Og nokkrir komu ofan frá Júdeu og kendu bræðrunum svo: Eigi getið þér hólpnir orðið, nema þér látið umskerast að sið Móse.
En er upp kom allmikil misklíð og þræta milli þeirra og Páls og Barnabasar, réðu menn af, að Páll og Barnabas og nokkrir aðrir af þeim skyldu fara á fund postulanna og öldunganna, upp til Jerúsalem, út af þessum ágreiningi.
Söfnuðurinn fylgdi þeim síðan á veg, og þeir fóru um Fönikíu og Samaríu og sögðu frá afturhvarfi heiðingjanna, og glöddu stórlega alla bræðurna.
En þegar þeir voru komnir til Jerúsalem, var þeim vel tekið af kirkjunni og postulunum og öldungunum, og sögðu þeir frá, hversu mikið Guð hafði látið þá framkvæma.
En nokkrir risu upp af flokki Faríseanna, þeir er trú höfðu tekið, og sögðu: Þá ber að umskera og bjóða þeim að halda lögmál Móse.
En postularnir og öldungarnir komu saman til að líta á þetta mál.
En er mikið hafði verið um það þráttað, reis Pétur upp og sagði við þá: Þér bræður, þér vitið að fyrir löngu kjöri Guð yðar á meðal, að heiðingjarnir skyldu fyrir munn minn heyra orð fagnaðarerindisins og taka trú.
Og Guð, sem hjörtun þekkir, bar þeim vitni, er hann gaf þeim heilagan anda eins og oss;
og engan mun gjörði hann á oss og þeim, er hann hafði hreinsað hjörtu þeirra með trúnni.
Hvað eruð þér þá nú að freista Guðs, með því að leggja ok á háls lærisveinanna, er hvorki feður vorir né vér megnuðum að bera?
En vér trúum því, að vér verðum hólpnir fyrir náðina Drottins Jesú á sama hátt og þeir.
Og allur múgurinn þagði, og menn hlýddu á Barnabas og Pál, er þeir sögðu frá, hversu mörg tákn og undur Guð hafði látið þá framkvæma meðal heiðingjanna.
En er þeir voru þagnaðir, tók Jakob til máls og sagði: Þér bræður, hlýðið á mig.
Símeon hefir skýrt frá hvernig Guð í fyrstu lét sér umhugað um að taka nafni sínu lýð á meðal heiðingjanna,
og í samræmi við þetta eru orð spámannanna, svo sem ritað er:
Eftir þetta mun eg aftur hverfa og endurreisa hina föllnu tjaldbúð Davíðs, og reisa við rústir hennar, og gjöra hana upp aftur,
svo að mennirnir, sem eftir eru leifðir, leiti Drottins, og allir heiðingjarnir, sem nafn mitt hefir verið nefnt yfir, segir Drottinn, sem gjörir þetta,
sem kunnugt er frá eilífð.
Fyrir því er það minn úrskurður, að ekki skuli íþyngja þeim, er af heiðingjunum snúa sér til Guðs,
heldur að vér ritum þeim, að þeir skuli halda sig frá allri flekkun af skurðgoðum, og frá frillulífi og frá köfnuðu og frá blóði;
því að Móse hefir frá fornu fari þá, er hann prédika í hverri borg, með því að hann er lesinn upp í samkundunum hvern hvíldardag.
Postulunum og öldungunum, ásamt öllum kirkjunni, leist þá að senda menn, til þess kjörna úr sínum hóp, með Páli og Barnabasi til Antíokkíu, þá Júdas, er kallaður var Barsabas, og Sílas, mikilsvirta menn meðal bræðranna,
og rituðu með þeim: Postularnir og öldungarnir, bræðurnir, senda bræðrunum í Antíokkíu, Sýrlandi og Kilikíu, er áður voru heiðnir, kveðju sína.
Með því að vér höfum heyrt að nokkrir, er út hafa gengið frá oss, hafi óróað yður með orðum sínum og truflað sálir yðar, án þess að vér hefðum þeim neitt um boðið,
þá hefir oss litist, er vér vorum orðnir samhuga, að senda til yðar til þess kjörna menn með vorum elskulegu Barnabasi og Páli,
mönnum, er lagt hafa líf sitt í hættu fyrir nafn Drottins vors Jesú Krists.
Vér höfum því sent Júdas og Sílas, og boða þeir yður hið sama munnlega;
því að heilögum anda og oss hefir litist, að leggja eigi frekari byrðar á yður en þetta, sem nauðsynlegt er,
að þér haldið yður frá skurðgoðafórnum og frá blóði og frá köfnuðu og frá frillulífi. Ef þér varist þetta, mun yður vegna vel. Verið sælir.
Þeir voru þá látnir fara af stað og komu niður til Antíokkíu og kölluðu þá alla saman og skiluðu bréfinu.
En er menn lásu það, urðu þeir glaðir yfir þeirri huggun.
Og Júdas og Sílas, er sjálfir voru og spámenn, ámintu bræðurna með mörgum orðum og styrktu þá.
Og er þeir höfðu dvalist þar um hríð, létu bræðurnir þá fara í friði til þeirra, er höfðu sent þá.
En Sílasi þótti gott að vera þar kyrrum, og Júdas fór einn til Jerúsalem.
En Páll og Barnabas héldu kyrru fyrir í Antíokkíu og kendu og boðuðu ásamt mörgum öðrum orð Drottins.
En eftir nokkura daga sagði Páll við Barnabas: Hverfum aftur og vitjum bræðranna í sérhverri borg, þar sem vér höfum boðað orð Drottins, hvernig þeim líður.
En Barnabas vildi líka taka með Jóhannes, er kallaður var Markús.
En Páli þótti eigi rétt að taka þann mann með, er hljóp frá þeim í Pamfilíu og fylgdist ekki með þeim til verksins.
Varð nú áköf deila, svo að þeir skildu hvorir við aðra, og tók Barnabas Markús með sér og sigldi til Kípur.
En Páll kaus sér Sílas og fór af stað, falinn náð Drottins af bræðrunum.
Og hann fór um Sýrland og Kilikíu og styrkti söfnuðina.
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.