Og Jesús tók til máls og talaði aftur við þá í dæmisögum á þessa leið:
Líkt er ríki himnanna konungi nokkurum, er gjörði brúðkaup sonar síns,
og sendi út þjóna sína, að kalla boðsgestina til brúðkaupsins. Og þeir vildu ekki koma.
Aftur sendi hann út aðra þjóna og mælti: Segið boðsgestunum: Sjá, máltíð mína hefi eg tilbúið; uxum mínum og alifé er slátrað, og alt er reiðubúið; komið til brúðkaupsins.
En þeir skeyttu því eigi og fóru burt, einn á búgarð sinn, annar til kaupskapar síns,
en hinir tóku þjóna hans, smánuðu þá og drápu.
En konungurinn varð reiður, sendi herlið sitt út og fyrirfór morðingjum þessum og brendi upp borg þeirra.
Síðan segir hann við þjóna sína: Brúðkaupið er reiðubúið, en boðsgestirnir voru ekki verðugir;
farið því út á vegamót og bjóðið öllum þeim, er þér finnið, til brúðkaupsins.
Og þjónar þessir gengu út á vegina og söfnuðu saman öllum, er þeir fundu, bæði vondum og góðum; og brúðkaupssalurinn varð fullur af boðsgestum.
En er konungurinn kom inn, til að sjá gestina, leit hann þar mann, er eigi var klæddur brúðkaupsklæðum.
Og hann segir við hann: Vinur, hvernig ert þú kominn hingað inn og hefir eigi brúðkaupsklæði? En hann þagði.
Konungurinn sagði þá við þjónana: Bindið fætur hans og hendur, og kastið honum út í myrkrið fyrir utan; þar mun vera grátur og gnístran tanna.
Því að margir eru kallaðir, en fáir útvaldir.
Þá gengu Farísearnir burt og báru saman ráð sín um, hvernig þeir gætu flækt hann í orði.
Og þeir senda til hans lærisveina sína, ásamt Heródesar-sinnum, er segja: Meistari, vér vitum, að þú ert sannorður og kennir Guðs veg í sannleika, og eigi hirðir þú um neinn, því að ekki fer þú að mannvirðingum.
Seg oss því, hvað virðist þér? Leyfist að gjalda keisaranum skatt, eða ekki?
En Jesús þekti ilsku þeirra og sagði: Hví freistið þér mín, hræsnarar?
Sýnið mér skattpeninginn. En þeir færðu honum denar.
Og hann segir við þá: Hvers mynd og yfirskrift er þetta?
Þeir segja við hann: Keisarans. Þá segir hann við þá: Gjaldið þá keisaranum það sem keisarans er, og Guði það sem Guðs er.
Og er þeir heyrðu þetta, undruðust þeir, og þeir yfirgáfu hann og gengu burt.
Á þeim degi gengu til hans Saddúkear, þeir er segja, að eigi sé til upprisa, og þeir spurðu hann og sögðu:
Meistari, Móse sagði: Deyi maður barnlaus, þá skal bróðir hans ganga að eiga konu hans og gefa bróður sínum afkvæmi.
Nú voru hjá oss sjö bræður. Og hinn fyrsti kvæntist og dó, og með því að hann var barnlaus, eftirlét hann bróður sínum konu sína.
Eins hinn annar og hinn þriðji og loks allir sjö.
Síðust allra dó konan.
Kona hvers þeirra sjö verður hún nú í upprisunni? Því að allir áttu þeir hana.
En Jesús svaraði og sagði við þá: Þér villist, þar eð þér þekkið eigi ritningarnar né mátt Guðs,
því að í upprisunni munu menn hvorki kvænast né giftast, heldur eru þeir eins og englar á himni.
En að því er snertir upprisu framliðinna, — hafið þér eigi lesið það, sem talað er af Guði til yðar, er hann segir:
Eg er Guð Abrahams, og Guð Ísaks, og Guð Jakobs? Ekki er hann Guð dauðra, heldur lifenda.
Og er mannfjöldinn heyrði þetta, undruðust þeir kenningu hans.
En er Farísearnir heyrðu, að hann hefði gjört Saddúkeana orðlausa, komu þeir saman;
og einn af þeim, lögvitringur, freistaði hans og spurði:
Meistari, hvert er hið mikla boðorð í lögmálinu?
En hann sagði við hann: Þú skalt elska Drottin, Guð þinn, af öllu hjarta þínu, og af allri sálu þinni, og af öllum huga þínum.
Þetta er hið mikla og fyrsta boðorð.
En hið annað er líkt, þetta: Þú skalt elska náunga þinn eins og sjálfan þig.
Á þessum tveimur boðorðum byggist alt lögmálið og spámennirnir.
En er Farísearnir voru saman komnir, spurði Jesús þá og sagði:
Hvað virðist yður um Krist? Hvers son er hann? Þeir segja við hann: Davíðs.
Hann segir við þá: Hvernig kallar þá Davíð af andanum hann Drottin, er hann segir:
Drottinn sagði við minn Drottin: Set þig mér til hægri handar, þangað til eg legg óvini þína undir fætur þér?
Ef nú Davíð kallar hann Drottin, hvernig er hann þá sonur hans?
Og enginn gat svarað honum orði, og eigi dirfðist heldur neinn upp frá þeim degi framar að spyrja hann nokkurs.