Þá kallaði Tóbías son sinn til sín og sagði við hann: „Hvað getum vér gefið þessum heilaga manni, sem kom með þér?“
Tóbías svaraði og sagði við föður sinn: „Faðir, hvaða kaup eigum vér að gefa honum? Eða hvað getur verið verðugt velgjörða hans?
Hann fylgdi mér og leiddi mig heilan aftur; hann tók við fénu hjá Gabelusi; hann lét mig eignast konu mína og rak frá henni hinn illa anda; hann veitti foreldrum hennar gleði; sjálfan mig frelsaði hann frá því að verða fiskinum að bráð; þig hefur hann og látið sjá ljós himinsins, og vér erum fylltir öllum gæðum fyrir hann. Hvað getum vér gefið honum, sem nægi fyrir þetta?
En eg bið þig, faðir minn, að biðja hann að virða þess að þiggja helming alls þess, sem heim var flutt.“
Faðirinn og sonurinn kölluðu hann því til sín og tóku hann afsíðis og tóku að biðja hann að virða þess að þiggja helming alls þess, sem þeir höfðu heim flutt.
Þá sagði hann við þá í einrúmi: „Blessið Guð himinsins og gefið honum dýrð í augsýn allra, sem lifa, því að hann hefur sýnt yður miskunn sína.
Því að gott er að hylja leyndarmál konungs, en heiðarlegt að birta og játa verk Guðs.
Bæn er góð með föstu og ölmusum, framar en að safna gullsjóðum,
því að ölmusa frelsar frá dauða, og hún er það, sem hreinsar burt syndir og lætur finna miskunn og eilíft líf.
En þeir, sem drýgja synd og ranglæti, eru óvinir sinnar eigin sálar.
Eg opinbera yður því sannleikann og mun eigi hylja leyndarmálið fyrir yður.
Þegar þú baðst með tárum og greftraðir hina dánu og skildir eftir máltíð þína og faldir hina dánu um daga í húsi þínu og greftraðir þá um nætur, þá bar eg bæn þína fram fyrir Drottin.
Og af því að þú varst Guði þóknanlegur, var nauðsynlegt, að freisting reyndi þig.
Og nú hefur Drottinn sent mig til að lækna þig og til að frelsa Söru, konu sonar þíns, frá djöflinum.
Því að eg er Rafael engill, einn af þeim sjö, sem standa frammi fyrir Drottni.“
Og er þeir heyrðu þetta, urðu þeir skelfdir, og gripnir ótta féllu þeir til jarðar á ásjónu sína.
Og engillinn sagði við þá: „Friður sé með yður, óttist eigi.
Því að þegar eg var með yður, var eg þar að vilja Guðs. Blessið hann og syngið honum lof.
Eg virtist að vísu eta og drekka með yður, en eg neyti ósýnilegs matar og drykkjar, sem menn fá eigi séð.
Nú er því tími til, að eg hverfi aftur til hans, sem sendi mig. En blessið þér Guð og kunngjörið öll hans undursamlegu verk.“
Og er hann hafði mælt þetta, var hann numinn burt frá augum þeirra, og þeir máttu eigi framar sjá hann.
Þá lágu þeir flatir í þrjár stundir á ásjónu sína og blessuðu Guð; og er þeir risu upp, sögðu þeir frá öllum hans undursamlegu verkum.