Sá, sem tjöru snertir, mun af henni saurgast; og sá, sem hefur samneyti við hinn dramblata, mun íklæðast drambi.
Sá tekur á sig byrði, sem hefur samneyti við þann, sem tignari er en hann sjálfur. Og haf ekkert samneyti við þann, sem auðugri er en þú.
Hvaða samkomulag hefur leirpotturinn við ketilinn? Því að ef þeir rekast hvor á annan, mun hann brotna.
Hinn auðugi hefur rangindi gjört, og þó mun hann reiðast; en hinn fátæki þolir rangindi og verður að þegja.
Ef þú gefur, mun hann nota þig; og ef þú átt ekkert, mun hann yfirgefa þig.
Ef þú átt eitthvað, mun hann búa með þér og gjöra þig snauðan, og hann mun eigi hryggjast þín vegna.
Ef hann þarf þín við, mun hann blekkja þig og brosa við þér og gefa þér von; hann mun tala fagurlega við þig og segja: „Hvers þarfnast þú?“
Og hann mun gjöra þig skömmustulegan með veislum sínum, þar til hann hefur tvisvar eða þrisvar sogið þig þurran; og að lokum mun hann hlæja að þér, og síðan, er hann sér þig, mun hann yfirgefa þig og hrista höfuð sitt að þér.
Lægðu þig fyrir Guði og bíð handa hans.
Gæt þess, að þú verðir eigi tældur til heimsku og niður lægður.
Ver eigi undirgefinn í speki þinni, svo að þú verðir eigi, niður lægður, tældur til heimsku.
Ef þér er boðið af þeim, sem máttugri er, þá drag þig í hlé, því að þá mun hann bjóða þér því fremur.
Ver honum eigi til ama, svo að þér verði eigi vísað frá; og halt þig eigi langt frá honum, svo að þú gleymist eigi.
Sæktu eigi að tala við hann sem jafningi, og trú eigi mörgum orðum hans; því að með miklu tali mun hann sálda þig og brosandi rannsaka þig um leyndarmál þín.
Grimmur hugur hans mun geyma orð þín, og hann mun eigi hlífa þér við meini né við að varpa þér í fangelsi.
Gæt þín og gef vandlega gaum að því, sem þú heyrir, því að þú gengur í hættu falls þíns.
Er þú heyrir þetta, sjá það sem í svefni, og þú munt vakna.
Elska Guð alla ævi þína, og ákalla hann þér til hjálpræðis.
Sérhvert dýr elskar sinn líka; svo og sérhver maður þann, sem honum er næstur.
Alt hold mun leita samfélags við sinn líka, og sérhver maður mun tengjast sínum líka.
Ef úlfurinn hefur einhvern tíma samfélag við lambið, svo og syndarinn við hinn réttláta.
Hvaða samfélag hefur heilagur maður við hund, eða hvaða hlut á hinn auðugi með hinum fátæka?
Villiasninn er bráð ljónsins í eyðimörkinni; svo eru og hinir fátæku etnir af hinum auðugu.
Og eins og auðmýktin er hinum dramblata andstyggð, svo hefur og hinn auðugi viðbjóð á hinum fátæka.
Þegar auðugur maður riðar, er honum haldið uppi af vinum sínum; en þegar fátækur maður fellur, er honum hrundið burt jafnvel af kunningjum sínum.
Þegar auðugur maður hefur blekktur verið, á hann marga hjálparmenn; hann hefur dramblát orð mælt, og þeir hafa réttlætt hann.
Hinn fátæki var blekktur, og hann er þar að auki ávítaður; hann hefur talað viturlega, og fékk ekkert rúm.
Hinn auðugi talaði, og allir þögðu, og það sem hann sagði hefja þeir alt til skýjanna.
Hinn fátæki talaði, og þeir segja: „Hver er þessi?“ Og ef hann hrasar, munu þeir steypa honum.
Auðæfi eru góð þeim, sem enga synd hefur á samvisku sinni; og fátækt er mjög ill í munni hins óguðlega.
Hjarta mannsins breytir ásjónu hans, hvort heldur til góðs eða ills.
Merki góðs hjarta og góða ásjónu munt þú naumlega finna og með erfiðismunum.