En Jesús sneri aftur frá Jórdan, fullur af heilögum anda, og var leiddur af andanum á eyðimörk
í fjörutíu daga og var freistaður af djöflinum; og einskis matar neytti hann þá daga, og er þeir voru liðnir, hungraði hann.
En djöfullinn sagði við hann: Ef þú ert sonur Guðs, þá bjóð þú steini þessum að verða að brauði.
Og Jesús svaraði honum: Ritað er: Maðurinn lifir ekki á brauði einu saman.
Og hann fór upp með hann og sýndi honum öll ríki heimsbygðarinnar á augabragði.
Og djöfullinn sagði við hann: Þér mun eg gefa alt þetta vald og dýrð þess, því að mér er það í vald gefið, og hverjum sem eg vil gef eg það.
Ef þú þá tilbiður frammi fyrir mér, skal það alt verða þitt.
Og Jesús svaraði og sagði við hann: Ritað er: Drottin, Guð þinn, átt þú að tilbiðja og þjóna honum einum.
Og hann fór með hann til Jerúsalem og setti hann á musterisbrúnina og sagði við hann: Ef þú ert sonur Guðs, þá kasta þér hér niður af;
því að ritað er: Hann mun bjóða englum sínum um þig, að gæta þín,
og á höndum munu þeir bera þig, til þess að þú skulir eigi steyta fót þinn við steini.
Jesús svaraði og sagði við hann: Það er sagt: Ekki skalt þú freista Drottins, Guðs þíns.
Og er djöfullinn hafði lokið allri freistingu, veik hann frá honum um hríð.
Og Jesús sneri í krafti andans aftur til Galíleu, og orðrómur um hann barst út um öll héruðin í grend.
Og hann kendi í samkunduhúsum þeirra og var vegsamaður af öllum.
Og hann kom til Nazaret, þar sem hann hafði verið upp alinn, og gekk á hvíldardeginum, eins og hann var vanur, inn í samkunduhúsið og stóð upp til að lesa.
Og var honum fengin bók Jesaja spámanns; og hann fletti upp bókinni og fann staðinn, þar sem ritað var:
Andi Drottins er yfir mér, vegna þess, að hann smurði mig, til að flytja fátækum gleðilegan boðskap; hann hefir sent mig, til að boða bandingjum lausn og blindum að þeir skuli aftur fá sýn, til að láta þjáða lausa,
til að kunngjöra hið þóknanlega ár Drottins.
Og hann lét aftur bókina, fékk hana þjóninum og settist niður, og allir í samkunduhúsinu störðu á hann.
En hann tók að tala til þeirra: Í dag hefir þessi ritning ræst fyrir eyrum yðar.
Og allir lofuðu hann og undruðust þau náðarorð, sem fram gengu af munni hans, og sögðu: Er ekki þessi maður sonur Jósefs?
Og hann sagði við þá: Vissulega munuð þér segja við mig málshátt þennan: Læknir, lækna sjálfan þig; gjör einnig hér í föðurborg þinni alt það, sem vér höfum heyrt að gjörst hafi í Kapernaum.
En hann sagði: Sannlega segi eg yður: enginn spámaður er vel metinn í föðurlandi sínu.
En eg segi yður það satt, að margar ekkjur voru í Ísrael á dögum Elía, þegar himininn var lokaður í þrjú ár og sex mánuði, þá er mikið hungur var í öllu landinu;
og til engra þeirra var Elía sendur, heldur aðeins til Sarepta í Sídon-landi til konu, sem var ekkja.
Og margir voru líkþráir í Ísrael á dögum Elísa spámanns, og enginn þeirra var hreinsaður, heldur aðeins Naaman Sýrlendingur.
Og allir í samkunduhúsinu fyltust reiði, er þeir heyrðu þetta,
og risu upp, hröktu hann út úr borginni og fóru með hann út á brún fjalls þess, sem borg þeirra var bygð á, til þess að hrinda honum niður.
En hann gekk burt mitt á milli þeirra og fór leiðar sinnar.
Og hann kom niður til Kapernaum, borgar í Galíleu, og hann kendi þeim á hvíldardögum,
og undruðust þeir kenningu hans; því að orð hans var með myndugleika.
Og í samkundunni var maður nokkur, er hafði óhreinan anda; og hann kallaði upp með hárri röddu:
Æ, hvað höfum vér saman við þig að sælda, Jesús frá Nazaret? Ertu kominn til að fyrirfara oss? Eg þekki, hver þú ert, hinn heilagi Guðs.
Og Jesús hastaði á hann og sagði: Þegi þú, og far þú út af honum. Þá hratt illi andinn honum fram á meðal þeirra, fór út af honum og hafði eigi gjört honum nokkurt mein.
Og felmtur kom yfir alla, og þeir töluðu hver við annan og sögðu: Hvaða orð er þetta? Því að með myndugleika og valdi skipar hann óhreinum öndum, og þeir fara út.
Og orðrómurinn um hann barst út til sérhvers staðar þar í grend.
En hann stóð upp, fór úr samkunduhúsinu og gekk inn í hús Símonar; en tengdamóðir Símonar var þungt haldin af hitasótt, og báðu þeir hann fyrir hana.
Og hann stóð upp yfir henni og hastaði á hitasóttina, og hvarf hún frá henni; en hún reis upp þegar í stað og þjónaði þeim.
Og er sól var sest, komu allir, er höfðu menn veika af ýmiss konar sjúkdómum, með þá til hans; en hann lagði hendur yfir sérhvern þeirra og læknaði þá.
Illir andar fóru jafnvel út af mörgum, æptu og sögðu: Þú ert sonur Guðs. Og hann hastaði á þá og leyfði þeim ekki að tala, því að þeir vissu, að hann var Kristur.
En er dagur var kominn, gekk hann út og fór í eyðistað, en mannfjöldinn leitaði hans og kom til hans og reyndi að halda honum aftur, til þess að hann færi ekki frá þeim.
En hann sagði við þá: Mér ber og að boða hinum borgunum fagnaðarerindið um guðsríki; því að til þess var eg sendur.
Og hann prédikaði í samkundunum í Galíleu.