Símon æðsti prestur, sonur Onías, sem á ævi sinni studdi húsið og á dögum sínum styrkti musterið.
Fyrir hann var og hæð musterisins grundvölluð, hin tvöfalda bygging og háir múrar musterisins.
Á hans dögum flóðu vatnsbrunnarnir út, og þeir fylltust sem hafið úr hófi fram.
Hann bar umhyggju fyrir þjóð sinni og frelsaði hana frá eyðingu.
Hann fékk aukið borgina og hlaut dýrð í umgengni sinni við lýðinn og víkkaði inngang hússins og forgarðinn.
Hann skein á dögum sínum sem morgunstjarnan mitt í skýi og sem tunglið í fyllingu
og sem sólin, þegar hún skín, svo skein hann í musteri Guðs,
og sem regnboginn, sem ljós gefur í björtum skýjum, og sem rósablóm á vordögum og sem liljur, sem standa við vatnsbakka, og sem sætt ilmandi reykelsi um sumartíma,
sem bjartur eldur og reykelsi, sem brennur í eldi,
sem þungt gullker, skreytt hverjum dýrum steini,
sem olífutré, sem brumar, og kýprusviður, sem sig hefur á loft — þegar hann íklæddist dýrðarskikkjunni og var klæddur fullkomnun máttarins.
Þegar hann gekk upp að hinu heilaga altari, heiðraði hann klæðnað helgleikans.
Og þegar hann tók hlutina úr höndum prestanna, stóð hann sjálfur við altarið. Og um hann var hringur bræðra hans, og sem sedrustré gróðursett á Líbanonsfjalli
og sem pálmagreinar stóðu þeir umhverfis hann, og allir synir Arons í dýrð sinni.
Og fórn Drottins var í höndum þeirra frammi fyrir öllum söfnuði Ísraels; og hann lauk þjónustu sinni við altarið til að heiðra fórn hins hæsta konungs.
Hann rétti út hönd sína til dreypifórnar og fórnaði af blóði vínberjanna.
Hann úthellti við fót altarisins guðdómlegum ilmi hinum hæsta höfðingja.
Þá hrópuðu synir Arons, þeir blésu í smíðaða lúðra og létu mikinn gný heyrast til minningar frammi fyrir Guði.
Þá flýtti allur lýðurinn sér saman og féll til jarðar á ásjónur sínar til að tilbiðja Drottin, Guð sinn, og til að biðja hinn almáttuga Guð, hinn hæsta.
Og söngvararnir hófu upp raddir sínar, og í hinu mikla húsi jókst hljómur ljúfrar tónlistar.
Og lýðurinn bað Drottin, hinn hæsta, í bæn, uns tilbeiðsla Drottins var fullkomnuð og þeir höfðu lokið embætti sínu.
Þá gekk hann ofan og hóf upp hendur sínar yfir allan söfnuð barna Ísraels til að gefa Guði dýrð með vörum sínum og hrósa sér í nafni hans.
Og hann endurtók bæn sína, því að hann vildi sýna mátt Guðs.
Og biðjið nú Guð allra, sem hefur gjört mikla hluti á allri jörðunni, sem hefur aukið daga vora frá móðurkviði og gjört við oss eftir miskunn sinni.
Megi hann veita oss gleði hjartans og að friður sé á dögum vorum í Ísrael að eilífu,
að Ísrael megi trúa, að miskunn Guðs sé með oss til að frelsa oss á dögum hans.
Tvær þjóðir eru þær, sem sál mín hefur andstyggð á, og hin þriðja er engin þjóð, sem eg hata:
þeir, sem sitja á Seírfjalli, og Filistarnir og hinn heimski lýður, sem býr í Síkem.
Jesús Síraksson frá Jerúsalem hefur ritað í þessa bók kenningu spekinnar og fræðslunnar, hann sem endurnýjaði speki af hjarta sínu.
Sæll er sá, sem tíðkar þessa góðu hluti; og sá, sem geymir þá í hjarta sínu, mun ávallt vitur verða.
Því að ef hann gjörir þá, mun hann sterkur verða til alls, því að ljós Guðs stýrir sporum hans.