En svo bar við á hvíldardegi að hann fór um sáðlönd, og tíndu þá lærisveinar hans kornöxin, neru þau með höndunum og átu.
En nokkrir af Faríseunum sögðu: Hví gjörið þér það, sem ekki er leyfilegt að gjöra á hvíldardögum?
Og Jesús svaraði og sagði við þá: Hafið þér ekki lesið það, sem Davíð gjörði, er hann varð sjálfur hungraður og menn hans?
hvernig hann fór inn í hús Guðs og tók skoðunarbrauðin og át, og gaf þau einnig mönnum sínum, þau sem enginn má eta nema prestarnir einir?
Og hann sagði við þá: Mannsins sonur er herra hvíldardagsins.
En á öðrum hvíldardegi bar svo við, að hann kom inn í samkunduna og kendi; og þar var maður nokkur, og var hægri hönd hans visin.
En fræðimennirnir og Farísearnir höfðu gætur á honum, hvort hann mundi lækna á hvíldardegi, til þess að þeir gætu fundið eitthvað að kæra hann fyrir.
En hann vissi hugsanir þeirra, og hann sagði við manninn, sem hafði visnu höndina: Rís upp og kom hér fram. Og hann reis upp og kom.
Jesús sagði við þá: Eg spyr yður, hvort er leyfilegt á hvíldardegi að gjöra gott eða gjöra ilt, að bjarga lífi eða fyrirfara því?
Og er hann hafði litið í kring á þá alla, sagði hann við manninn: Rétt þú fram hönd þína. Hann gjörði svo, og hönd hans varð aftur heil.
En þeir fyltust æði og töluðu hver við annan um, hvað þeir gætu gjört við Jesúm.
En svo bar við um þessar mundir, að hann fór út til fjallsins, til þess að biðjast fyrir, og var alla nóttina á bæn til Guðs.
Og er dagur kom, kallaði hann til sín lærisveina sína og valdi tólf af þeim, sem hann einnig kallaði postula:
Símon, sem hann kallaði Pétur, og Andrés bróður hans, og Jakob og Jóhannes og Filippus og Bartólómeus,
og Matteus og Tómas, og Jakob Alfeusson og Símon, sem kallaður var vandlætari,
og Júdas Jakobsson og Júdas Ískaríot, sem varð svikari.
Og hann fór niður með þeim og nam staðar á sléttlendi, og var þar þá mikill hópur af lærisveinum hans og mikill fjöldi fólks úr allri Júdeu og Jerúsalem og frá sjávarbygðinni hjá Týrus og Sídon, sem komnir voru til að heyra hann og til þess að læknast af sjúkdómum sínum;
og þeir, er þjáðir voru af óhreinum öndum, urðu heilbrigðir,
og allur mannfjöldinn leitaðist við að snerta hann, því að kraftur gekk út frá honum, sem læknaði alla.
Og hann upplyfti augum sínum til lærisveina sinna og sagði: Sælir eruð þér, fátækir, því yðar er Guðs ríki.
Sælir eruð þér, sem nú líðið hungur, því að þér skuluð saddir verða. Sælir eruð þér, sem nú grátið, því að þér munuð hlæja.
Sælir eruð þér, er menn hatast við yður og er þeir útskúfa yður og lastmæla yður og afmá nafn yðar sem vont, vegna mannsins sonar.
Fagnið á þeim degi og látið gleðilátum, því sjá, laun yðar eru mikil á himnum, því á sama hátt breyttu feður þeirra við spámennina.
En vei yður, þér ríku, því að þér hafið úttekið huggun yðar.
Vei yður, þér sem nú eruð saddir, því að þér munuð hungur líða. Vei yður, sem nú hlæið, því að þér munuð sýta og gráta.
Vei yður, er allir menn tala vel um yður, því á sama hátt breyttu feður þeirra við falsspámennina.
En eg segi yður, er heyrið: elskið óvini yðar, gjörið þeim gott, sem hata yður;
blessið þá, sem bölva yður, og biðjið fyrir þeim, er sýna yður ójöfnuð.
Þeim, er slær þig á aðra kinnina, skaltu og bjóða hina; og þeim, sem tekur yfirhöfn þína, skaltu jafnvel eigi varna kyrtilsins.
Gef þú hverjum sem biður þig, og þann sem tekur það, sem þitt er, skaltu eigi krefja.
Og eins og þér viljið að mennirnir breyti við yður, eins skuluð þér og breyta við þá.
Og þótt þér elskið þá, sem yður elska, hvaða þökk fáið þér fyrir það? Því að bersyndugir elska einnig þá, sem þá elska.
Og þótt þér gjörið þeim gott, sem yður gjöra gott, hvaða þökk fáið þér fyrir það? Því að bersyndugir gjöra og hið sama.
Og þótt þér lánið þeim, sem þér búist við að fá það hjá, hvaða þökk fáið þér fyrir það? Bersyndugir lána einnig bersyndugum, til þess að þeir fái jafnmikið aftur.
En elskið óvini yðar, og gjörið gott og lánið, án þess að vænta nokkurs aftur, og laun yðar munu verða mikil, og þér munuð verða börn hins hæsta, því að hann er góðgjarn við vanþakkláta og vonda.
Verið miskunnsamir, eins og faðir yðar er miskunnsamur.
Og dæmið ekki, þá munuð þér ekki verða dæmdir. Og sakfellið eigi og þá munuð þér eigi verða sakfeldir. Sýknið, og þá munuð þér sýknaðir verða.
Gefið, og þá mun yður gefið verða; góður mælir, troðinn, skekinn, fleytifullur mun gefinn verða yður í skaut; því að með þeim mæli, sem þér mælið öðrum, mun yður aftur mælt verða.
En hann sagði þeim og líkingu: Hvort fær blindur leitt blindan? Munu þeir ekki báðir falla í gryfju?
Ekki er lærisveinninn yfir meistaranum, en hver sem er fullnuma, verður eins og meistari hans.
En hví sér þú flísina, sem er í auga bróður þíns, en tekur ekki eftir bjálkanum, sem er í þínu eigin auga?
Eða hvernig fær þú sagt við bróður þinn: Bróðir, lát þú mig draga út flísina, sem er í auga þér, þar sem þú sér ekki sjálfur bjálkann í þínu auga? Hræsnari, drag þú fyrst út bjálkann úr þínu auga, og þá munt þú sjá vel til að draga út flísina, sem er í auga bróður þíns.
Því að ekki er til gott tré, sem ber skemdan ávöxt; ekki heldur skemt tré, sem ber góðan ávöxt.
Því að sérhvert tré þekkist af ávexti sínum; því að ekki safna menn fíkjum af þyrnum eða uppskera vínber af þistlum.
Góður maður fram ber það sem gott er úr góðum sjóði hjarta síns, en illur maður fram ber það sem ilt er úr vondum sjóði; því af gnægð hjartans mælir munnur hans.
En hví kallið þér mig herra, herra, og gjörið ekki það sem eg segi?
Eg skal sýna yður, hverjum sá er líkur, sem kemur til mín og heyrir orð mín, og breytir eftir þeim;
hann er líkur manni, er bygði hús, gróf og fór djúpt og lagði undirstöðuna á klöpp; og er vatnsflóð kom, skall straumurinn á því húsi, en fékk hvergi hrært það, vegna þess að það var vel bygt.
En sá er heyrir, og gjörir ekki, hann er líkur manni þeim, er bygði hús á jörðunni án undirstöðu; straumurinn skall á því, og hrundi það þegar niður, og hrun þess húss varð mikið.