Jabín Kanaanskonungur hafði kúgað Ísrael í tuttugu ár. Hershöfðingi hans hét Sísera og hafði níu hundruð járnvagna.

Debóra var spákona og dómari í Ísrael um þær mundir. Hún sat undir pálma milli Rama og Betel, og fólk fór þangað upp til hennar með mál sín.

Hún sendi eftir Barak og sagði honum að Drottinn byði honum að halda til Taborfjalls með tíu þúsund manns af Naftalí og Sebúlon, og að Sísera yrði dreginn með vagna sína að Kísonlæk og gefinn honum í hendur. Barak sagðist fara ef hún færi með, en hvergi ella. Hún kvaðst fara, en sagði honum um leið að enga frægð fengi hann af þessari för, því að Drottinn myndi selja Sísera í konu hendur.

Sísera dró saman alla vagnana og allt liðið. Debóra sagði Barak að rísa upp: dagurinn væri kominn og Drottinn farinn á undan honum. Barak fór ofan af fjallinu með sína tíu þúsund. Herinn féll, og Sísera hljóp af vagni sínum og flýði fótgangandi.

Hann flúði heim að tjaldi Jaelar. Hún var kona Hebers Keníta, og friður hafði verið milli þess húss og konungsins. Jael gekk út á móti honum, bauð honum inn og sagði honum að vera óhræddur. Hann gekk inn, og hún breiddi ábreiðu yfir hann. Hann bað um vatnssopa; hún gaf honum mjólk og breiddi aftur ofan á hann. Svo bað hann hana að standa í tjalddyrunum og segja nei ef einhver kæmi og spyrði hvort nokkur væri þar inni.

Sísera var þreyttur og sofnaði fast. Þá tók Jael tjaldhæl og hamar, gekk hljóðlega inn til hans og rak hælinn gegnum þunnvangann. Það varð hans bani.

Í sömu andrá kom Barak að, og Jael gekk út á móti honum og bauð honum inn til að sjá manninn sem hann leitaði að. Debóra og Barak sungu um daginn, og kvæðið endar á því að svo skuli allir óvinir Drottins farast, en þeir sem elska hann vera sem sólin þegar hún rennur upp í ljóma sínum. Síðan hafði landið frið í fjörutíu ár.