En er Nikanor skildi, að Júdas væri á stöðum Samaríu, ásetti hann sér að ráðast á hann með öllu ofbeldi á hvíldardegi.
Og er Gyðingarnir, sem neyddir voru til að fylgja honum, sögðu: „Breyt eigi svo grimmilega og villimannlega, heldur veit heiður þeim degi, sem helgaður er, og sýn lotningu þeim, sem alla hluti sér“ —
þá spurði þessi ógæfusami maður, hvort til væri máttugur á himni, sem hefði boðið að halda hvíldardaginn.
Og er þeir svöruðu: „Sjálfur hinn lifandi Drottinn er á himni, hinn máttugi, sem bauð að halda hinn sjöunda dag“ —
þá sagði hann: „Og eg er máttugur á jörðu, og eg býð að taka vopn og að vinna verk konungsins.“ Engu að síður fékk hann eigi framgengt ætlun sinni.
Nikanor var því uppblásinn af afar miklu drambi og hugðist reisa opinberan minnisvarða um sigur sinn yfir Júdasi.
En Makkabeus treysti ávallt með allri von, að Guð mundi hjálpa þeim.
Og hann áminnti lýð sinn að óttast eigi komu þjóðanna, heldur að minnast hjálparinnar, sem þeir höfðu áður hlotið af himni, og að vona nú á sigur frá hinum almáttuga.
Og hann talaði við þá út frá lögmálinu og spámönnunum og minnti þá jafnframt á orusturnar, sem þeir höfðu áður háð, og gjörði þá glaðari.
Og eftir að hann hafði hvatt þá, sýndi hann þeim jafnframt fals heiðingjanna og eiðrof þeirra.
Þannig vopnaði hann hvern þeirra — eigi með vörn skjaldar og spjóts, heldur með mjög góðum ræðum og áminningum — og sagði þeim draum, sem trúverðugur var, og gladdi þá alla með honum.
Nú var sýnin á þessa leið: Onías, sem verið hafði æðsti prestur, góður og dyggðugur maður, hógvær í ásýnd, mildur í háttum og fagurmáll og frá barnæsku iðkaður í dyggðum, hélt upp höndum sínum og bað fyrir öllum lýð Gyðinga.
Eftir þetta birtist og annar maður, undursamlegur að aldri og dýrð og umluktur mikilli fegurð og tign.
Þá svaraði Onías og sagði: „Þessi er sá, sem elskar bræður sína og lýð Ísraels; þetta er hann, sem mikið biður fyrir lýðnum og fyrir allri hinni heilögu borg — Jeremía, spámaður Guðs. “
Þá rétti Jeremía út hægri hönd sína og gaf Júdasi gullsverð og sagði:
„Tak þetta heilaga sverð, gjöf frá Guði, sem þú skalt steypa með mótstöðumönnum lýðs míns Ísraels.“
Þannig voru þeir áminntir með orðum Júdasar, sem voru mjög góð og til þess fallin að vekja hugrekki og styrkja hjörtu hinna ungu manna, og þeir ákváðu að berjast og ráðast á þá karlmannlega, að hreystin mætti ráða úrslitum, því að hin heilaga borg og musterið voru í hættu.
Því að umhyggja þeirra var minni fyrir konum sínum og börnum og fyrir bræðrum sínum og frændum; en þeirra mesti og helsti ótti var um heilagleika musterisins.
Og þeir, sem í borginni voru, höfðu og eigi litla umhyggju fyrir þeim, sem í orustuna skyldu ganga.
Og nú, er allir væntu þess, hver dómur gefinn yrði, og óvinirnir voru í nánd og herinn var skipaður í fylkingar, dýrin og riddararnir raðaðir á hentuga staði,
þá íhugaði Makkabeus komu fjöldans og hinn margvíslega vopnabúnað og grimmd dýranna, og hann rétti út hendur sínar til himins og ákallaði Drottin, sem undur vinnur, sem gefur þeim sigur, sem verðugir eru, eigi eftir mætti vopna þeirra, heldur eftir því sem honum gott þykir.
Og í bæn sinni sagði hann á þessa leið: „Þú, Drottinn, sem sendir engil þinn á dögum Hiskía Júdakonungs og drapst hundrað áttatíu og fimm þúsund af her Sanheríbs:
Send nú og, Drottinn himinsins, þinn góða engil á undan oss, til ótta og skelfingar sakir mikilleiks arms þíns,
að þeir megi hræðast, sem koma með guðlasti gegn þínum heilaga lýð.“ Og þannig lauk hann bæn sinni.
En Nikanor og þeir, sem með honum voru, sóttu fram með lúðrum og söngvum.
En Júdas og þeir, sem með honum voru, mættu þeim og ákölluðu Guð með bænum.
Þannig börðust þeir með höndum sínum en báðu til Drottins með hjörtum sínum, og þeir drápu eigi færri en þrjátíu og fimm þúsund og glöddust mjög við nærveru Guðs.
Og er orustunni var lokið og þeir sneru aftur með gleði, skildu þeir, að Nikanor var fallinn í herklæðum sínum.
Þá hófu þeir upp óp og mikinn gný og blessuðu hinn almáttuga Drottin á sinni eigin tungu.
Og Júdas, sem með öllu var reiðubúinn, að líkama og huga, að deyja fyrir landa sína, bauð, að höfuð Nikanors og hönd hans ásamt öxlinni skyldu af höggvin og fluttar til Jerúsalem.
Og er hann var þangað kominn, kallaði hann saman landa sína og prestana að altarinu og sendi og eftir þeim, sem í kastalanum voru,
og sýndi þeim höfuð Nikanors og hina óguðlegu hönd, sem hann hafði rétt út með dramblátum hrósyrðum gegn hinu heilaga húsi hins almáttuga Guðs.
Hann bauð og, að tunga hins óguðlega Nikanors skyldi skorin úr og gefin fuglum í bitum, og hönd hins æðisgengna manns hengd upp gegnt musterinu.
Þá blessuðu allir Drottin himinsins og sögðu: „Blessaður sé sá, sem hefur varðveitt sinn eigin stað óflekkaðan.“
Og hann hengdi upp höfuð Nikanors á toppi kastalans, að það mætti vera augljóst og opinbert tákn um hjálp Guðs.
Og þeir ákváðu allir með sameiginlegri samþykkt að láta þennan dag með engu móti líða hjá án hátíðarhalds,
heldur að halda hinn þrettánda dag mánaðarins Adar, sem á sýrlensku tungu kallast dagurinn fyrir dag Mordekaí.
Þegar þetta var gjört varðandi Nikanor og borgin frá þeim tíma var í höndum Hebrea, mun eg og hér gjöra enda á frásögn minni.
Ef eg hef gjört það vel og eins og sögunni hæfir, þá er það það sem eg óskaði; en ef eigi svo fullkomlega, þá verður að fyrirgefa mér það.
Því að eins og það er skaðlegt að drekka ávallt vín eða ávallt vatn, en þægilegt að neyta stundum annars og stundum hins, svo mun ræðan, ef hún er ávallt vandlega samin, eigi verða lesendunum að skapi. En hér skal endir á vera.