Heiðra lækninn sakir þarfarinnar, sem þú hefur fyrir hann, því að hinn hæsti hefur hann skapað.
Því að öll lækning er frá Guði, og hann mun gjafir þiggja af konungi.
Kunnátta læknisins mun hefja upp höfuð hans, og frammi fyrir tignum mönnum mun hann lofaður verða.
Hinn hæsti hefur skapað lyf af jörðunni, og vitur maður mun eigi hafa andstyggð á þeim.
Var eigi beiskt vatn gjört sætt með viði?
Kraftur þessara hluta er kominn til þekkingar manna, og hinn hæsti hefur gefið mönnum þekking, að hann megi heiðraður verða í undrum sínum.
Með þessum mun hann lækna og lina kvalir þeirra, og af þessum mun lyfsalinn gjöra ljúfar blöndur og búa til smyrsl heilsunnar; og á verkum hans mun enginn endir verða.
Því að friður Guðs er yfir allri ásjónu jarðarinnar.
Sonur minn, vanræktu þig eigi í sjúkdómi þínum, heldur bið til Drottins, og hann mun lækna þig.
Snú þér frá synd og skipa höndum þínum rétt, og hreinsa hjarta þitt af sérhverri misgjörð.
Fær sætan ilm og minningarfórn af fínu mjöli, og gjör feita fórn; og gef síðan lækninum rúm.
Því að Drottinn skapaði hann; og lát hann eigi frá þér víkja, því að verk hans eru nauðsynleg.
Því að sá tími kemur, að þú hlýtur að falla í hendur þeirra;
og þeir munu biðja Drottin, að hann láti heppnast það, sem þeir gefa til hægðar og bóta, sakir framfærslu sinnar.
Sá, sem syndgar frammi fyrir skapara sínum, mun falla í hendur læknisins.
Sonur minn, felldu tár yfir hinum dána, og tak að harma sem hefðir þú orðið fyrir miklu tjóni; og hyl líkama hans eftir réttri reglu, og vanræktu eigi greftrun hans.
Og af ótta við ilt umtal grát beisklega einn dag, og hugga þig síðan í hryggð þinni.
Og haf sorg yfir honum eftir verðleikum hans, einn dag eða tvo, af ótta við ámæli.
Því að af hryggð kemur dauði, og hún yfirbugar styrkinn, og sorg hjartans beygir hálsinn.
Þegar dregið er til hliðar, verður hryggðin eftir; og eigur hins fátæka eru eftir hjarta hans.
Gef eigi hjarta þitt hryggðinni á vald, heldur rek hana frá þér, og minnstu hinna síðustu hluta.
Gleym því eigi, því að eigi er afturhvarfs von; og þú munt honum ekkert gott gjöra og sjálfum þér mein.
Minnstu dóms míns, því að þinn mun og svo verða: í gær var röðin á mér, og í dag á þér.
Þegar hinn dáni er í hvíld, þá lát minning hans hvílast, og huggast við brottför anda hans.
Speki fræðimannsins kemur af tómstundum hans, og sá, sem minna hefur að starfa, mun speki hljóta.
Hvaða speki mun sá búinn verða, sem heldur um plóginn og hrósar sér af broddstafnum, sem rekur nautin með honum og er upptekinn af erfiði þeirra, og alt hans tal er um afkvæmi nauta?
Hann mun leggja hug sinn við að plægja plógför, og umhyggja hans er að gefa kúnum fóður.
Svo er og um sérhvern handverksmann og verkstjóra, sem erfiðar nótt og dag, hann sem gjörir grafin innsigli og breytir myndinni með sífelldri kostgæfni; hann mun leggja hug sinn við líkingu myndarinnar, og með vöku sinni mun hann ljúka verkinu.
Svo gjörir og járnsmiðurinn, sem situr við steðjann og hugar að járnverkinu. Gufa eldsins eyðir holdi hans, og hann berst við hita ofnsins.
Hljóð hamarsins er ávallt í eyrum hans, og auga hans er á fyrirmynd kersins, sem hann gjörir.
Hann leggur hug sinn við að ljúka verki sínu, og vöku sína við að fægja það til fullkomnunar.
Svo gjörir og leirkerasmiðurinn, sem situr við verk sitt og snýr hjólinu með fótum sínum, sem ávallt er kostgæfilega bundinn við verk sitt og gjörir alt verk sitt eftir tölu.
Hann mótar leirinn með armi sínum og beygir styrk sinn frammi fyrir fótum sínum.
Hann mun leggja hug sinn við að ljúka gljáanum og vöku sína við að hreinsa ofninn.
Allir þessir treysta á hendur sínar, og hver er vitur í sinni eigin list.
Án þeirra verður borg eigi byggð,
og þeir munu eigi búa né ganga um í henni, og þeir munu eigi upp ganga í samkomuna.
Í dómarasæti munu þeir eigi sitja, og skipan dómsins munu þeir eigi skilja, og eigi munu þeir kunngjöra aga og dóm, og eigi munu þeir finnast þar sem dæmisögur eru mæltar.
En þeir munu styrkja skipan heimsins, og bæn þeirra mun vera í verki iðnar þeirra, er þeir leggja sál sína við og rannsaka í lögmáli hins hæsta.