Gamla testamentiðSpámennirnir
Þá sagði Drottinn við mig: Þó að Móse og Samúel gengju fram fyrir mig, mundi sál mín ekki hneigjast að þessum lýð framar; rek þá frá augliti mínu, svo að þeir fari burt.
Og ef þeir segja við þig: Hvert eigum vér að fara? þá seg við þá: Svo segir Drottinn: til drepsóttar sá, sem drepsótt er ætlaður; og til sverðs sá, sem sverði er ætlaður; og til hungurs sá, sem hungri er ætlaður; og til herleiðingar sá, sem til herleiðingar er ætlaður.
Eg býð ferns konar kyni út í móti þeim — segir Drottinn —: sverðinu, til þess að myrða þá, hundunum, til þess að draga þá burt, fuglum himinsins og dýrum jarðarinnar, til þess að eta þá og eyða þeim.
Eg gjöri þá að grýlu fyrir öll konungsríki jarðar, sökum Manasse Hiskíasonar, Júda-konungs, fyrir það sem hann aðhafðist í Jerúsalem.
Því að hver mun kenna í brjósti um þig, Jerúsalem, og hver mun sýna þér hluttekning og hver mun koma við, til þess að spyrja um, hvernig þér líði?
Þú hefir útskúfað mér, segir Drottinn, þú hörfaðir frá; fyrir því rétti eg höndina út á móti þér og eyddi þig; eg er orðinn þreyttur á að miskunna.
Fyrir því sáldraði eg þeim með varpkvísl við hlið landsins, gjörði menn barnlausa, eyddi þjóð mína; frá sínum vondu vegum sneru þeir ekki aftur.
Ekkjur þeirra urðu fleiri en sandkorn á sjávarströnd. Eg leiddi yfir mæður unglinga þeirra eyðanda um hábjartan dag, lét skyndilega yfir þær koma angist og skelfing.
Sjö barna móðirin mornaði og þornaði, hún gaf upp öndina. Sól hennar gekk undir áður dagur var á enda, hún varð til smánar og fyrirvarð sig. Og það, sem eftir er af þeim, ofursel eg sverðinu, þá er þeir flýja fyrir óvinum sínum — segir Drottinn.
Vei mér, móðir mín, að þú skyldir fæða mig, mig sem allir menn í landinu deila og þrátta við. Ekkert hefi eg öðrum lánað og ekkert hafa aðrir lánað mér, og þó formæla þeir mér allir.
Drottinn sagði: Vissulega, eg mun frelsa þig; eg mun vissulega láta óvininn grátbæna þig, þegar óhamingjuna og neyðina ber að höndum.
Verður járn brotið sundur, járn að norðan, og eir?
Eigur þínar og fjársjóðu ofursel eg að herfangi, ekki fyrir verð, heldur fyrir allar syndir þínar, og það fyrir þær syndir, er þú hefir drýgt í öllum héruðum þínum.
Og eg læt þig þjóna óvinum þínum í landi, sem þú þekkir ekki; því að eldur er kviknaður í nösum mér; gegn yður logar hann.
Þú veizt það, Drottinn, minstu mín og vitjaðu mín og hefn mín á ofsóknurum mínum; hríf mig ekki burt í þolinmæði þinni við þá, — mundu það, að eg þoli smán þín vegna.
Kæmu orð frá þér, gleypti eg við þeim; og orð þín voru mér unun og fögnuður hjarta míns, því að eg er nefndur eftir nafni þínu, Drottinn, Guð hersveitanna.
Eg sat ekki í hóp hlæjandi manna, til þess að skemla mér; gripinn af þinni hendi sat eg einsamall, af því að þú fyltir mig helgri reiði.
Hví er kvöl mín orðin ævarandi og sár mitt svo illkynjað, að það verður ekki grætt? Þú ert mér sem svikull lækur, eins og vatn, sem ekki er unt að reiða sig á.
Fyrir því segir Drottinn svo; Ef þú lætur af þessu víli þínu, mun eg aftur láta þig ganga fram fyrir mig — og ef þú framleiðir aðeins dýrmæta hluti, en enga lélega, þá skalt þú aftur vera mér munnur. Þeir skulu snúa við til þín, en þú skalt ekki snúa við til þeirra.
Og eg gjöri þig gagnvart þessum lýð að rammhygðum eirvegg, og þótt þeir berjist við þig, skulu þeir eigi fá yfirstigið þig, því að eg er með þér, til þess að hjálpa þér og frelsa þig — segir Drottinn;
eg frelsa þig undan valdi vondra manna og losa þig úr höndum ofbeldismanna.