Gamla testamentiðSpámennirnir
Sjá, hönd Drottins er eigi svo stutt, að hann geti ekki hjálpað, og eyra hans er ekki svo þykt, að hann heyri ekki;
en það eru misgjörðir yðar, sem skilnað hafa gjört milli yðar og Guðs yðar, og syndir yðar, sem byrgt hafa auglit hans fyrir yður, svo að hann heyrir ekki.
Því að hendur yðar eru blóði ataðar og fingur yðar misgjörðum; varir yðar tala lygi og tunga yðar fer með ilsku.
Enginn stefnir fyrir dóm af því, að honum gangi réttlæti til, og enginn á í málaferlum sannleikans vegna; menn reiða sig á hégóma og tala lygi, þeir ganga með ranglæti og ala illgjörðir.
þeir klekja út hornormseggjum og vefa köngullóarvefi; hverjum sem etur af eggjum þeirra er dauðinn vís, og verði eitthvert þeirra troðið sundur, skríður úr því eiturormur.
Vefnaður þeirra er ónýtur til klæða, og það sem þeir vinna, verður eigi haft til skjóls: athafnir þeirra eru illvirki og ofbeldisverk liggja Í lófum þeirra.
Fætur þeirra eru skjótir til ills og fljótir til að úthella saklausu blóði; ráðagjörðir þeirra eru skaðræðis-ráðagjörðir, eyðing og tortíming er á vegum þeirra.
Veg friðarins þekkja þeir ekki og ekkert réttlæti er á þeirra stigum; þeir hafa gjört vegu sína hlykkjótta, hver sá, er þá gengur, hefir ekki af friði að segja.
Fyrir því er rétturinn fjarlægur oss og réttlætið kemur ekki nálægt oss; vér væntum ljóss, en það er myrkur, væntum dagsbirtu, en göngum í niðdimmu.
Vér þreifum fyrir oss, eins og blindir menn með vegg, fálmum eins og þeir, sem mist hafa sjónina; oss verður fótaskortur um hábjartan daginn, eins og í rökkri; í blóma lífsins erum vér sem dauðir menn.
Vér rymjum allir sem birnir, kurrum eins og dúfur; vér væntum réttar, en hann læst ekki, væntum hjálpræðis, en það er langt í burtu frá oss.
Því að afbrot vor eru mörg frammi fyrir þér og syndir vorar vitna Í gegn oss; því að afbrot vor eru oss kunn, og misgjörðir vorar þekkjum vér.
Vér höfum horfið frá Drottni og afneitað honum og vikið burt frá Guði vorum; vér höfum látið oss ofríki og fráhvarf um munn fara, vér höfum upphugsað og mælt fram af hjarta voru lygaorð.
Og rétturinn er hrakinn á hæl og réttlætið stendur langt í burtu; því að sannleikurinn hrasaði á strætunum og hreinskilnin kemst ekki að.
Og sannleikurinn er horfinn, og sá sem firrist það, sem út er, verður öðrum að herfangi. Og Drottinn sá það og honum mislíkaði réttleysið.
Og hann sá að þar var enginn, og hann undraðist að enginn vildi í skerast; en þá hjálpaði honum arndeggur hans, og réttlæti hans studdi hann.
Og hann íldæddist réttlætinu sem panzara og setti hjálm hjálpræðisins á höfuð sér; hann klæddist klæðum hefndarinnar sem fati og hjúpaði sig vandlætinu eins og skikkju.
Eins og þeir hafa unnið til, svo mun hann gjalda: mótstöðumönnum sínum heift og óvinum sínum hefnd; fjarlægum landsálfum geldur hann víti.
Og menn munu óttast nafn Drottins í frá niðurgöngu sólar og dýrð hans í frá upprás sólar, því að hann brýzt fram eins og á í gljúfrum, er andgustur Drottins knýr áfram.
En til Zíonar kemur hann sem frelsari, til þeirra í Jakob, sem snúið hafa sér frá syndum, segir Drottinn.
Og þessi er sáttmálinn, sem eg gjöri við þá, segir Drottinn: Andi minn, sem er yfir þér, og orð mín, sem eg hefi lagt í munn þér, þau skulu ekki víkja frá munni þínum, né frá munni niðja þinna, né frá munni niðja niðja þinna, segir Drottinn, héðan í frá og að eilífu.