Gamla testamentiðSpeki og ljóð
Við Babel-fljót, þar sátum vér og grétum, er vér mintumst Zíonar;
á pílviðina þar hengdum vér upp gígjur vorar.
Því að þar heimtuðu herleiðendur vorir söngljóð af oss og kúgarar vorir kæti: Syngið oss Zionarkvæði!
Hvernig ættum vér að syngja Drottins-ljóð í öðru landi?
Ef eg gleymi þér, Jerúsalem, þá visni mín hægri hönd;
tunga mín loði mér við góm, ef eg eigi man til þín, ef Jerúsalem er eigi allra bezta yndið mitt.
Mun þú Edóms niðjum, Drottinn, óheilladag Jerúsalem, þegar þeir æptu: Rífið, rifið alt niður til grunna!
Babel-dóttir, þú sem eyðileggur, heill þeim, er geldur þér í fyrir það, sem þú hefir gjört oss.
Heill þeim, er þrífur ungbörn þín og slær þeim niður við stein.