Jakob, þjónn Guðs og Drottins Jesú Krists, heilsar hinum tólf kynkvíslum í dreifingunni.
Álítið það, bræður mínir, eingöngu gleðiefni, er þér ratið í ýmiss konar raunir,
með því að þér vitið að reynsla trúar yðar verkar þolgæði,
en þolgæðið á að hafa fullkomið verk, til þess að þér séuð fullkomnir og algjörðir og yður sé í engu ábótavant.
En ef einhvern yðar brestur visku, þá biðji hann Guð um hana, hann sem gefur öllum örlátlega og án brigslyrða, og hún mun honum gefast;
en hann á að biðja með trú, án þess að efast, því að sá sem efast, er líkur sjávaröldu, er rís og hrekst fyrir vindi.
Sá maður má eigi ætla, að hann fái nokkuð hjá drotni,
hann sem er tvílyndur maður, reikull á öllum vegum sínum.
En hinn lágt setti bróðir hrósi sér af upphefð sinni,
en hinn auðugi af lægingu sinni, því hann mun líða undir lok eins og blóm á grasi;
því að sólin kemur upp með steikjandi hita og brennir grasið, og blóm þess dettur af og fegurð útlits þess verður að engu; þannig mun og hinn auðugi maður visna upp á vegum sínum.
Sæll er sá maður, sem stenst freistingu, því að þegar búið er að reyna hann, þá mun hann meðtaka kórónu lífsins, sem hann hefir heitið þeim, er elska hann.
Enginn má segja, er hann freistast: eg freistast af Guði, því að Guð getur eigi freistast af hinu illa og sjálfur freistar hann einskis manns;
en sérhver freistast við það, að hann er dreginn og tældur af sinni eigin girnd;
þegar girndin síðan er orðin þunguð, elur hún synd, og þegar syndin er orðin fullþroskuð, fæðir hún dauða.
Villist ekki, bræður mínir elskaðir!
Sérhver góð gjöf og sérhver fullkomin gáfa er ofan að og kemur niður frá föður ljósanna, hjá hverjum hvorki er umbreyting né umhverfingarskuggi.
Eftir ráðsályktun sjálfs sín fæddi hann oss með sannleiksorði, til þess að vér skyldum vera nokkurs konar frumgróði skepna hans.
Vitið, bræður mínir elskaðir: hver maður skal vera fljótur til að heyra, seinn til að tala, seinn til reiði,
því að reiði manns vinnur ekki réttlæti Guðs;
afleggið því hvers konar saurugleik og vonskugnægð og meðtakið með hógværð hið gróðursetta orð, er frelsað getur sálir yðar.
En verðið gjörendur orðsins, og eigi aðeins heyrendur, svíkjandi sjálfa yður.
Því að ef einhver er heyrandi orðsins og ekki gjörandi, þá er hann líkur manni, er skoðar sitt meðfædda andlit í skuggsjá;
því að hann skoðaði sjálfan sig, og fór burt og gleymdi jafnskjótt hvernig hann var.
En sá sem skygnist inn í hið fullkomna lögmál frelsisins og heldur sér við það, og ekki er orðinn gleyminn heyrandi, heldur gjörandi verksins, hann mun sæll verða í framkvæmdum sínum.
Ef einhver þykist vera guðrækinn, en hefir ekki taumhald á tungu sinni, heldur leiðir hjarta sitt afvega, þá er dýrkun hans fánýt.
Hrein og óflekkuð dýrkun fyrir Guði og föður er þetta, að vilja munaðarlausra og ekkna í þrengingu þeirra og varðveita sjálfan sig flekklausan af heiminum.