Gamla testamentiðSpámennirnir
Svo segir Drottinn: Himininn er hásæti mitt og jörðin er fótskör mín. Hvaða hús munuð þér geta reist mér, og hvar er sá staður, sem verið geti bústaður minn?
Því að hönd mín hefir gjört alt þetta og þannig er það alt til orðið, segir Drottinn. En þeir, sem eg lít til, eru hinir auðmjúku og þeir er hafa sundurmarinn anda og skjálfa fyrir orði mínu.
Sá, sem slátrar uxa, er ekki mætari en manndrápari, sá sem fórnar sauð, er ekki mætari en sá sem hengir hund, sá sem færir fórnargjöf, ekki mætari en sá sem ber fram svínablóð, sá sem brennir reykelsi, ekki mætari en sá sem blessar skurðgoð. Eins og þeir hafa valið sína vegu og eins og sál þeirra hefir mætur á hinum viðurstyggilegu goðum þeirra,
eins mun eg láta mér vel líka að hrjá þá og láta yfir þá koma það, er þeir hræðast, af því að enginn gegndi, þegar eg kallaði, og þeir heyrðu ekki, þegar eg talaði, heldur aðhöfðust það, sem ilt var í mínum augum, og höfðu mætur á því, sem mér mislíkaði.
Heyrið orð Drottins, þér sem skjálfið fyrir orði hans! Bræður yðar segja, þeir er hata yður og reka yður burt frá sér fyrir sakir nafns míns: gjöri Drottinn sig dýrlegan, svo að vér megum sjá gleði yðar; en þeir skulu til skammar verða.
Heyr gnýinn frá borginni, heyr óminn frá musterinu; heyr, Drottinn geldur óvinum sínum fyrir tilverknað þeirra!
Hún fæðir, áður en hún kennir sín; hún er orðin léttari að sveinbarni, áður en hún tekur jóðsóttina.
Hver hefir heyrt slíkt? Hver A hefir séð slíka hluti? Er nokkurt land í heiminn borið á einum degi, eða fæðist nokkur þjóð alt í einu? því að óðara en Zion hefir kent sóttar, hefir hún alið börn sín.
Skyldi ey láta barnið komast í burðarliðinn og ekki láta það fæðast? segir Drottinn; eða skyldi eg, sem læt barnið fæðast, loka móðurkviðnum? segir Guð þinn.
Gleðjist með Jerúsalem, og fagnið yfir henni, allir þér sem elskið hana! kætist með henni, allir þér sem nú hryggist yfir henni,
svo að þér megið sjúga og saddir verða við hugsvalandi brjóst hennar, svo að þér megið leiga og gæða yður við dýrðargnótt hennar.
Því að svo segir Drottinn: Sjá, eg veiti velsæld til hennar eins og fljóti, og auðæfum þjóðanna eins og bakkafullum læk, og þér skuluð sjúga. Þér skuluð bornir verða á mjöðminni og yður skal hossað verða á hnjánum.
Eins og móðir huggar son sinn, eins mun eg hugga yður; í Jerúsalem skuluð þér huggaðir verða.
Og þér munuð sjá það, og hjarta yðar mun fagna og bein yðar þróast sem grængresi; þá mun hönd Drottins kunn verða á þjónum hans, og þá mun hann láta óvini sína kenna á reiði Í sinni.
Því sjá, Drottinn kemur í eldi, og vagnar hans eru sem vindbylur, til þess að gjalda reiði sína í heift og bötun sína í eldslogum.
Því að Drottinn mun dóm heyja með eldi, og með sverði sínu yfir öllu holdi, og þeir munu margir verða, er Drottinn fellir.
Þeir sem helga sig og hreinsa sig til þess að fara inn í lundana, bak við þann eina, sem fyrir miðju er; sem eta svínakjöt, viðurstyggileg skriðdýr og mýs — þeir skulu allir undir lok líða, segir Drottinn.
En eg þekki athafnir þeirra og hugsanir. Sá tími kemur, að eg mun saman safna öllum þjóðum og tungum, og þær skulu koma og sjá mína dýrð.
Og eg mun gjöra tákn á þeim og senda flóttamenn frá þeim til þjóðanna, til Tarsis, Púl og Lúd, sem benda boga, til Túbal og Javan, til hinna fjarlægu eylanda, sem ekki hafa nema fregn af mér og ekki hafa séð dýrð mína, og þeir skulu kunngjöra dýrð mína meðal þjóðanna.
Og þeir munu flytja alla bræður yðar heim frá öllum þjóðum sem fórnargjöf Drottins til handa, á hestum og á vögnum, í burðarstólum, á múlum og úlföldum, til míns heilaga fjalls, til Jerúsalem, segir Drottinn, eins og þegar Ísraelsmenn færa fórnargjafir í hreinum kerum til húss Drottins.
Og af þeim mun eg einnig taka presta og Levíta, segir Drottinn.
Því að eins og hinn nýi himinn og hin nýja jörð, sem eg skapa, munu standa stöðug fyrir mínu augliti, segir Drottinn, eins mun afsprengi yðar og nafn standa stöðugt.
Og á mánuði hverjum, tunglkomudaginn, og á viku hverri, hvíldardaginn, skal alt hold koma, til þess að falla fram fyrir mér, segir Drottinn.
Og þeir munu ganga út og sjá hræ þeirra manna, er rofið hafa trú við mig; því að ormur þeirra mun ekki deyja og eldur þeirra ekki slokna, — og þeir munu viðurstygð vera öllu holdi.