Og orðum Tóbíasar var lokið. Og eftir að Tóbías hafði fengið sýn sína aftur, lifði hann fjörutíu og tvö ár og sá börn barnabarna sinna.
Og eftir að hann hafði lifað hundrað og tvö ár, var hann greftraður með sæmd í Nínive.
Því að hann var fimmtíu og sex ára, þegar hann missti sýn augna sinna, og sextugur, er hann fékk hana aftur.
Og það sem eftir var ævi hans, var í gleði, og með miklum vexti í ótta Guðs skildist hann í friði.
Og á dauðastundu sinni kallaði hann til sín Tóbías son sinn og börn hans, sjö unga menn, sonarsyni sína, og sagði við þá:
„Eyðing Nínive er í nánd, því að orð Drottins hlýtur að rætast; og bræður vorir, sem tvístraðir eru burt frá Ísraelslandi, munu aftur þangað hverfa.
Og alt land þess, sem í eyði liggur, mun fyllast fólki, og hús Guðs, sem brennt er þar, mun aftur reist verða, og allir þeir, sem óttast Guð, munu þangað aftur hverfa.
Og heiðingjarnir munu yfirgefa skurðgoð sín og koma til Jerúsalem og búa í henni.
Og allir konungar jarðarinnar munu gleðjast í henni og tilbiðja konung Ísraels.
Hlýðið því, börn mín, á föður yðar: Þjónið Drottni í sannleika og leitist við að gjöra það, sem honum þóknast.
Og bjóðið börnum yðar að gjöra réttlæti og ölmusuverk og að minnast Guðs og blessa hann á öllum tímum í sannleika og af öllum mætti sínum.
Og heyrið mig nú, börn, og dveljist eigi hér; heldur skuluð þér, jafnskjótt og þér hafið greftrað móður yðar hjá mér í einni gröf, tafarlaust stefna skrefum yðar burt héðan,
því að eg sé, að misgjörð þessarar borgar mun leiða hana til eyðingar.“
Og svo bar við, að eftir dauða móður sinnar fór Tóbías burt úr Nínive með konu sinni og börnum og barnabörnum og sneri aftur til tengdaföður síns og tengdamóður.
Og hann fann þau heil við góða elli; og hann annaðist þau og lokaði augum þeirra, og öll arfleifð húss Ragúels féll til hans, og hann sá börn barna sinna til fimmta ættliðs.
Og eftir að hann hafði lifað níutíu og níu ár í ótta Drottins, greftruðu þeir hann með gleði.
Og alt frændlið hans og öll ætt hans hélt áfram í góðu líferni og í heilögum umgengnisháttum, svo að þeir voru þóknanlegir bæði Guði og mönnum og öllum þeim, sem í landinu bjuggu.