Hvenær

Í messunni

Messan byrjar ekki inni í kirkjunni. Söfnuðurinn safnast saman utan dyra eða aftast í kirkjunni, presturinn blessar pálmagreinar og allir ganga inn saman með þær í höndunum. Gangan er stutt og hún er hluti af helgihaldinu, ekki undirbúningur fyrir það.

Liturinn er rauður — litur písla og blóðvitnis, ekki fagnaðar. Það er fyrsta vísbendingin um hvert dagurinn stefnir.

Guðspjallið er ekki lesið heldur flutt. Píslarsagan er löng og henni er skipt milli þriggja radda: sögumanns, Jesú og hinna. Söfnuðurinn fer oft með hluta mannfjöldans, og það er sá hluti sem hrópar á krossfestinguna. Fólk heyrir sína eigin rödd í þeim orðum.

Pálmagreinarnar eru teknar heim. Ári síðar eru þær brenndar og askan notuð á öskudegi.

Hvað dagurinn merkir

Dagurinn segir tvær sögur í einni messu, og bilið á milli þeirra er efni hans. Fyrst kemur konungurinn inn í borgina sína og er hylltur. Svo er hann dæmdur og tekinn af lífi, og það er sama fólkið í báðum frásögnum.

Kirkjan setur þetta viljandi hlið við hlið í stað þess að dreifa því yfir vikuna. Sá sem kemur aðeins á sunnudögum myndi annars ganga úr fögnuði pálmanna beint inn í fögnuð páskanna og sleppa öllu sem liggur á milli. Pálmasunnudagur lokar þeirri leið.

Innreiðin sjálf er ekki sigurganga hershöfðingja. Jesús kemur á asna, og það er val: hann kemur sem konungur sem ríkir ekki með valdi. Mannfjöldinn skilur það ekki og fagnar honum sem þeim sem myndi reka Rómverja burt.

Frá þessum degi er vikan ein samfelld heild. Kirkjan kallar hana dymbilviku, og hún endar ekki fyrr en á páskanótt.