Gamla testamentiðSaga
En svo bar til eftir þetta, að Móabítar og Ammónítar og nokkurir af Meúnítum með þeim fóru á móti Jósafat til bardaga.
Og menn komu og fluttu Jósafat svolátandi tíðindi: Afarmikill mannfjöldi kemur á móti þér handan yfir hafið, frá Edóm, og eru þeir þegar í Hazezon-Tamar, það er Engedí.
Þá varð Jósafat hræddur og tók að leita Drottins, og lét boða föstu um allan Júda.
Þá söfnuðust Júdamenn saman til þess að leita Drottins; komu menn einnig úr öllum Júdaborgum til þess að leita Drottins.
En Jósafat gekk fram í söfnuði Júda og Jerúsalem, í musteri Drottins, úti fyrir nýja forgarðinum
og mælti: Drottinn, Guð feðra vorra! þú ert Guð á himnum, þú drotnar yfir öllum ríkjum heiðingjanna. Í þinni hendi er máttur og megin, og fyrir þér fær enginn staðist.
Þú hefir, Guð vor, stökt íbúum lands þessa undan lýð þínum Ísrael og gefið það niðjum Abrahams vinar þíns um aldur og æfi.
Og þeir settust þar að og bygðu þér þar helgidóm, þínu nafni, og mæltu:
Ef ógæfa dynur yfir oss, ófriður, refsidómur, drepsótt eða hallæri, þá munum vér ganga fram fyrir þetta hús og fram fyrir þig, því að þitt nafn býr í húsi þessu, og vér munum hrópa til þín í nauðum vorum, að þú megir heyra og hjálpa.
Og sjá, hér eru nú Ammónítar og Móabítar og Seírfjalla-búar; meðal þeirra leyfðir þú eigi Ísraelsmönnum að koma, þá er þeir komu frá Egiptalandi, heldur hörfuðu þeir frá þeim og eyddu þeim eigi.
Og nú launa þeir oss og koma til þess að hrekja oss frá óðali þínu, er þú hefir veitt oss til eignar.
Guð vor, munt þú eigi láta dóm yfir þá ganga? Því að vér erum máttvana gagnvart þessum mikla mannfjölda, er kemur í móti oss; vér vitum eigi, hvað vér eigum að gjöra, heldur mæna augu vor til þín.
En allir Júdamenn stóðu frammi fyrir Drottni, ásamt ungbörnum þeirra, konum og sonum.
Þá kom andi Drottins yfir Jehasíel Sakaríason, Benajasonar, Jeíelssonar, Mattanjasonar, Levíta af Asafsniðjum, þar í söfnuðinum
og hann mælti: Hlýðið á allir Júdamenn og Jerúsalem-búar og þú Jósafat konungur: Svo segir Drottinn við yður: Hræðist eigi né skelfist fyrir þessum mikla mannfjölda, því að eigi er yður búinn bardaginn, heldur Guði.
Farið í móti þeim á morgun; þeir munu halda upp Zíz-stíginn, og þér munuð mæta þeim í dalbotninum austan við Jerúel-eyðimörk.
En eigi þurfið þér að berjast við þá, skipið yður aðeins í fylkingu, standið kyrrir og sjáið liðsinni Drottinn við yður, þér Júdamenn og Jerúsalem-búar. Óttist eigi og skelfist eigi. Farið í móti þeim á morgun, og Drottins mun vera með yður.
Þá laut Jósafat fram á ásjónu sína til jarðar, og allir Júdamenn og Jerúsalem-búar féllu fram fyrir Drottni, til þess að tilbiðja Drottin.
Síðan stóðu upp Levítarnir, er voru af Kahatítaniðjum og Kóraítaniðjum, til þess að lofa Drottin, Guð Ísraels, með afarhárri röddu.
Og næsta morgun tóku þeir sig upp í býtið og fóru til Tekóa-eyðimerkur, og er þeir fóru út, gekk Jósafat fram og mælti: Heyrið mig, þér Júdamenn og Jerúsalem-búar! Treystið Drottni, Guði yðar, þá munuð þér fá staðist, trúið spámönnum hans, þá munuð þér giftudrjúgir verða.
Síðan réðst hann um við lýðinn og skipaði söngvara Drottins til handa, að þeir skyldu hefja lofsöngva í helgum skrúða, þá er þeir færu út á undan hermönnunum, og segja: Lofið Drottin, því að miskunn hans varir að eilífu.
En er þeir hófu fagnaðarópið og lofsönginn, setti Drottinn launsátur móti Ammónítum, Móabítum og Seírfjalla-búum, er fóru í móti Júda, og þeir biðu ósigur.
Ammónítar og Móahítar hófust gegn Seírfjalla-búum til þess að gjöreyða þeim og tortíma, og er þeir höfðu gjörsigrað Seír-búa, þá hjálpuðu þeir til að tortíma hver öðrum.
Og er Júdamenn komu á hæðina, þaðan er sjá mátti yfir eyðimörkina og lituðust um eftir mannfjöldanum, sjá, þá voru þeir hnignir dauðir til Jarðar og enginn hafði undan komist.
En Jósafat kom með mönnum sínum til þess að taka af þeim herfang; fundu þeir afarmikið af fénaði og munum og klæðum og dyrum áhöldum, og rændu handa sér svo miklu, að þeir gátu eigi borið. Og þeir voru þrjá daga að taka af þeim herfang, því að mikið var af því.
En á fjórða degi söfnuðust þeir saman í Lofgjörðardal, því að þar lofuðu þeir Drottin, fyrir því heitir Sá staður Lofgjörðardalur fram á þennan dag.
Síðan sneru allir Júdamenn og Jerúsalem-búar, og Jósafat fremstur í flokki, með fögnuði á leið til Jerúsalem, því að Drottinn hafði veitt þeim fögnuð yfir óvinum þeirra.
Og þeir héldu inn í Jerúsalem, í hús Drottins, með hörpum, Sígjum og lúðrum.
En ótti við Guð kom yfir öll heiðnu ríkin, er menn fréttu, að Drottinn hefði barist við óvini Ísraels.
Og friður var í ríki Jósafats, og Guð hans veitti honum frið alt um kring.
Og Jósafat ríkti yfir Júda. Hann var þrjátíu og fimm ára gamall, þá er hann varð konungur, og tuttugu og fimm ár ríkti hann í Jerúsalem. En móðir hans hét Asúha Sílhídóttir.
Og hann fetaði í fótspor Asa föður síns og veik eigi frá þeim, með því að hann gjörði það sem rétt var í augum Drottins.
ó voru hæðirnar ekki afnumdar Og enn þá sneri lýðurinn eigi hjörtum sínum til Guðs feðra þeirra.
En það, sem meira er að segja um Jósafat, er frá upphafi til enda títað í sögu Jehú Hananísonar, sem tekin er upp í bók Ísraels-konunga.
Eftir þetta gjörði Jósafat Júda-konungur samband við Ahasja Ísraels-konung; hann breytti óguðlega.
En Jósafat gjörði samband við hann til þess að gjöra skip, er færu til Tarsis, og þeir gjörðu skip í Ezjón-Geber.
Þá spáði Elíeser Dódavahúson frá Maresa gegn Jósafat og mælti: Saldr þess að þú gjörðir samband við Ahasja, ónýtir Drottinn fyrirtæki þitt. Og skipin hrotnuðu og gátu eigi farið til Tarsis.