Þá er hann hafði fullnað öll orð sín í áheyrn lýðsins, fór hann inn í Kapernaum.
En þjónn hundraðshöfðingja nokkurs lá sjúkur, að fram kominn dauða, og var hann honum næsta kær.
Og er hann heyrði um Jesúm, sendi hann til hans öldunga Gyðinga, og bað hann að koma og bjarga þjóni sínum.
En þegar þeir komu til Jesú, báðu þeir hann innilega, segjandi: Verður er hann þess, að þú veitir honum þetta;
því að hann elskar þjóð vora, og hann hefir bygt samkunduhúsið handa oss.
Og Jesús fór með þeim. En er hann var þegar eigi langt frá húsinu, sendi hundraðshöfðinginn vini sína til hans og sagði við hann: Ómaka þig ekki, herra, því að eg er ekki verður þess, að þú gangir inn undir þak mitt;
þess vegna hefi eg ekki heldur álitið sjálfan mig verðan að koma til þín; en seg það með orði, og mun þjónn minn verða heill.
Því að eg er og maður yfirvaldi undirgefinn, sem hefi hermenn undir mér; og eg segi við þennan: Far þú, og hann fer, og við annan: Kom þú, og hann kemur, og við þjón minn: Gjör þú þetta, og hann gjörir það.
En er Jesús heyrði þetta, furðaði hann sig á honum og snerist að mannfjöldanum, sem fylgdist með honum, og mælti: Eg segi yður, ekki einu sinni í Ísrael hefi eg fundið svo mikla trú.
Og þeir sneru aftur heim, er sendir voru, og fundu þjóninn heilan heilsu.
Og skömmu síðar bar svo við, að hann fór til borgar, sem heitir Nain; voru þá í ferð með honum lærisveinar hans og mikill mannfjöldi.
En er hann nálgaðist borgarhliðið, sjá, þá var borinn út dauður maður, einkasonur móður sinnar, og hún var ekkja, og var mikill fjöldi úr bænum með henni.
Og er Drottinn sá hana, kendi hann í brjósti um hana og sagði við hana: Grát þú eigi!
Og hann gekk að og snart líkbörurnar, en þeir, sem báru, námu staðar. Og hann sagði: Ungi maður, eg segi þér, rís þú upp!
Og settist þá upp sá, er dauður var, og tók að mæla; og hann gaf hann móður hans.
En ótti greip alla; og vegsömuðu þeir Guð, segjandi: Spámaður mikill er risinn upp meðal vor, og: Guð hefir vitjað lýðs síns.
Og þessi fregn um hann barst út um alla Júdeu og öll héruðin þar í kring.
Og lærisveinar Jóhannesar sögðu honum frá öllu þessu.
Og Jóhannes kallaði til sín tvo af lærisveinum sínum, og sendi þá til Drottins og sagði: Ert þú sá sem koma á, eða eigum vér að vænta annars?
En þegar mennirnir voru komnir til hans, sögðu þeir: Jóhannes skírari sendi okkur til þín, segjandi: Ert þú sá sem koma á, eða eigum vér að vænta annars?
Á þeirri stund var hann að lækna marga af sjúkdómum og plágum og af illum öndum, og mörgum blindum gaf hann sýn.
Og hann svaraði og sagði við þá: Farið og kunngjörið Jóhannesi það sem þið hafið séð og heyrt: Blindir fá sýn, haltir ganga, líkþráir hreinsast og daufir heyra, dauðir upprísa og fátækum er boðað fagnaðarerindi.
Og sæll er sá, sem ekki hneykslast á mér.
En er sendimenn Jóhannesar voru burt farnir, fór hann að tala til mannfjöldans um Jóhannes: Hvað fóruð þér út í óbygðina að sjá? Reyr af vindi skekinn?
Eða hvað fóruð þér út að sjá? Mann klæddan mjúkum klæðum? Sjá, þeir, sem eru í skrautlegum búningi og lifa í sællífi, eru í konungahöllunum.
Eða hvað fóruð þér út að sjá? Spámann? Já, eg segi yður, jafnvel meira en spámann.
Hann er sá, sem ritað er um: Sjá, eg sendi sendiboða minn fyrir augliti þínu, er greiða mun veg þinn fyrir þér.
Eg segi yður: meðal þeirra, sem af konum eru fæddir, er enginn meiri en Jóhannes; en hinn minsti í guðsríki er honum meiri.
Og allur lýðurinn, sem heyrði hann, og tollheimtumennirnir réttlættu Guð, er þeir létu skírast skírn Jóhannesar.
En Farísearnir og lögvitringarnir ónýttu ráð Guðs þeim til handa, er þeir létu ekki skírast af honum.
Við hvað skal eg þá samlíkja mönnum kynslóðar þessarar, eða hverju eru þeir líkir?
Líkir eru þeir börnum, sem á torgi sitja og kalla hvert til annars, sem segja: Vér lékum fyrir yður á hljóðpípu, og þér dönsuðuð ekki. Vér sungum sorgarljóð, og þér grétuð ekki.
Því að Jóhannes skírari er kominn, og hann át ekki brauð og drakk ekki vín, og þér segið: Hann hefir illan anda.
Mannsins sonur er kominn, og etur og drekkur, og þér segið: Sjá, átvagl og vínsvelgur, vinur tollheimtumanna og syndara!
Og spekin réttlættist af öllum börnum sínum.
En einn af Faríseunum bauð honum að eta hjá sér; og hann fór inn í hús Faríseans og settist undir borð.
En sjá, þar í bænum var kona nokkur bersyndug; og þegar hún varð þess vís, að hann sat yfir borðum í húsi Faríseans, kom hún með alabastursbuðk með smyrslum,
stóð fyrir aftan við fætur hans grátandi, og tók til að væta fætur hans með tárum sínum og þerraði þá með höfuðhári sínu, kysti fætur hans og smurði þá með smyrslunum.
En er Faríseinn, sem honum hafði boðið, sá þetta, talaði hann við sjálfan sig og sagði: Væri þessi maður spámaður, þá vissi hann, hver og hvers konar kona það er, sem snertir hann, að hún er bersyndug.
Og Jesús svaraði og sagði við hann: Símon, eg hefi nokkuð að segja þér. Og hann mælti: Seg þú það, meistari.
Lánardrottinn nokkur átti tvo skuldunauta; annar þeirra skuldaði honum fimm hundruð denara, en hinn fimtíu.
Nú er þeir áttu ekkert til að borga með, gaf hann þeim báðum upp. Hvor þeirra skyldi nú elska hann meira?
Símon svaraði og sagði: Eg hygg, sá sem hann gaf meira upp. En hann sagði við hann: Þú ályktaðir rétt.
Og hann sneri sér síðan að konunni og sagði við Símon: Sér þú konu þessa? Eg kom í hús þitt, og þú gafst mér ekki vatn á fætur mína, en hún vætti fætur mína með tárum sínum og þerraði þá með hári sínu.
Þú gafst mér ekki koss, en frá því eg kom inn hefir hún ekki látið af að kyssa fætur mína.
Ekki smurðir þú höfuð mitt með olíu, en hún hefir smurt fætur mína með smyrslum.
Þess vegna segi eg þér: hinar mörgu syndir hennar eru fyrirgefnar, með því að hún elskaði mikið; en sá, sem lítið er fyrirgefið, hann elskar lítið.
En hann sagði við hana: Syndir þínar eru fyrirgefnar.
Og þeir, sem til borðs sátu með honum, tóku að segja með sjálfum sér: Hver er þessi maður, sem jafnvel fyrirgefur syndir?
En hann sagði við konuna: Trú þín hefir frelsað þig; far þú í friði.