Gamla testamentiðLögmálið
Og á áttunda degi kallaði Móse fyrir sig Aron og sonu hans og öldunga Ísraels
og sagði við Aron: Tak þér nautkálf í syndafórn og hrút í brennifórn, gallalausa, og leið þá fram fyrir Drottni.
En til Ísraelsmanna skalt þú tala á þessa leið: Takið geithafur í syndafórn, og kálf og sauðkind, bæði veturgömul og gallalaus, í brennifórn,
og uxa og hrút í heillafórn, til þess að slátra þeim frammi fyrir Drottni, og matfórn olíublandaða; því að í dag mun Drottinn birtast yður.
Og þeir færðu það, sem Móse hafði boðið, fram fyrir samfundatjaldið, og allur söfnuðurinn kom og nam staðar frammi fyrir Drottni.
Og Móse sagði: Þetta er það, sem Drottinn hefir boðið; gjörið það, og mun dýrð Drottins birtast yður.
Því næst mælti Móse til Arons: Gakk þú að altarinu og fórna syndafórn þinni og brennifórn þinni, og friðþæg þú fyrir þig og fyrir lýðinn; fram ber því næst fórnargjöf lýðsins og friðþæg fyrir þá, svo sem Drottinn hefir boðið.
Aron gekk þá að altarinu Og slátraði kálfinum, er honum var ætlaður til syndafórnar.
En synir Arons færðu honum blóðið; og hann drap fingri sínum í blóðið og leið því á horn altarisins, en hinu blóðinu helti hann niður við altarið.
En mörinn, nýrun og stærra lifrarblaðið úr syndafórninni brendi hann á altarinu, svo sem Drottinn hafði boðið Móse.
En kjötið og húðina brendi hann í eldi fyrir utan herbúðirnar.
Síðan slátraði hann brennifórninni; óg synir Arons réttu að honum blóðið, en. hann Stökti því alt um kring á altarið.
Þeir réttu og að honum brennifórnina í stykkjum og höfuðið, og hann brendi hana á altarinu.
Og hann þvoði innýflin og fæturna og brendi á altarinu, ofan á brennifórninni.
Þá bar hann fram fórnargjöf lýðsins, tók hafurinn, sem ætlaður var lýðnum til syndafórnar, slátraði honum og færði hann í syndafórn, eins og kálfinn áður.
Hann fram bar og brennifórnina og fórnaði henni að réttum sið.
Og hann fram bar matfórnina, tók af henni hnefafylli sína og brendi á altarinu auk morgun-brennifórnarinnar.
Því næst slátraði hann uxanum og hrútnum til heillafórnar fyrir lýðinn; en synir Arons réttu að honum blóðið, — en hann stökti því alt í kring á altarið —
svo og mörstykkin úr uxanum og af hrútnum rófuna, netjuna, sem hylur iðrin, nýrun og stærra lifrarblaðið;
og þeir lögðu mörinn ofan á bringurnar; en hann brendi mörinn á altarinu.
En bringunum og hægra lærinu veifaði Aron til veififórnar frammi fyrir Drottni, svo sem Móse hafði boðið.
Síðan hóf Aron upp hendur sínar yfir fólkið og blessaði það; og hann sté niður, er hann hafði fórnað syndafórninni, brennifórninni og heillafórninni.
Og Móse og Aron gengu inn í samfundatjaldið; og er þeir komu út aftur, blessuðu þeir fólkið; birtist þá dýrð Drottins öllum lýðnum.
Og eldur gekk út frá Drottni og eyddi brennifórninni og mörnum á altarinu. En er allur lýðurinn sá þetta, hófu þeir upp fagnaðaróp og féllu fram á ásjónur sínar. Misgjörð Nadabs og Abíhú. Prestunum settar ýmsar reglur.