Og eg sá og sjá: Lambið stóð á Síonfjalli, og með því hundrað og fjörutíu og fjórar þúsundir, sem höfðu nafn þess og nafn föður þess skrifað á ennum sér.
Og eg heyrði rödd af himni, sem raust margra vatna, og sem raust mikillar þrumu, og röddin, sem eg heyrði, var eins og hörpuhljómur harpara, sem hörpur sínar slá.
Og þeir syngja sem nýjan söng frammi fyrir hásætinu og frammi fyrir verunum fjórum og öldungunum, og enginn gat numið sönginn, nema þær hundrað fjörutíu og fjórar þúsundir — þeir sem út eru leystir frá jörðinni.
Þetta eru þeir, sem ekki hafa saurgast með konum, því að þeir eru sem meyjar; þeir fylgja lambinu hvert sem það fer; þeir voru leystir út úr hóp mannanna, frumgróði handa Guði og handa lambinu.
Og í munni þeirra var enga lygi að finna; þeir eru lýtalausir.
Og eg sá annan engil fljúga um miðhimininn, og hélt hann á eilífum fagnaðarboðskap, til að boða þeim, sem á jörðinni búa, og sérhverri þjóð og kynkvísl og tungu og lýð,
segjandi hárri röddu: Óttist Guð og gefið honum dýrð, því að komin er stund dóms hans, og tilbiðjið þann, sem gjört hefir himininn og jörðina og hafið og uppsprettur vatnanna.
Og enn annar engill kom á eftir og sagði: Fallin er, fallin er Babýlon hin mikla, sem byrlað hefir öllum þjóðum af reiðivíni saurlifnaðar síns.
Og annar engill, hinn þriðji, kom á eftir þeim og sagði hárri röddu: Ef einhver tilbiður dýrið og líkneski þess, og fær merki á enni sitt eða hönd sína,
þá skal sá hinn sami drekka af reiðivíni Guðs, sem byrlað er óblandað í reiðibikar hans, og hann mun kvalinn verða í eldi og brennisteini í augsýn heilagra engla og í augsýn lambsins.
Og reykurinn af kvölum þeirra stígur upp um aldir alda, og eigi hafa þeir hvíld dag og nótt, þeir sem dýrið tilbiðja og líkneski þess, og hver sá er tekur merki nafns þess.
Hér reynir á þolgæði hinna heilögu — þeir er varðveita boð Guðs og trúna á Jesúm.
Og eg heyrði rödd af himni, sem sagði: Rita þú: Sælir eru dánir, þeir sem í drotni deyja upp frá þessu. Já, segir andinn, til þess að þeir fái hvíld frá erfiði sínu, því að verk þeirra fylgja þeim.
Og eg sá, og sjá: Hvítt ský, og einhvern sá eg sitja á skýinu, líkan syni manns, og hafði hann gullkórónu á höfðinu og í hendi sér bitra sigð.
Og annar engill kom út úr musterinu; hann kallaði hárri röddu til þess sem á skýinu sat: Ber þú út sigð þína og sker upp, því að komin er stundin til að uppskera, því að sáðland jarðarinnar er fullþroskað.
Og sá sem á skýinu sat, brá sigð sinni á jörðina, og upp var skorið af jörðinni.
Og annar engill gekk út úr musterinu, sem er á himnum, og hann hafði líka bitra sigð.
Og annar engill gekk út frá altarinu, og hann hafði vald yfir eldinum, og hann kallaði hárri röddu til þess, sem hafði bitru sigðina, og sagði: Ber þú út bitru sigðina þína, og sker þrúgurnar af vínviði jarðarinnar, því að vínberin á honum eru orðin þroskuð.
Og engillinn brá sigð sinni á jörðina, og afskar vínvið jarðarinnar, og kastaði honum í reiði-vínþröng Guðs hina miklu.
Og vínþröngin var troðin fyrir utan borgina, og gekk blóð út af vínþrönginni, svo að tók upp undir beisli hestanna, um eitt þúsund skeið og sex hundruð.