Um vorið, þegar konungar fara í hernað, sendi Davíð Jóab af stað með herinn til að sitja um Rabba. Sjálfur sat hann heima í Jerúsalem.

Eitt kvöld gekk hann um þakið á höllinni og sá konu vera að lauga sig. Hann spurðist fyrir og fékk að vita að hún héti Batseba og væri kona Úría Hetíta. Hann lét sækja hana og lagðist með henni, og hún fór heim aftur. Síðar sendi hún honum orð um að hún væri með barni.

Davíð lét kalla Úría heim af vígvellinum, spurði hann frétta og bauð honum að ganga heim til sín. En Úría lagðist til hvíldar við dyr hallarinnar hjá þjónum konungs. Spurður hvers vegna svaraði hann að örkin og herinn byggju í tjöldum úti á bersvæði, og að hann gæti ekki gengið heim til að matast og sofa hjá konu sinni meðan svo stæði. Konungur gerði hann drukkinn daginn eftir, og hann fór samt ekki heim.

Þá skrifaði hann Jóab bréf og lét Úría sjálfan bera það. Í bréfinu stóð að setja skyldi Úría fremstan þar sem bardaginn væri harðastur og hörfa síðan frá honum. Jóab gerði það, og Úría féll. Davíð sendi honum þau orð að láta þetta ekki á sig fá, því sverðið yrði ýmist þessum eða hinum að bana.

Batseba harmaði mann sinn. Þegar sorgardagarnir voru liðnir lét Davíð sækja hana, og hún varð kona hans og ól honum son. En Drottni mislíkaði þetta.

Þá sendi hann Natan til hans. Natan sagði honum frá tveimur mönnum í sömu borg. Annar var ríkur og átti fjölda sauða og nauta; hinn átti aðeins eitt gimbrarlamb, keypt og alið af honum sjálfum. Það óx upp hjá börnum hans, át af hans eigin mat, drakk úr bikar hans og var honum sem dóttir. Þegar gest bar að garði hjá ríka manninum tímdi hann ekki að taka af sínu, heldur tók lamb fátæka mannsins og matreiddi það.

Davíð reiddist ákaflega og sagði að sá maður væri dauða sekur og skyldi borga lambið sjöfalt, því hann hefði enga meðaumkun sýnt. Þá sagði Natan við hann: Þú ert maðurinn. Hann taldi upp hvað Drottinn hefði gefið honum og spurði hví hann hefði fyrirlitið orð hans, fellt Úría og tekið konu hans. Hér eftir myndi sverðið aldrei víkja frá húsi hans.

Davíð sagði að hann hefði syndgað móti Drottni. Og Natan svaraði honum að Drottinn hefði fyrirgefið honum syndina og að hann myndi ekki deyja.