Páll, postuli Krists Jesú fyrir vilja Guðs, og bróðirinn Tímóteus, til kirkju Guðs, sem er í Korintuborg, ásamt öllum hinum heilögu, sem eru í gjörvallri Akkeu.
Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og drotni Jesú Kristi.
Lofaður sé Guð og faðir Drottins vors Jesú Krists, faðir miskunnsemdanna og Guð allrar huggunar,
sem huggar oss í sérhverri þrenging vorri, svo að vér getum huggað aðra í hvaða þrenging sem er, með þeirri huggun, sem vér sjálfir erum huggaðir með af Guði.
Því að eins og þjáningar Krists koma í ríkum mæli yfir oss, þannig kemur og huggun vor í ríkum mæli fyrir Krist.
En hvort sem vér sætum þrengingum, þá er það yður til huggunar og hjálpræðis, eða vér hljótum huggun, þá er það yður til þeirrar huggunar, er verkar þolinmæði í sömu þjáningunum, sem vér einnig verðum að líða.
Og von vor um yður er staðföst; með því að vér vitum, að eins og þér eruð hlutlakandi í þjáningunum, þannig og í hugguninni.
Því að ekki viljum vér, bræður, að yður skuli vera ókunnugt um þrenging þá, sem vér urðum fyrir í Asíu, að vér vorum aðþrengdir langt yfir megin fram, svo að vér jafnvel örvæntum um lífið.
Já, vér höfðum sjálfir uppkveðið með sjálfum oss dauðadóminn, til þess að vér ekki skyldum treysta sjálfum oss, heldur Guði, sem uppvekur hina dauðu;
hann hefir frelsað oss úr slíkri dauðans hættu og mun frelsa; til hans höfum vér sett von vora, að hann og hér eftir muni frelsa oss,
er þér einnig hjálpið til með bæninni fyrir oss; til þess að frá mörgum mönnum verði vor vegna framborið af mörgum þakklætið fyrir náðargjöfina, sem oss er veitt.
Því að þetta er hrósun vor, vitnisburður samvisku vorrar, að vér höfum framgengið í heiminum, en sérstaklega hjá yður, í heilagleika og hreinleika Guðs, ekki í holdlegri speki, heldur í náð Guðs.
Því að annað skrifum vér yður ekki en það, sem þér annaðhvort lesið eða og eruð komnir að raun um, en eg vona, að þér skulið alt til enda komast að raun um,
eins og þér þegar að nokkuru leyti hafið komist að raun um viðvíkjandi oss, að vér erum hrósunarefni yðar, eins og líka þér eruð vort, á degi Drottins vors Jesú.
Og í þessu trausti var það ásetningur minn að koma fyrst til yðar, til þess að þér skylduð aftur verða náðar aðnjótandi;
og að fara um hjá yður alla leið til Makedóníu, og frá Makedóníu að koma aftur til yðar, og láta yður fylgja mér á veg til Júdeu.
Hvort hefi eg nú sýnt af mér hverflyndi, er eg tók þennan ásetning? Eða áset eg mér eftir holdinu það sem eg áset mér, — til þess að hjá mér eigi heima bæði já, já, og nei, nei?
Svo sannarlega sem Guð er trúr: orð vor til yðar eru ekki já og nei.
Því að sonur Guðs, Jesús Kristur, sem á meðal yðar er prédikaður af oss, af mér og Silvanusi og Tímóteusi, varð ekki já og nei, heldur er já orðið í honum.
Því að svo mörg sem fyrirheit Guðs eru, í honum er já þeirra; þess vegna er og amen þeirra fyrir hann Guði til dýrðar fyrir oss.
En sá, sem heldur oss ásamt yður fast við Krist og smurði oss, er Guð,
sem og hefir innsiglað oss og gefið oss pant andans í hjörtu vor.
En eg kalla Guð til vitnis fyrir sálu mína, að það er af hlífð við yður, að eg hefi enn þá ekki komið til Korintuborgar.
Ekki svo sem vér drotnum yfir trú yðar, heldur erum vér samverkamenn að gleði yðar. Því að í trúnni standið þér.