Sæll er sá maður, sem eigi hefur hrasað með orði munns síns og eigi stungist af samviskubiti syndarinnar.
Sæll er sá, sem enga hryggð hefur haft í huga sínum og eigi er fallinn frá von sinni.
Auðæfi hæfa eigi ágjörnum manni og nirfli; og hvað skal öfundsjúkur maður með gull?
Sá, sem safnar með því að gjöra sinni eigin sál rangt, safnar öðrum, og annar mun sóa eigum hans í svalli.
Sá, sem sjálfum sér er illur, hverjum mun hann góður verða? Og hann mun eigi hafa unun af eigum sínum.
Enginn er verri en sá, sem öfundar sjálfan sig, og þetta eru laun illsku hans.
Og gjöri hann gott, gjörir hann það óafvitandi og nauðugur, og að lokum opinberar hann illsku sína.
Auga hins öfundsjúka er ilt, og hann snýr burt ásjónu sinni og fyrirlítur sína eigin sál.
Auga hins ágjarna er ómettandi í hlut sínum af ranglæti; hann mun eigi mettast, fyrr en hann hefur eytt sinni eigin sál og þurrkað hana upp.
Ilt auga hneigist að illu, og hann mun eigi seðjast af brauði, heldur vera þurfandi og dapur við sitt eigið borð.
Sonur minn, ef þú átt eitthvað, þá gjör sjálfum þér gott og fær Guði verðugar fórnir.
Minnstu þess, að dauðinn er eigi seinn og að sáttmáli heljar hefur þér sýndur verið; því að sáttmáli þessa heims mun vissulega deyja.
Gjör vini þínum gott, áður en þú deyr, og rétt út hönd þína eftir mætti þínum og gef hinum fátæka.
Svipt þig eigi hinum góða degi, og lát eigi hlut góðrar gjafar fram hjá þér ganga.
Munt þú eigi láta öðrum eftir að skipta með hlutkesti sorgum þínum og erfiði?
Gef og tak, og réttlæt sál þína.
Vinn réttlæti fyrir dauða þinn, því að í helju er enga fæðu að finna.
Alt hold mun fölna sem gras og sem laufið, er sprettur á grænu tré.
Sumt vex, og sumt fellur af; svo er kynslóð holds og blóðs: einn kemur að endalokum, og annar fæðist.
Sérhvert verk, sem forgengilegt er, mun að lokum bregðast, og sá, sem það vann, mun með því fara.
Og sérhvert ágætt verk mun réttlætt verða, og sá, sem það vann, mun heiðraður verða fyrir það.
Sæll er sá maður, sem helst í speki og hugleiðir réttlæti hennar og hugsar í huga sínum um hið alsjáandi auga Guðs;
sá, sem íhugar vegu hennar í hjarta sínu og hefur skilning á leyndardómum hennar, sem gengur eftir henni sem sá, er slóð rekur, og dvelur á vegum hennar;
sá, sem lítur inn um glugga hennar og hlustar við dyr hennar;
sá, sem gistir nærri húsi hennar og rekur hæl í veggi hennar og reisir tjald sitt hjá henni, þar sem gæðin munu hvílast í náttstað hans að eilífu.
Hann mun setja börn sín undir skjól hennar og gista undir greinum hennar.
Hann mun verndaður verða undir hlíf hennar fyrir hitanum og hvílast í dýrð hennar.