Opinberun Jesú Krists, sem Guð gaf honum, til að sýna þjónum sínum það sem verða á innan skamms. Og hann sendi engil sinn, og lét hann tákna það fyrir Jóhannesi, þjóni sínum,
honum sem bar vitni um orð Guðs og um vitnisburð Jesú Krists, um alt það er hann sá.
Sæll er sá, er les, og þeir sem heyra orð spádómsins og varðveita það sem ritað er í honum, því að tíminn er í nánd.
Jóhannes til safnaðanna sjö, sem í Asíu eru. Náð sé með yður og friður frá honum, sem er og var og kemur, og frá öndunum sjö, sem eru frammi fyrir hásæti hans,
og frá Jesú Kristi, honum sem er trúr vottur, honum sem er frumburður dauðra, og honum sem er höfðingi yfir konungum jarðarinnar; honum sem elskaði oss og leysti oss frá syndum vorum með blóði sínu.
Og hann gjörði oss að konungsríki og að prestum, Guði sínum og föður til handa. Honum sé dýrð og máttur um aldir alda, amen.
Sjá, hann kemur í skýjunum, og hvert auga mun sjá hann og jafnvel þeir, sem stungu hann, og allar kynkvíslir jarðarinnar munu kveina yfir honum. Vissulega, amen.
Eg er Alfa og Ómega, segir Drottinn Guð, hann sem er og var og kemur, hinn alvaldi.
Eg, Jóhannes, bróðir yðar og samfélagi í þrengingunni og konungsríkinu og þolinmæðinni í Jesú, var á eynni, sem Patmos heitir, fyrir sakir orðs Guðs og vitnisburðar Jesú.
Eg var hrifinn í anda á Drottins degi, og heyrði að baki mér raust mikla, sem lúður gylli, er sagði:
Rita þú í bók það sem þú sér, og send það kirkjunum sjö, til Efesus, og til Smýrna, og til Pergamos, og til Þýatíra, og til Sardes, og til Fíladelfíu og til Laódíkeu.
Og eg sneri mér við, til að sjá raustina, sem við mig talaði; og er eg sneri mér við, sá eg sjö gullljósastikur,
og milli ljósastikanna einhvern, líkan syni manns, klæddan dragkyrtli og spentan gullbelti um bringuna;
en höfuð hans og hár var hvítt, eins og hvít ull, eins og mjöll; og augu hans eins og eldslogi;
og fætur hans líkir glómálmi, sem í ofni brennanda, og raust hans sem raust margra vatna.
Og hann hafði í hægri hendi sér sjö stjörnur, og af munni hans gekk út tvíeggjað sverð biturt; og ásjóna hans var sem sólin skínandi í mætti sínum.
Og er eg sá hann, féll eg fyrir fætur honum, sem dauður væri, og hann lagði hægri hönd sína yfir mig og sagði:
Óttast þú ekki, eg er hinn fyrsti og hinn síðasti og hinn lifandi; og eg var dauður, en sjá, lifandi er eg um aldir alda; og eg hefi lykla dauðans og heljar.
Rita þú nú það er þú séð hefir, bæði það sem er og það sem verða mun eftir þetta, —
leyndardóminn stjarnanna sjö, sem þú hefir séð í minni hægri hendi, og gullstikurnar sjö. Stjörnurnar sjö eru englar hinna sjö safnaða, og ljósastikurnar sjö eru sjö kirkjur.