En er Tóbías dvaldist lengur sakir brúðkaupsins, var Tóbías faðir hans áhyggjufullur og sagði: „Hví heldur þú, að sonur minn dveljist, eða hví er hann tafinn þar?
Er Gabelus dáinn, heldur þú, og enginn maður til að greiða honum féð?“
Og hann tók að verða mjög hryggur, bæði hann og Anna kona hans með honum, og þau tóku bæði að gráta saman, af því að sonur þeirra kom eigi aftur til þeirra á tilsettum degi.
En móðir hans grét og var alls óhuggandi og sagði: „Vei, vei mér, sonur minn! Hví sendum vér þig í framandi land, ljós augna vorra, staf elli vorrar, huggun lífs vors, von niðja vorra?
Þar sem vér áttum alt saman í þér einum, hefðum vér eigi átt að láta þig fara frá oss.“
Og Tóbías sagði við hana: „Þegi þú og ver eigi óróleg. Sonur vor er heill; sá maður, sem vér sendum hann með, er mjög trúr.“
En hún varð með engu móti huggað, heldur hljóp hún daglega út og skyggndist um og gekk um alla þá vegu, sem nokkur von virtist, að hann kæmi um, svo að hún mætti, ef verða mætti, sjá hann koma álengdar.
En Ragúel sagði við tengdason sinn: „Ver hér, og eg mun senda sendiboða til Tóbíasar föður þíns með þau tíðindi, að þú sért heill.“
Og Tóbías sagði við hann: „Eg veit, að faðir minn og móðir telja nú dagana, og andi þeirra er sárt hrelldur í brjósti þeim.“
Og er Ragúel hafði þrýst á Tóbías með mörgum orðum og hann vildi með engu móti hlýða honum, þá fékk hann honum Söru og helming allra eigna sinna í þrælum og ambáttum, í fénaði, í úlföldum og í nautum og í miklu fé, og sendi hann heilan og glaðan frá sér
og sagði: „Hinn heilagi engill Drottins sé með yður á ferð yðar og leiði yður heila í gegn, og megið þér finna alt vel um foreldra yðar, og augu mín sjái börn yðar, áður en eg dey.“
Og foreldrarnir tóku dóttur sína og kysstu hana og létu hana fara
og áminntu hana að heiðra tengdaföður sinn og tengdamóður, að elska mann sinn, að annast heimilisfólkið, að stjórna húsinu og að haga sér óaðfinnanlega.