Gamla testamentiðSaga
En er dauðadagur Davíðs nálgaðist, lagði hann svo fyrir Salómó son sinn:
Eg geng nú veg allrar veraldar; en ver þú hugrakkur og lát sjá, að þú sért maður.
Gæt þú þess, sem Drottinn, Guð þinn, af þér heimtar, að þú gangir á vegum hans og haldir lög hans, boðorð, ákvæði og fyrirmæli, eins og skrifað er í lögmáli Móse, svo að þú verðir lánsamur í öllu, sem þú gjörir og hvert sem þú snýr þér,
svo að Drottinn efni orð sín, þau er hann hefir við mig talað, er hann sagði: Ef synir þínir varðveita vegu sína, með því að ganga dyggilega fyrir augliti mínu af öllu hjarta sínu og allri sálu sinni, þá skal þig, mælti hann, ekki vanta eftirmann í hásæti Ísraels.
Þú veizt og sjálfur, hvað Jóab Zerújuson hefir gjört mér, hversu hann hefir farið með báða hershöfðingja Ísraels, þá Abner Nersson og Amasa Jetersson, þar sem hann myrti þá og vann þannig víg í griðum og ataði blóði beltið um lendar sér og skóna á fótum sér, eins og í ófriði væri.
Neyt nú hygginda þinna og lát eigi hærur hans fara til heljar í friði.
En sýn þú mildi sonum Barsillaí Gíleaðíta og lát þá vera meðal þeirra, sem eta við borð þitt, því að svo gjörðu þeir til mín, þá er eg flýði fyrir Absalóm bróður þínum.
Símeí Gerasson Benjamíníti frá Bahúrím er og með þér; hann formælti mér gífurlega, þá er eg fór til Mahanaím. En hann kom til móts við mig niður að Jórdan, og vann eg honum svolátandi eið við Drottin: Eg skal eigi láta drepa þig.
En þú skalt eigi láta honum óhegnt, því að þú ert maður vitur og munt vita, hvað þú átt að gjöra við hann, til þess að þú getir sent hærur hans blóðugar til heljar.
Síðan lagðist Davíð til hvíldar hjá feðrum sínum og var jarðaður í Davíðsborg.
En sá tími, sem Davíð hafði ríkt yfir Ísrael, var fjörutíu ár; í Hebron ríkti hann sjö ár og í Jerúsalem ríkti hann þrjátíu og þrjú ár.
Og Salómó settist í hásæti Davíðs föður síns, og efldist ríki hans mjög.
Þá fór Adónía, sonur Haggítar, til Balsebu, móður Salómós. hin sagði: Kemur þú góðu heilli? Hann svaraði: Svo er víst.
Síðan hann: Eg á erindi við þig. Hún mælti: Tala þú!
Þá mælti hann: Þú veizt sjálf að konungdómurinn tilheyrði mér, og að allur Ísrael hafði augastað á mér sem konungsefni, en nú hefir þetta farið á annan veg og konungdómurinn lent hjá bróður mínum, því að Drottinn hafði ákvarðað honum hann.
Nú bið eg þig einnar bónar: vísa þú mér ekki frá. Hún sagði við hann: Tala þú!
Þá mælti hann: Bið þú Salómó konung — því að hann mun ekki vísa þér frá — að gefa mér Abísag frá Súnem fyrir konu.
Batseba mælti: Gott og vel, eg mós sad túlka mál þitt við konung.
Þá gekk Batseba á fund Salómós konungs, til þess að tala máli Adónía við hann, og konungur stóð upp á móti henni, laut henni og settist síðan í hásæti sitt og lét setja fram stól handa konungsmóður, og settist hún til hægri handar konungi.
Þá mælti hún: Eg bið þig einnar lítillar bónar; vísa þú mér eigi frá. Konungur sagði við hana: Bið þú, móðir mín, eigi mun eg vísa þér frá.
Þá mælti hún: Leyf þú, að Abísag frá Súnem verði gefin Adónía bróður þínum fyrir konu.
Þá svaraði Salómó konungur og sagði við móður sína: Hví biður þú um Abísag frá Súnem til handa Adónía? Bið heldur um konungsríkið honum til handa, því að hann er bróðir minn mér eldri — honum til handa og Abjatar presti og Jóab Zerújusyni.
Og Salómó konungur sór við Drottin og mælti: Guð gjöri við mig hvað sem hann vill nú og síðar: fyrir beiðni þessa skal Adónia lífinu týna.
Og nú, svo sannarlega sem Drottinn lifir, er mér hefir til valda komið og sett mig í hásæti Davíðs föður míns og reist mér hús, eins og hann hafði heitið: Adónía skal líflátinn þegar í dag!
Síðan sendi Salómó konungur Benaja Jójadason með þessu erindi; vann hann á honum, og lét Adónia þannig líf sitt.
En við Abjatlar prest sagði konungur: Far þú til hús þíns Í Anatót, því að þú ert dauða sekur, en eigi vil eg drepa þig að sinni, því að þú hefir borið örk Drottins Guðs fyrir Davíð föður mínum, og allar þær nauðir, sem faðir minn þoldi, hefir þú þolað með honum.
Síðan rak Salómó Abjatar burt, svo að hann væri eigi lengur prestur Drottins, til þess að orð Drottins skyldu rætast, þau er hann talaði um hús Elí í Síló.
Nú spyr Jóab þessi tíðindi. En Jóab hafði fylgt Adónía að málum, en Absalóm hafði hann eigi fylgt að málum. Jóab flýði þá til tjalds Drottins og greip um altarishornin.
U Salómó konungi var þá sagt: Jóab er flúinn í tjald Drottins og stendur við altarið. Sendi þá Salómó Benaja Jójadason og sagði: Far þú og vinn á honum.
Fór þá Benaja til tjalds Drottins og mælti til Jóabs: Svo segir konungur: Gakk þú út. Hinn svaraði: Nei, hér vil eg deyja. Færði Benaja þá konungi svar hans og sagði: Svo mælti Jóab og svo svaraði hann mér.
Konungur sagði við hann: Gjör sem hann sagði; vinn þú á honum og jarða hann og hreinsa þannig af mér og ætt minni blóð það, er Jóab úthelti án saka;
og Drottinn láti blóð hans koma honum í koll, þar sem hann vó tvo menn, er réttlátari voru og betri en hann, og myrti þá með sverði, án þess að Davíð faðir minn vissi af því: þá Abner Nersson, hershöfðingja Ísraels, og Amasa Jetersson, hershöfðingja Júda.
Skal blóð þeirra koma Jóab í koll og niðjum hans að eilífu, en Davíð og niðjar hans, hús hans og hásæti hljóti að eilífu heill af Drottni.
Síðan fór Benaja Jójadason, vann á honum og drap hann, og var hann grafinn í húsi sínu í eyðimörkinni.
Og konungur skipaði Benaja Jójadason yfir herinn í hans stað, og Zadók prest skipaði hann í stað Abjatars.
Því næst sendi konungur og lét kalla Símei og sagði við hann: Reis þér hús í Jerúsalem og bú þar, en eigi mátt þú fara neitt þaðan.
En það skaltu vita fyrir víst, að á þeim degi, sem þú fer þaðan og gengur yfir Kídron-læk, skaltu deyja; mun þá blóð þitt sjálfum þér Í koll koma.
Símei svaraði konungi: Það læt eg mér vel líka; eins og minn herra konungurinn hefir sagt, svo skal þjónn þinn gjöra. Og Símei bjó í Jerúsalem langa hríð.
Eftir þrjú ár bar svo við, að tveir þrælar Símeí struku til Ákís Maakasonar, konungs í Gat. Og Símeí var sagt svo frá: Þrælar þínir eru í Gat.
Þá tók Símei sig til söðlaði asna sinn og hélt til Gat til Akís, til þess að leita að þrælum sínum, og Símeií fór og hafði heim með sér þræla sína frá Gat.
Var nú Salómó sagt frá því, að Símeí hefði farið frá Jerúsalem til Gat og væri kominn heim aftur.
Þá sendi konungur og lét kalla Símeí og sagði við hann: Hefi eg ekki sært þig við Drottin og lagt ríkt á við þig og sagt: Það skaltu vita fyrir víst, að á þeim degi, sem þú gengur að heiman og fer eitthvað burt, skaltu deyja. Og þú sagðir við mig: Eg hefi heyrt það og læt mér vel líka.
Hvers vegna hefir þú ekki haldið eið þann, er Drottinn var svarinn, og skipun þá, er eg fyrir þig lagði?
Enn fremur mælti konungur við Símeí: Þú þekkir alla þá ilsku og ert þér hennar meðvitandi, er þú hafðir í frammi við Davíð föður minn, og mun nú Drottinn láta þér ilsku þína í koll koma;
en Salómó konungur blessist og hásæti Davíðs standi stöðugt fyrir Drottni að eilífu.
Og konungur bauð Benaja Jójadasyni, og hann fór og vann á honum, og lét hann þannig líf sitt. Og konungdómurinn var staðfestur í hendi Salómós.