Vitur dómari mun dæma lýð sinn, og stjórn skynsams manns mun stöðug verða.
Eins og dómari lýðsins er sjálfur, svo eru og þjónar hans; og hvílíkur sem stjórnandi borgarinnar er, slíkir eru og þeir, sem í henni búa.
Óvitur konungur mun verða lýð sínum til glötunar, en borgir munu byggðar verða fyrir hyggindi stjórnendanna.
Vald jarðarinnar er í hendi Guðs, og á sínum tíma mun hann vekja upp nytsaman stjórnanda yfir henni.
Velgengni mannsins er í hendi Guðs, og yfir ásjónu fræðimannsins mun hann leggja heiður sinn.
Minnstu einskis ranglætis, sem náungi þinn hefur þér gjört, og gjör ekkert í verkum ranglætis.
Dramb er hatursleg frammi fyrir Guði og mönnum, og alt ranglæti þjóðanna er andstyggilegt.
Ríki flyst frá einni þjóð til annarrar sakir ranginda og misgjörða og svívirðinga og margvíslegra svika.
En ekkert er glæpsamlegra en hinn ágjarni. Hví dramba mold og aska?
Ekkert er illskufyllra en að elska fé, því að slíkur maður selur jafnvel sína eigin sál, af því að hann hefur meðan hann lifir varpað frá sér innyflum sínum.
Alt vald er skammlíft. Langvinnur sjúkdómur er lækninum þungbær.
Læknirinn sker af hinn skamma sjúkdóm; svo er og konungur í dag, og á morgun mun hann deyja.
Því að þegar maður deyr, mun hann erfa höggorma og dýr og orma.
Upphaf drambs mannsins er að falla frá Guði,
af því að hjarta hans hefur vikið frá honum, sem hann gjörði; því að dramb er upphaf allrar syndar. Sá, sem því heldur, mun fyllast bölvunum, og það mun honum að lokum að falli verða.
Fyrir því hefur Drottinn vansæmt samkomur hinna óguðlegu og gjöreytt þeim.
Guð hefur kollvarpað hásætum dramblátra höfðingja og sett hina hógværu í þeirra stað.
Guð hefur látið rætur dramblátra þjóða visna og gróðursett hina auðmjúku af þessum þjóðum.
Drottinn hefur kollvarpað löndum heiðingjanna og eytt þeim alt til grunna.
Suma þeirra hefur hann látið visna upp og eytt þeim og látið minning þeirra hverfa af jörðunni.
Guð hefur afmáð minning hinna dramblátu, en varðveitt minning þeirra, sem auðmjúkir eru í huga.
Dramb var eigi mönnum skapað, né reiði kyni kvenna.
Það sæði manna mun heiðrað verða, sem óttast Guð; en það sæði mun vansæmt verða, sem brýtur boðorð Drottins.
Mitt á meðal bræðra er höfðingi þeirra heiðraður; svo munu þeir, sem óttast Drottin, vera í augum hans.
Ótti Guðs er dýrð hins auðuga og hins tigna og hins fátæka.
Fyrirlít eigi réttlátan mann, sem fátækur er, og haf eigi í hávegum syndugan mann, sem auðugur er.
Hinn mikli maður og dómarinn og hinn voldugi eru í heiðri, og enginn er meiri en sá, sem óttast Guð.
Frjálsir menn munu þjóna þeim þjóni, sem vitur er; og hygginn og vel fræddur maður mun eigi mögla, þegar hann er ávítaður; en hinn fáfróði mun eigi heiðraður verða.
Hef þig eigi upp, þegar þú vinnur verk þitt, og hik eigi á tíma neyðarinnar.
Betri er sá, sem erfiðar og hefur gnægð alls, en sá, sem hrósar sér og skortir brauð.
Sonur minn, varðveit sál þína í hógværð, og veit henni heiður eftir verðleikum hennar.
Hver mun réttlæta þann, sem syndgar gegn sinni eigin sál? Og hver mun heiðra þann, sem vansæmir sína eigin sál?
Hinn fátæki er vegsamaður fyrir aga sinn og ótta; og til er maður, sem heiðraður er fyrir auð sinn.
En sá, sem vegsamaður er í fátækt, hversu miklu fremur þá í auði? Og sá, sem vegsamaður er í auði, hann óttist fátækt.