Ó dauði, hversu beisk er minningin um þig manni, sem frið hefur í eigum sínum,
manni, sem er í ró og hvers vegir eru greiðir í öllu og sem enn megnar að neyta matar!
Ó dauði, dómur þinn er velkominn þeim manni, sem í nauðum er, og þeim, sem þrótt þrýtur,
sem hrumur er af elli og sem áhyggjur hefur af öllu og hinum vantrúaða, sem þolinmæðina missir!
Óttast eigi dóm dauðans. Minnstu þess, sem á undan þér var, og þess, sem eftir þig kemur: þessi dómur er frá Drottni yfir alt hold.
Og hvað mun yfir þig koma að velþóknun hins hæsta — hvort heldur tíu eða hundrað eða þúsund ár?
Því að meðal hinna dánu er engin ákæra um lífið.
Börn syndaranna verða börn andstyggðanna, og eins þeir, sem umgangast hús hinna óguðlegu.
Arfleifð barna syndaranna mun farast, og með niðjum þeirra mun ævarandi háðung fylgja.
Yfir óguðlegum föður kvarta börnin, því að hans vegna eru þau í háðung.
Vei yður, óguðlegir menn, sem hafið yfirgefið lögmál hins hæsta Drottins.
Og ef þér fæðist, munuð þér fæðast í bölvun; og ef þér deyið, mun bölvun verða yðar hlutur.
Alt, sem af jörðu er, mun til jarðar aftur hverfa; svo munu hinir óguðlegu fara frá bölvun til eyðingar.
Sorg mannanna snýst um líkama þeirra, en nafn hinna óguðlegu mun afmáð verða.
Ber umhyggju fyrir góðu nafni, því að það mun með þér vara framar þúsund fjársjóðum, dýrmætum og miklum.
Gott líf hefur tölu daga sinna, en gott nafn mun vara að eilífu.
Börn mín, haldið aga í friði; því að hvað gagnar speki, sem hulin er, og fjársjóður, sem eigi sést?
Betri er sá maður, sem hylur heimsku sína, en sá maður, sem hylur speki sína.
Blygðist yður því fyrir það, sem eg mun nú tala um.
Því að eigi er gott að halda allri blygðunarsemi, og eigi þóknast alt öllum mönnum að áliti.
Blygðist yðar fyrir saurlífi frammi fyrir föður og móður, og fyrir lygi frammi fyrir landstjóra og valdsmanni,
fyrir misgjörð frammi fyrir höfðingja og dómara, fyrir ranglæti frammi fyrir söfnuði og lýð,
fyrir rangindi frammi fyrir félaga og vini — og hvað varðar staðinn, þar sem þú býrð:
fyrir þjófnað og fyrir sannleika Guðs og sáttmálann, fyrir að halla sér á olnbogann yfir mat og fyrir svik í því að gefa og taka,
fyrir þögn frammi fyrir þeim, sem þér heilsa, fyrir að horfa á skækju og fyrir að snúa ásjónu þinni frá frænda þínum.
Snú eigi ásjónu þinni frá náunga þínum, né fyrir að taka burt hlut og skila honum eigi.
Stara eigi á konu annars manns, og ver eigi hnýsinn um ambátt hans, og nálgast eigi beð hennar.
Blygðist yðar fyrir ávítunarorð frammi fyrir vinum; og eftir að þú hefur gefið, ávíta eigi.