Og Jesús gekk út úr helgidóminum og fór burt; og lærisveinar hans gengu til hans, til þess að sýna honum byggingar helgidómsins.
En hann tók til máls og sagði við þá: Sjáið þér ekki alt þetta? Sannlega segi eg yður, eigi mun hér verða skilinn eftir steinn yfir steini, er ekki mun verða rifinn niður.
En er hann sat á Olíufjallinu, gengu lærisveinarnir til hans og sögðu einslega: Seg þú oss, hve nær mun þetta verða, og hvert er tákn tilkomu þinnar og enda veraldar?
Og Jesús svaraði og sagði við þá: Sjáið til, að enginn leiði yður í villu;
því að margir munu koma í mínu nafni og segja: Eg er Kristur, og marga munu þeir leiða í villu.
En þér munuð heyra hernað og hernaðartíðindi. Gefið gætur, að þér skelfist eigi; því að það hlýtur að koma fram, en eigi er enn kominn endirinn.
Því að þjóð mun rísa upp gegn þjóð og konungsríki gegn konungsríki. Bæði mun verða hungursneyð og landskjálftar á ýmsum stöðum.
En alt þetta er upphaf hörmunganna.
Þá munu menn framselja yður til þrengingar og menn munu lífláta yður, og þér munuð verða hataðir af öllum þjóðum vegna nafns míns.
Og þá munu margir hneykslast og framselja hverjir aðra og hata hverjir aðra.
Og margir falsspámenn munu rísa upp og leiða marga í villu;
og vegna þess að ranglætið magnast, mun kærleikur alls þorra manna kólna,
en sá, sem stöðugur stendur alt til enda, hann mun hólpinn verða.
Og þetta fagnaðarerindi ríkisins mun prédikað verða um alla heimsbygðina, til vitnisburðar öllum þjóðum; og þá mun endirinn koma.
Þegar þér því sjáið viðurstygð eyðingarinnar, sem talað er um fyrir Daníel spámann, standandi á helgum stað, — lesarinn athugi það —
þá flýi þeir, sem eru í Júdeu, upp á fjöllin.
Sá, sem er uppi á þakinu, fari ekki ofan, til þess að sækja það sem er í húsi hans;
og sá, sem er á akrinum, snúi eigi aftur, til þess að taka yfirhöfn sína.
En vei þeim sem þungaðar eru, og þeim, sem börn hafa á brjósti, á þeim dögum;
en biðjið að flótti yðar verði ekki um vetur né á hvíldardegi,
því að þá mun verða svo mikil þrenging, að engin hefir þvílík verið frá upphafi veraldar alt til þessa, né heldur mun verða.
Og ef dagar þessir yrðu ekki styttir, kæmist ekkert hold af; en sakir hinna útvöldu munu þessir dagar verða styttir.
Ef einhver þá segir við yður: Sjá, hér er Kristur, eða hér, þá trúið eigi.
Því að upp munu rísa falskristar og falsspámenn og þeir munu gjöra stór teikn og undur, til þess að leiða í villu, ef verða mætti, jafnvel útvalda.
Sjá, eg hefi sagt yður það fyrir.
Ef þeir því segja við yður: Sjá, hann er í óbygðinni, — þá farið eigi út þangað; sjá, hann er í herbergjunum, — þá trúið eigi.
Því að eins og eldingin gengur út frá austri og sést alt til vesturs, þannig mun verða tilkoma mannsins sonar.
Hvar sem hræið er, þar munu ernirnir safnast.
En þegar eftir þrengingu þessara daga mun sólin sortna og tunglið eigi gefa skin sitt, og stjörnurnar munu hrapa af himni og kraftar himnanna munu bifast.
Og þá mun tákn mannsins sonar sjást á himninum; og þá munu allar kynkvíslir jarðarinnar kveina, og þær munu sjá mannsins son komandi á skýjum himins með mætti og mikilli dýrð.
Og hann mun senda út engla sína með hljómsterkum lúðri, og þeir munu safna saman hans útvöldum frá áttunum fjórum, himinsendanna á milli.
En nemið líkinguna af fíkjutrénu: Þegar greinin á því er orðin mjúk og fer að skjóta út laufum, þá vitið þér að sumarið er í nánd.
Þannig skuluð þér og vita, að þegar þér sjáið alt þetta, þá er hann í nánd, fyrir dyrum.
Sannlega segi eg yður, þessi kynslóð mun eigi líða undir lok, uns þetta alt kemur fram.
Himinn og jörð munu líða undir lok, en orð mín munu alls eigi undir lok líða.
En um þennan dag og stund veit enginn, ekki einu sinni englarnir á himnum, né sonurinn, heldur aðeins faðirinn einn.
En eins og á dögum Nóa, þannig mun verða tilkoma mannsins sonar;
því að eins og menn á þeim dögum, dögunum á undan flóðinu, átu og drukku, kvæntust og giftu, alt til þess dags, er Nói gekk inn í örkina,
og vissu eigi af fyr en flóðið kom og tók þá alla, — þannig mun verða tilkoma mannsins sonar.
Þá munu tveir vera á akri; annar er tekinn og hinn skilinn eftir.
Tvær munu mala í kvörn; önnur er tekin og hin skilin eftir.
Vakið því, þar eð þér vitið eigi hvaða dag húsbóndi yðar kemur.
En það vitið þér, að ef húsráðandinn hefði vitað, á hvaða næturvöku þjófurinn kæmi, þá hefði hann vakað og eigi látið brjótast inn í hús sitt.
Fyrir því skuluð einnig þér vera viðbúnir, því að mannsins sonur kemur á þeirri stundu, sem þér eigi ætlið.
Hver er þá hinn trúi og hygni þjónn, sem húsbóndinn hefir sett yfir hjú sín, til þess að gefa þeim fæðuna á réttum tíma?
Sæll er sá þjónn, sem húsbóndi hans finnur breyta þannig, er hann kemur.
Sannlega segi eg yður, að hann mun setja hann yfir allar eigur sínar.
En ef hinn illi þjónn segir í hjarta sínu: Húsbónda mínum dvelst, —
og hann tekur að berja á samþjónum sínum, en etur og drekkur með svöllurum,
þá mun húsbóndi þessa þjóns koma á þeim degi, sem hann væntir hans ekki, og á stundu, sem hann eigi veit af,
og höggva hann sundur og láta hann fá hlutskifti með hræsnurum; þar mun vera grátur og gnístran tanna.