Gamla testamentiðLögmálið
Og Drottinn talaði við Móse og sagði:
Tala þú til Ísraelsmanna og seg við þá: Ef maður gjörir heit og heitir Drottinn mönnum eftir mati þínu,
þá skalt þú meta karlmann frá tvítugsaldri til sextugs á fimtíu sikla silfurs eftir helgidóms sikli.
En sé það kona, þá skalt þú meta hana á þrjátíu sikla.
Og sé það frá fimm til tuttugu ára að aldri, þá skalt þú meta pilt á tuttugu sikla, en stúlku á tíu sikla.
Og sé það frá eins mánaðar til fimm ára að aldri, þá skalt þú meta svein á fimm sikla silfurs, en mey skalt þú meta á þrjá sikla silfurs.
Og sé það sextugt og þaðan af eldra, þá skalt þú, sé það karlmaður, meta hann á fimtán sikla, en kvenmann á tíu sikla.
En: eigi hann ekki fyrir því, er þú metur, þá skal leiða hann fyrir prest og prestur skal meta hann; eftir efnahag þess, er heitið gjörir, skal prestur meta hann.
Og færi menn Drottinn fórnargjöf af fénaði, þá skal alt það af honum heilagt vera, sem Drottinn er gefið.
Eigi má hafa kaup á því eða skifta því, vænu fyrir rýrt eða rýru fyrir vænt. Nú eru skifti höfð á skepnum og skulu þær vera heilagar, bæði sú, er látin er í skiftin, og sú, er fyrir kemur.
En sé það einhver óhreinn fénaður, er eigi má færa Drottni að fórnargjöf, þá skal leiða skepnuna fyrir prest.
Og prestur skal meta hana, eftir því sem hún er væn eða rýr til, og skal mat þitt, prestur, standa.
En vilji hann leysa hana, skal hann gjalda fimtungi meira en þú metur.
Nú helgar maður Drottins hús sitt að helgigjöf, og skal þá prestur virða það eftir því sem það er gott eða lélegt til; skal standa við það, sem prestur metur.
En vilji sá, er hús sitt hefir helgað, leysa það, skal hann gjalda fimtung um fram virðingarverð þitt, og er það þá hans.
Og helgi maður Drottins nokkuð af óðalslandi sínu, þá skal mat þitt fara eftir útsæðinu: kómer útsæðis af byggi á fimtíu sikla silfurs.
Helgi hann land sitt frá fagnaðarári, þá skal standa við mat þitt.
En helgi hann land sitt eftir fagnaðarár, þá skal prestur reikna honum verðið eftir árnnnm, sem eftir eru til fagnaðarárs, og skal þá dregið af mati þínu.
En vilji sá, er helgað hefir land sitt, leysa það, skal hann gjalda fimtung um fram verð það, er þú metur, og skal hann þá halda því.
En leysi hann eigi landið, en selur landið öðrum manni, Skal eigi heimilt að leysa það framar;
theldur skal landið, er það losnar á fagnaðarárinu, verða helgað Drottni, eins og bannfært land; skal það verða eign prests.
Og helgi hann Drottinn keypt land, sem eigi er af óðalslandi hans,
þá skal prestur reikna fyrir hann, hve mikil upphæðin verði eftir mati þínu til fagnaðarárs, og skal hann þann dag greiða það, er þú metur, svo sem helgigjöf Drottins til handa.
En fagnaðarárið hverfur landið aftur undir þann, er hann keypti það af, undir þann, er á það með óðalsrétti.
Og alt mat þitt skal vera í helgidóms siklum; skulu vera tuttugu gerur í sikli.
En frumburði af fénaði, sem Drottinn heyra, fyrir því að þeir eru frumbornir, skal enginn helga; hvort heldur er nautgripur eða sauðkind, þá heyrir það Drottinn.
En sé það af hinum óhreina fénaði, þá Skal hann leysa það eftir mati þínu og gjalda fimtung um fram; en sé það ekki leyst, skal selja það eftir mati þínu.
Þó skal eigi selja eða leysa nokkurn hlut bannfærðan, það er einhver helgar Drottinn með bannfæringu af einhverju því, er hann á, hvort heldur er maður, skepna eða óðalsland hans; sérhver hlutur bannfærður er alhelgaður Drottinn.
Engan bannfærðan mann má leysa; hann skal líflátinn verða.
Og öll jarðartíund heyrir Drottinn, hvort heldur er af ávexti jarðar eða aldinum trjáa; hún er helguð Drottni.
En vilji einhver leysa nokkuð af tíund sinni, þá skal hann gjalda fimtung um fram.
Og öll tíund af nautgripum og sauðfé, öllu því, er gengur undir hirðis-stafinn, — hver tíunda skepna skal vera helguð Drottni.
Skal eigi skoða, hvort hún sé væn eða rýr, og eigi hafa skifti á henni; en séu höfð skifti á henni, þá skal bæði hún og sú, er fyrir kemur, vera heilög; eigi má leysa hana.
Þetta eru skipanir þær, sem Drottinn bauð Móse að flytja Ísraelsmönnum á Sínaí-fjalli.