kominn hvítasunnudagurinn, voru þeir allir saman komnir á einum stað;
og skyndilega varð gnýr af himni, eins og aðdynjanda sterkviðris, og fylti alt húsið, sem þeir sátu í;
og þeim birtust tungur, eins og af eldi væru, er kvísluðust og settust á einn og sérhvern þeirra;
og þeir urðu allir fullir af heilögum anda og tóku að tala öðrum tungum, eins og andinn gaf þeim að mæla.
En þar voru Gyðingar búsettir í Jerúsalem, guðræknir menn, af öllum þjóðum undir himninum.
En er þetta hljóð heyrðist, kom mannfjöldinn saman, og honum brá mjög við, því að þeir heyrðu, hver og einn, þá mæla á sína tungu.
Og allir urðu forviða og undruðust, segjandi: Sjá, eru ekki allir þessir, sem tala, Galíleumenn?
Og hvernig heyrum vér, hver og einn, talað á eigin tungu vorri, er vér erum fæddir með:
Partar og Medar og Elamítar, og vér sem heima eigum í Mesopótamíu, Júdeu, Kappadókíu, Pontus og Asíu;
í Frýgíu og Pamfýlíu, Egiptalandi og Líbýubygðum við Kýrene, og vér Rómverjar, sem hér höfum sest að,
bæði Gyðingar, og þeir, sem gjörst hafa Gyðingar, Kríteyingar og Arabar, vér heyrum þá tala á vorum tungum um stórmerki Guðs?
En þeir urðu allir frá sér og forviða, og sögðu hver við annan: Hvað ætlar úr þessu að verða?
En aðrir höfðu að spotti og sögðu: Þeir eru druknir af sætu víni.
Og Pétur reis upp ásamt þeim ellefu, hóf upp rödd sína og ávarpaði þá: Þér Gyðingar, og allir þér, sem í Jerúsalem búið, þetta sé yður vitanlegt, og ljáið eyru orðum mínum;
því að eigi eru þessir menn druknir, svo sem þér ætlið, því að nú er þriðja stund dags;
heldur er þetta það, sem sagt hefir verið fyrir Jóel spámann:
Og það mun verða á hinum efstu dögum, segir Guð, að eg mun úthella af anda mínum yfir alt hold; synir yðar og dætur yðar munu spá, og ungmenni yðar munu sjá sjónir, og gamalmenni yðar mun drauma dreyma.
Já, einnig yfir þræla mína og yfir ambáttir mínar mun eg á þeim dögum úthella af anda mínum, og þau munu spá.
Og eg mun láta undur verða á himnum uppi og tákn á jörðu niðri, blóð og eld og reykjarsvælu.
Sólin mun snúast í myrkur og tunglið í blóð, áður en hinn mikli og dýrlegi dagur Drottins kemur.
Og svo mun verða, að hver sem ákallar nafn Drottins, mun frelsast.
Þér Ísraelsmenn, heyrið þessi orð: Jesúm frá Nazaret, mann þann, er Guð auðkendi fyrir yður með kraftaverkum og undrum og táknum, sem Guð gjörði fyrir hann yðar á meðal, svo sem þér sjálfir vitið, —
hann hafið þér, er hann var framseldur eftir fyrirhuguðu ráði Guðs og fyrirvitund, neglt á kross með höndum vondra manna og tekið af lífi, —
hann uppvakti Guð, er hann létti af kvölum dauðans, því að ekki var það mögulegt, að hann skyldi, af honum haldinn verða;
því að Davíð segir með tilliti til hans: Ávalt hafði eg Drottin fyrir augum mér, því að hann er mér til hægri hliðar, til þess að eg bifist ekki.
Fyrir því gladdist hjarta mitt, og tunga mín fagnaði, og meira að segja mun og hold mitt hvíla í von.
Því að ekki munt þú eftir skilja sálu mína í helju, og eigi heldur munt þú láta þinn heilaga sjá rotnun.
Kunna gjörðir þú mér lífsins vegu; þú munt mig með fögnuði fylla fyrir þínu augliti.
Þér bræður, skorinort get eg við yður talað um ættföðurinn Davíð, að hann er bæði dáinn og grafinn, og leiði hans er til hjá oss alt til þessa dags.
Af því að hann nú var spámaður, og vissi að Guð hafði með eiði svarið honum, að setja í hásæti hans mann af ávexti lendar hans,
sá hann það fyrir og talaði um upprisu Krists, því að hvorki var hann eftir skilinn í helju, og eigi heldur sá hold hans rotnun; —
þennan Jesúm uppvakti Guð, og erum vér allir vottar þess.
Þegar hann því nú með Guðs hægri hendi er upp hafinn, og hefir af föðurnum fengið fyrirheitið um heilagan anda, hefir hann úthelt honum, sem þér sjáið og heyrið.
Því að ekki sté Davíð til himna, en hann segir sjálfur: Drottinn sagði við minn Drottin: Set þig mér til hægri handar,
þangað til eg gjöri óvini þína að fótaskör þinni.
Með óbrigðanlegri vissu viti þá alt Ísraels hús, að Guð hefir gjört hann bæði að drotni og að Kristi, þennan Jesúm, sem þér krossfestuð.
En er þeir heyrðu þetta, stungust þeir í hjörtun og sögðu við Pétur og hina postulana: Hvað eigum vér að gjöra, bræður?
En Pétur sagði við þá: Gjörið iðrun og sérhver yðar láti skírast í nafni Jesú Krists til fyrirgefningar synda yðar, og þér munuð öðlast gjöf heilags anda;
því að yður er ætlað fyrirheitið og börnum yðar og öllum þeim, sem í fjarlægð eru — öllum þeim, sem Drottinn Guð vor kallar til sín.
Og með öðrum fleiri orðum bar hann vitni, og áminti þá, segjandi: Látið frelsast frá þessari rangsnúnu kynslóð.
Þeir, sem þá meðtóku orð hans, voru skírðir, og á þeim degi bættust við hér um bil þrjú þúsund sálir.
Og þeir héldu sér stöðuglega við kenningu postulanna og samfélagið og brotning brauðsins og bænirnar.
En ótti kom yfir sérhverja sál, og mörg undur og tákn gjörðust af postulunum.
En allir þeir sem trúðu voru saman og höfðu alt sameiginlegt,
og þeir seldu eignir sínar og fjármuni, og skiftu því meðal allra, eftir því sem hver hafði þörf til.
Og daglega héldu þeir sér með einum huga stöðugt í helgidóminum og brutu brauð í heimahúsum, og neyttu fæðu með fögnuði og einfaldleik hjartans,
og lofuðu Guð og höfðu vinsældir af öllum lýð. En Drottinn bætti daglega við í hópinn þeim, er frelsast létu.