Þá söng Júdít þennan lofsöng Drottni og sagði:
„Hefjið upp fyrir Drottni með bumbum, syngið Drottni með skálabumbum, stillið honum nýjan sálm, hefjið hann og ákallið nafn hans.
Drottinn bindur enda á styrjaldir; Drottinn er nafn hans.
Hann hefur sett herbúðir sínar mitt á meðal lýðs síns til að frelsa oss af hendi allra óvina vorra.
Assýringar komu úr fjöllunum að norðan í fjölda styrks síns; fjöldi hans stíflaði lækina, og hestar þeirra huldu dalina.
Hann hrósaði sér af því, að hann skyldi leggja eld í landamerki mín og drepa unga menn mína með sverði, gjöra ungbörn mín að herfangi og meyjar mínar að ánauðugum.
En hinn almáttugi Drottinn hefur lostið hann og selt hann í hendur konu og drepið hann.
Því að hinn voldugi þeirra féll eigi fyrir ungum mönnum, og eigi lustu synir Títans hann, né hávaxnir risar veittu honum viðnám; heldur veikti Júdít, dóttir Merarí, hann með fegurð ásjónu sinnar.
Því að hún lagði af sér ekkjuklæði sín og klæddist gleðiklæðum til að veita Ísraelsmönnum gleði.
Hún smurði ásjónu sína smyrslum og batt lokka sína með sveig, hún tók nýja skikkju til að blekkja hann.
Skór hennar hrifu augu hans, fegurð hennar tók sál hans til fanga; með sverði hjó hún af honum höfuðið.
Persar skulfu við staðfestu hennar og Medar við djarfleik hennar.
Þá kveinuðu herbúðir Assýringa, er hinir lágu mínir komu fram, þjakaðir af þorsta.
Synir meyjanna lögðu þá í gegn og drápu þá eins og börn á flótta; þeir fórust í orustu frammi fyrir ásjónu Drottins, Guðs míns.
Syngjum Drottni lofsöng, syngjum Guði vorum nýjan lofsöng.
Adónaí, Drottinn, mikill ert þú og dýrlegur í mætti þínum, og enginn fær sigrað þig.
Þjóni þér allar skepnur þínar, því að þú talaðir, og þær urðu til; þú sendir út anda þinn, og þær voru skapaðar, og enginn er sá, er staðist geti rödd þína.
Fjöllin munu hrærast frá grunni ásamt vötnunum; klettarnir munu bráðna sem vax fyrir ásjónu þinni.
En þeir, sem óttast þig, munu miklir verða hjá þér í öllum hlutum.
Vei þeirri þjóð, sem rís gegn lýð mínum, því að hinn almáttugi Drottinn mun hefna sín á þeim; á degi dómsins mun hann vitja þeirra.
Því að hann mun gefa eld og orma í hold þeirra, að þeir brenni og finni til að eilífu.“
Og svo bar við eftir þetta, að allur lýðurinn kom eftir sigurinn til Jerúsalem til að tilbiðja Drottin; og jafnskjótt og þeir voru hreinsaðir, færðu þeir allir brennifórnir og heit og gjafir sínar.
Og Júdít færði til bannfærslu gleymskunnar öll vopn Holófernesar, sem lýðurinn hafði henni gefið, og himininn, sem hún hafði burt tekið úr svefnherbergi hans.
Og lýðurinn var glaður frammi fyrir helgidóminum, og í þrjá mánuði var gleði þessa sigurs haldin hátíðleg með Júdít.
Og eftir þá daga sneri hver maður heim til húss síns, og Júdít varð mikil í Betúlíu og var frægust í öllu landi Ísraels.
Og skírlífi var tengt dyggð hennar, svo að hún þekkti engan mann alla ævidaga sína eftir dauða Manasse, manns síns.
Og á hátíðisdögum gekk hún fram með mikilli dýrð.
Og hún bjó í húsi manns síns hundrað og fimm ár og gaf þernu sinni frelsi, og hún dó og var greftruð hjá manni sínum í Betúlíu.
Og allur lýðurinn syrgði hana í sjö daga.
Og alla ævi hennar var enginn sá, er ónáðaði Ísrael, og eigi heldur í mörg ár eftir dauða hennar.
En dagur hátíðar þessa sigurs er tekinn af Hebreum í tölu helgra daga og er trúlega haldinn af Gyðingum frá þeim tíma alt til þessa dags.