Engill Drottins sagði Filippusi að standa upp og ganga suður á veginn sem liggur frá Jerúsalem ofan til Gasa. Sá vegur liggur um óbyggðir.

Hann stóð upp og fór. Á veginum var eþíópskur maður, hirðmaður og höfðingi hjá drottningunni Kandake, settur yfir alla fjárhirslu hennar. Hann hafði farið til Jerúsalem að biðjast fyrir og var á heimleið, sat í vagni sínum og las upp úr Jesaja.

Andinn sagði Filippusi að ganga að og halda sig við vagninn. Hann skundaði þangað, heyrði hvað maðurinn var að lesa og spurði hvort hann skildi það.

Hirðmaðurinn svaraði að hvernig ætti hann að geta það nema einhver leiðbeindi honum, og bauð Filippusi að stíga upp og setjast hjá sér.

Staðurinn sem hann las var sá þar sem segir að hann hafi verið leiddur til slátrunar eins og sauður og þagað eins og lambið hjá þeim sem klippir það; að dómur hans hafi endað í niðurlægingunni og að enginn fái útmálað kynslóð hans, því að líf hans sé hrifið burt af jörðinni.

Hirðmaðurinn spurði um hvern spámaðurinn segði þetta — um sjálfan sig eða einhvern annan. Filippus tók til máls, byrjaði á þessari ritningu og boðaði honum fagnaðarerindið um Jesú.

Á leiðinni komu þeir að vatni, og hirðmaðurinn benti á það og spurði hvað hamlaði honum að skírast. Þeir létu vagninn nema staðar, stigu báðir niður í vatnið, og Filippus skírði hann.

Þegar þeir komu upp úr vatninu hreif andinn Filippus burt, og hirðmaðurinn sá hann ekki framar heldur hélt leiðar sinnar fagnandi. Filippus kom hins vegar fram í Asdód og boðaði fagnaðarerindið í hverri borg uns hann kom til Sesareu.