Eg mun vegsama þig, Drottinn konungur, og lofa þig, Guð frelsara minn.
Eg mun vegsama nafn þitt, því að þú hefur orðið mér hjálpari og verndari
og frelsað líkama minn frá glötun, frá snöru ranglátrar tungu og frá vörum þeirra, sem lygar smíða; og í augsýn þeirra, sem hjá stóðu, varðst þú mér hjálpari.
Og þú frelsaðir mig eftir fjölda miskunnar nafns þíns frá þeim, sem öskruðu, búnir til að gleypa,
úr höndum þeirra, sem sóttust eftir lífi mínu, og frá hliðum þrenginganna, sem umkringdu mig;
frá þrýstingi logans, sem umlukti mig, og mitt í eldinum brann eg eigi;
úr dýpi kviðar heljar og frá óhreinni tungu og frá lygaorði, frá ranglátum konungi og frá rógsamri tungu.
Sál mín mun lofa Drottin alt til dauða,
og líf mitt var að nálgast heljar heim að neðan.
Þeir umkringdu mig á allar hliðar, og enginn var sá, er mér vildi hjálpa. Eg leit eftir liðsinni manna, og ekkert var.
Eg minntist miskunnar þinnar, Drottinn, og verka þinna, sem eru frá upphafi heimsins:
hvernig þú frelsar þá, sem þín bíða, Drottinn, og bjargar þeim úr höndum þjóðanna.
Þú hefur upp hafið bústað minn á jörðunni, og eg hef beðið um að dauðinn liði hjá.
Eg ákallaði Drottin, föður Drottins míns, að hann yfirgæfi mig eigi á degi þrengingar minnar og á tíma hinna dramblátu, þegar engin hjálp var.
Eg mun stöðuglega lofa nafn þitt og lofa það með þakkargjörð — og bæn mín var heyrð.
Og þú hefur frelsað mig frá glötun og bjargað mér frá hinum illa tíma.
Fyrir því mun eg þakka og lofa þig og blessa nafn Drottins.
Meðan eg var enn ungur, áður en eg reikaði um, leitaði eg spekinnar opinberlega í bæn minni.
Eg bað fyrir henni frammi fyrir musterinu, og alt til enda mun eg hennar leita; og hún blómgaðist sem þrúga, er snemma þroskast.
Hjarta mitt hafði unun af henni, fótur minn gekk á réttum vegi; frá æsku minni leitaði eg hennar.
Eg hneigði eyra mitt lítið eitt og tók við henni.
Eg fann mikla speki með sjálfum mér, og mikið gagn hafði eg af henni.
Þeim, sem gefur mér speki, mun eg dýrð gefa.
Því að eg hef ásett mér að fylgja henni; eg hef haft eldmóð fyrir hinu góða og mun eigi til skammar verða.
Sál mín hefur glímt fyrir hana, og í því hef eg staðfestur orðið.
Eg rétti út hendur mínar til hæða, og eg harmaði fáfræði mína um hana.
Eg stefndi sál minni til hennar, og í þekkingu fann eg hana.
Eg átti hjarta mitt með henni frá upphafi; fyrir því mun eg eigi yfirgefinn verða.
Iður mín voru hrærð í leit að henni; fyrir því mun eg góða eign eignast.
Drottinn hefur gefið mér tungu að launum, og með henni mun eg lofa hann.
Komið nær mér, þér ólærðu, og safnist saman í hús agans.
Hví eruð þér seinir? Og hvað segið þér um þetta? Sálir yðar eru afar þyrstar.
Eg hef lokið upp munni mínum og talað: kaupið hana yður án silfurs,
og beygið háls yðar undir okið, og lát sál yðar taka við aga, því að hún er nærri til að finnast.
Sjáið með augum yðar, hversu lítið eg hef erfiðað og fundið mér mikla hvíld.
Takið við aga sem mikilli fjárhæð, og eignist gnægð gulls fyrir hana.
Lát sál yðar gleðjast í miskunn hans, og þér munuð eigi til skammar verða í lofi hans.
Vinnið verk yðar fyrir tímann, og hann mun gefa yður laun yðar á sínum tíma.