En svo bar við í Íkoníum, að þeir gengu saman inn í samkunduhús Gyðinganna og töluðu svo, að mikill fjöldi Gyðinga og Grikkja tók trú.
En Gyðingarnir, sem vantrúaðir voru, vöktu æsing og illan hug í sálum heiðingjanna gegn bræðrunum.
Dvöldust þeir þar nú alllangan tíma og töluðu einarðlega í drotni, sem bar orði náðar sinnar vitni, með því að láta tákn og undur gjörast fyrir hendur þeirra.
Skiftist nú allur borgarlýður í tvo flokka, og voru sumir með Gyðingunum, en aðrir með postulunum.
En er til þess var stofnað bæði af heiðingjunum og Gyðingunum, ásamt yfirmönnum þeirra, að smána þá og grýta,
þá flýðu þeir, er þeir komust að því, til borganna Lýstra og Derbe í Lýkaóníu og héraðsins umhverfis,
og þar voru þeir að boða fagnaðarerindið.
En í Lýstra sat maður nokkur máttvana í fótum, haltur frá móðurlífi, er aldrei hafði gengið.
Maður þessi heyrði á mál Páls, og Páll festi augu á honum, og sá að hann hafði trú til þess að geta orðið heill, og sagði með hárri raustu:
Stattu uppréttur á fætur þína! og hann spratt upp og gekk.
En er múgurinn sá, hvað Páll gjörði, hófu þeir upp raust sína og sögðu á lýkaónsku: Guðirnir eru í manna líki stignir niður til vor.
Kölluðu þeir Barnabas Seif, en Pál kölluðu þeir Hermes, af því að hann hafði orð fyrir þeim.
Og presturinn í hofi Seifs, sem var fyrir utan borgina, kom með naut og kransa að hliðunum, og ætlaði hann og fólkið með honum að færa fórnir.
En er postularnir, þeir Barnabas og Páll, heyrðu þetta, rifu þeir klæði sín og stukku inn í mannþröngina og hrópuðu
og sögðu: Menn, hví gjörið þér slíkt? Menn erum vér sem þér, yður líkir, sem erum að boða yður fagnaðarerindið um að þér skulið hverfa frá þessum hégómlegu hlutum til lifandi Guðs, sem gjört hefir himininn, jörðina og hafið, og alt sem í þeim er,
hann sem um liðnar aldir hefir leyft öllum þjóðum að ganga þeirra vegu,
og þó hefir hann ekki látið sjálfan sig án vitnisburðar, þar sem hann gjörði gott, og gaf yður regn af himnum og frjóvsamar árstíðir, og fylti hjörtu yðar fæðu og fögnuði.
Og það var með naumindum að þeir gátu með þessum orðum fengið fólkið til að hætta við að færa þeim fórnir.
En þá komu Gyðingar frá Antíokkíu og Íkóníum og fengu þeir fólkið á sitt mál, og menn grýttu Pál og drógu hann út úr borginni og hugðu hann dáinn.
En er lærisveinarnir stóðu í kring um hann, reis hann upp og gekk inn í borgina, og morguninn eftir fór hann þaðan með Barnabasi til Derbe.
Og er þeir höfðu boðað þeirri borg fagnaðarerindið og gjört allmarga að lærisveinum, sneru þeir aftur til Lýstra og til Íkóníum og til Antíokkíu,
og styrktu sálir lærisveinanna, og ámintu þá að vera staðfastir í trúnni, og að vér eigum að ganga inn í guðsríki í gegnum margar þrengingar.
Og er þeir höfðu látið þá kjósa sér öldunga í hverjum söfnuði, fólu þeir þá með föstum og bænahaldi drotni, sem þeir höfðu fest trú á.
Og þeir fóru um Pisidíu og komu til Pamfilíu,
og er þeir höfðu talað orðið í Perge, fóru þeir niður til Attalíu,
og sigldu þaðan til Antíokkíu; en þaðan höfðu þeir verið faldir náð Guðs til verksins, sem þeir nú höfðu fullnað.
Og er þeir voru komnir þangað og höfðu stefnt saman kirkjunni, sögðu þeir frá, hversu mikið Guð hafði látið þá framkvæma, og að hann hefði lokið upp trúar-dyrum fyrir heiðingjunum.
Og þeir dvöldust alllengi hjá lærisveinunum.