Hvað eigum vér þá að segja, að forfaðir vor Abraham hafi úr býtum borið eftir holdinu?
Því að ef Abraham réttlættist af verkum, þá hefir hann hrósunarefni, en ekki fyrir Guði.
Því að hvað segir ritningin: En Abraham trúði Guði, og það var reiknað honum til réttlætis.
En þeim, sem vinnur, verða launin reiknuð ekki af náð, heldur eftir verðleika;
hinum þar á móti, sem ekki vinnur, en trúir á hann, sem réttlætir óguðlegan, verður trú hans reiknuð til réttlætis.
Eins og líka Davíð lýsir þann mann sælan, sem Guð tilreiknar réttlæti án verka:
Sælir eru þeir, sem afbrotin eru fyrirgefin og syndir þeirra huldar.
Sæll er sá maður, sem Drottinn tilreiknar ekki synd.
Nær þá sæluboðun þessi til umskurnarinnar? Eða líka til yfirhúðarinnar? Því að vér segjum: Trúin var Abraham til réttlætis reiknuð.
Hvernig var hún þá tilreiknuð honum? Umskornum eða óumskornum? Ekki umskornum, heldur óumskornum.
Og hann fékk tákn umskurnarinnar sem innsigli trúar-réttlætisins, sem hann hafði meðan hann var óumskorinn, til þess að hann skyldi vera faðir allra þeirra, sem trúa óumskornir, til þess að réttlætið tilreiknist þeim,
og faðir hinna umskornu, þeirra, sem ekki aðeins eru umskornir, heldur og feta í fótspor þeirrar trúar, er faðir vor Abraham hafði óumskorinn.
Því að ekki var Abraham eða sæði hans fyrir lögmál gefið fyrirheitið, að hann skyldi verða erfingi heimsins, heldur fyrir trúar-réttlæti;
því að ef lögmálsmennirnir eru erfingjar, er trúin ónýtt og fyrirheitið að engu gjört.
Því að lögmálið verkar reiði; en þar sem ekki er lögmál, þar er ekki heldur yfirtroðsla.
Fyrir því er það af trú, til þess að það sé af náð, svo að fyrirheitið mætti stöðugt standa fyrir alt sæðið, ekki fyrir það eitt, sem er af lögmálinu, heldur og fyrir það, sem er af trú Abrahams, hans, sem er faðir vor allra —
eins og ritað er: Föður margra þjóða hefi eg sett þig, — frammi fyrir honum, sem hann trúði á, Guði, sem lífgar hina dauðu og kallar það, sem ekki er til, eins og það væri til.
Hann trúði gegn von með von, að hann skyldi verða faðir margra þjóða, samkvæmt því sem sagt hafði verið: Svo skal sæði þitt verða.
Og án þess að veiklast í trúnni leit hann á ellihruman líkama sjálfs sín, — hann var nálega tíræður, — og hið útdauða móðurlíf Söru;
en um fyrirheit Guðs efaðist hann ekki með vantrú, heldur gjörðist styrkur í trúnni, svo að hann gaf Guði dýrðina,
og var þess fullviss, að hann er máttugur að efna það, sem hann hefir lofað.
Fyrir því var það honum og til réttlætis reiknað.
En að það var honum tilreiknað, það var ekki ritað hans vegna einungis,
heldur líka vor vegna, sem það mundi tilreiknað verða, þeim sem trúa á hann, sem uppvakti Jesúm, Drottin vorn, frá dauðum,
hann, sem vegna misgjörða vorra var framseldur og vegna réttlætingar vorrar uppvakinn.