Drottningin í Saba frétti af orðstír Salómons og af húsinu sem hann hafði reist nafni Drottins. Hún lagði af stað til að reyna hann með gátum.

Til Jerúsalem kom hún með miklu föruneyti og úlfalda klyfjaða kryddjurtum, gulli og gimsteinum. Þegar hún kom á fund konungs bar hún upp fyrir honum allt sem henni bjó í brjósti.

Hann svaraði hverri spurningu hennar. Ekkert reyndist honum svo hulið að hann gæti ekki leyst úr því fyrir hana.

Hún sá speki hans og húsið sem hann hafði byggt, matinn á borði hans, bústaði þjóna hans, hvernig skutilsveinar hans stóðu fyrir beina og hvernig þeir voru klæddir, byrlara hans og brennifórnina sem hann bar fram í musteri Drottins. Þá varð hún frá sér numin.

Hún sagði konungi að satt hefði verið það sem hún heyrði heima í landi sínu um hann og speki hans, en að hún hefði ekki trúað orðrómnum fyrr en hún kom og sá með eigin augum — og að hún hefði ekki einu sinni frétt helminginn. Hann væri miklu vitrari og auðugri en sagt hafði verið. Sælir væru menn hans sem stæðu stöðugt frammi fyrir honum og heyrðu speki hans. Og lofaður væri Guð hans, sem hafði þóknun á honum og setti hann í hásæti til að iðka rétt og réttlæti.

Hún gaf konungi hundrað og tuttugu talentur gulls, gimsteina og meira af kryddjurtum en síðan hefur borist þangað.

Salómon gaf drottningunni frá Saba allt sem hún girntist og kaus sér, auk þess sem hann gaf henni af konunglegri rausn sinni. Síðan sneri hún heim og fór í land sitt með öllu föruneyti sínu.