Gamla testamentiðSpámennirnir
Synd Júda er rituð með járnstíl, með demantsoddi, rist á spjöld hjartna þeirra og á altarishorn þeirra,
eins og líka synir þeirra minnast altara þeirra og aséra þeirra hjá grænu trjánum, á háu hæðunum.
Fjallið mitt á vellinum! eigur þínar, alla fjársjóðu þína ofursel eg að herfangi, hæðir þínar vegna syndar, sem drýgð hefir verið í öllum héruðum þínum.
Þá munt þú verða að sleppa hendinni af óðali þínu, því er eg gaf þér, og eg mun láta þig þjóna óvinum þínum í landinu, sem þú þekkir ekki; því að eld hafið þér kveikt í nösum mér, sem loga mun eilíílega.
Svo segir Drottinn: Bölvaður er sá maður, sem reiðir sig á menn og gjörir hold að armlegg sínum, en hjarta hans víkur frá Drottni.
Hann er eins og einirunnur á saltsléttunni og hann lifir ekki það, að neitt gott komi; hann býr á skrælnuðum stöðum í eyðimörkinni, á óbyggilegu saltlendi.
Blessaður er sá maður, sem reiðir sig á Drottin og lætur Drottinn vera athvarf sitt.
Hann er sem tré, sem gróðursett er við vatn og teygir rætur sínar út að læknum, sem hræðist ekki, þótt hitinn komi, og er með sígrænu laufi, — sem jafnvel í þurka-ári er áhyggjulaust og lætur ekki af að bera ávöxt.
Svikult er hjartað fremur öllu öðru og spilt er það; hver þekkir það?
Eg, Drottinn, er sá, sem rannsaka hjartað, prófa nýrun, og það til þess að gjalda sérhverjum eftir breytni hans, eftir ávexti verka hans.
Sá, sem affar auðs og eigi með réttu, er eins og akurhæna, sem liggur á eggjum, er hún eigi hefir orpið; á miðri ætinni verður hann að yfirgefa auðinn og við æfilokin stendur hann sem heimskingi.
Hásæti dýrðarinnar, hátt upp hafið frá upphafi, staður helgidóms vors,
þú von Ísraels — Drottins! allir þeir, sem yfirgefa þig, skulu til skammar verða; já, þeir sem vikið hafa frá mér, verða skrifaðir í duftið, því að þeir hafa yfirgefið lind hins lifandi vatns, Drottinn.
Lækna mig, Drottinn, að eg megi heill verða; hjálpa mér, svo að mér verði hjálpað, því að þú ert minn lofstír.
Sjá, þeir segja við mig: Hvar er orð Drottins? Rætist það þá!
Og þó hefi eg ekki skotið mér undan því að vera hirðir eftir þinni bendingu, og óheilladagsins hefi eg ekki óskað — það veizt þú! Það, sem fram gengið hefir af vörum mínum, liggur bert fyrir augliti þínu.
Vertu mér ekki skelflug, þú athvarf mitt á ógæfunnar degi!
Lát ofsóknarmenn mína verða til skammar, en lát mig ekki verða til skammar; lát þá skelfast, en lát mig ekki skelfast; lát ógæfudag koma yfir þá og sundurmola þá tvöfaldri sundurmolan!
Svo mælti Drottinn við mig: Far og nem staðar í þjóðhliðinu, sem Júdakonungar ganga inn og út um, og Í öllum hliðum Jerúsalem,
og seg við þá: Heyrið orð Drottins, þér Júdakonungar og allir Júdamenn og allir Jerúsalembúar, þér sem gangið inn um hliðþessi!
Svo segir Drottinn: Gætið yðar — líf yðar liggur við -- og berið eigi byrðar á hvíldardegi, svo að þér komið með þær inn um hlið Jerúsalem.
Berið og engar byrðar út úr húsum yðar á hvíldardegi og vinnið ekkert verk, svo að þér haldið hvíldardaginn heilagan, eins og eg hefi boðið feðrum yðar.
En þeir hlýddu ekki og lögðu ekki við eyrun, heldur voru harðsvíraðir, svo að þeir hlýddu ekki, né þýddust aga.
En ef þér nú hlýðið mér — segir Drottinn — svo að þér komið ekki með neinar byrðar inn í ldið þessarar borgar á hvíldardegi, heldur haldið hvíldardaginn heilagan, svo að þér vinnið ekkert verk á honum,
þá munu fara inn um hlið þessarar borgar konungar, sem sitja í hásæti Davíðs, akandi í vögnum og ríðandi á hestum, þeir og höfðingjar þeirra, Júdamenn og Jerúsalembúar, og borg þessi eilíflega bygð verða.
Og menn munu koma úr Júdaborgum og úr umhverfi Jerúsalem og úr Benjamínslandi og af láglendinu og úr fjöllunum og úr suðurlandinu, þeir er færa brennifórn og sláturfórn og matfórn og reykelsi og þeir er færa þakkarfórn í musteri Drottins.
En ef þér hlýðið mér eigi, að halda helgan hvíldardaginn og bera enga byrði og ganga eigi inn um hlið Jerúsalem á hvíldardegi, þá mun eg leggja eld í hlið hennar, sem eyða mun höllum Jerúsalem og eigi slöktur verða. S