Elkana átti tvær konur. Peninna átti börn en Hanna engin. Á hverju ári fór fjölskyldan til Síló að fórna, og þar skapraunaði Peninna henni, svo að hún grét og neytti ekki matar. Maður hennar spurði hvers vegna hún grét og hvort hann væri henni ekki betri en tíu synir.

Eitt sinn í Síló stóð Hanna upp eftir máltíðina og bað. Elí prestur sat á stóli við dyrustafinn. Hún var sárhrygg og grét mjög, og hún gerði heit: fengi hún son skyldi hann gefinn Drottni alla ævi sína og rakhnífur aldrei koma á höfuð honum.

Hún bað í hljóði. Aðeins varirnar bærðust og röddin heyrðist ekki, svo að Elí hélt að hún væri drukkin. Hún sagðist ekki hafa bragðað vín heldur úthellt hjarta sínu fyrir Drottni af miklum harmi. Þá bað hann hana að fara í friði og sagði að Guð Ísraels myndi veita henni bænina. Hún fór leiðar sinnar og mataðist, og svipurinn var ekki lengur dapur.

Að ári liðnu ól hún son og nefndi hann Samúel, af því að hún hefði beðið Drottin um hann. Hún kom ekki aftur til Síló fyrr en sveinninn var vaninn af brjósti. Þá lagði hún af stað með hann og tók með sér naut, mjöl og vín. Hún sagði Elí að hún væri konan sem staðið hefði þarna hjá honum og beðið, og að nú lánaði hún Drottni drenginn ævilangt.

Samúel þjónaði hjá Elí. Á þeim dögum var sjaldgæft að orð kæmi frá Drottni, og vitranir fátíðar. Eina nótt, þegar augu Elí voru tekin að daprast og enn logaði á lampanum, var kallað á sveininn. Hann hljóp til Elí og sagðist kominn af því að hann hefði kallað. Elí kvaðst ekki hafa kallað og sendi hann aftur í rúmið. Þetta endurtók sig þrisvar.

Í þriðja sinn skildi Elí hver það var sem kallaði. Hann sagði sveininum að leggjast aftur fyrir, og yrði á hann kallað skyldi hann svara því til að Drottinn mætti tala, því að þjónn hans heyrði. Drottinn kom og kallaði á hann með nafni eins og fyrr, og Samúel svaraði svo.

Um morguninn þorði hann ekki að segja frá sýninni, en Elí gekk á hann og hann leyndi engu. Sveinninn óx, og Drottinn var með honum, svo að ekkert af því sem hann boðaði féll til jarðar. Frá Dan til Beerseba vissi þjóðin öll að honum væri falið að vera spámaður, og í Síló hélt Drottinn áfram að birtast honum.