Gamla testamentiðSaga
Davíð konungur var nú orðinn gamall og hniginn að aldri, og af þótt hann væri þakinn fötum, gat honum ekki hitnað.
fyrir því sögðu þjónar hans við hann: Það ætti að leita að yngismey handa mínum herra konunginum, til þess að þjóna konunginum og hjúkra honum; skal hún liggja við brjóst þitt, til þess að mínum herra konunginum megi hitna.
Síðan var Leitað að fríðri stúlku í öllu Ísraelslandi, og fundu menn Abisag frá Súnem og fóru með hana til konungs.
En stúlkan var forkunnar fríð, og hjúkraði hún konungi og þjónaði honum, en konungur kendi hennar ekki.
En Adónía sonur Haggítar hreykti sér upp og hugsaði með sér: Eg vil verða konungur. Og hann fékk sér vagna og hesta og fimtíu menn, sem fyrir honum hlupu.
En faðir hans hafði aldrei angrað hann á æfinni með því að segja við hann: Hví hefir þú gjört þetta? Auk þess var hann mjög fríður sýnum og næstur Absalóm að aldri.
Hann átti og ráðstefnur við Jóab Zerújuson og Abjatar prest, og fylgdu þeir Adónía að málum.
En Zadók prestur og Benaja Jójadason og Natan spámaður og Símei og Ref og kappar Davíðs fylgdu eigi Adónía.
Og Adónía slátraði sauðum og nautum og alikálfum hjá Höggormssteini, sem er hjá Rógel-lind, og bauð til öllum bræðrum sínum, konungssonunum, og öllum Júdamönnum, þegnum konungs;
en Natan Sþámanni og Benaja og köppunum og Salómó bróður sínum bauð hann ekki.
HÞá mælti Natan við Batsebu, móður Salómós, á þessa leið: Hefir þú ekki heyrt, að Adónía sonur Haggítar er orðinn konungur, og Davíð, herra vor, veit það ekki?
En kom þú nú, og vil eg leggja þér táð, hversu þú megir forða lífi þínu og lífi Salómós sonar þíns.
Far þú og gakk fyrir Davíð konung og seg við hann: Hefir þú ekki, minn herra konungur, unnið ambátt þinni eið og sagt: Salómó sonur þinn skal verða konungur eftir mig, og hann skal sitja í hásæti mínu? Því er þá Adónía orðinn konungur?
Sjá, meðan þú enn ert að tala Þar við konung, skal eg koma á eftir þér og staðfesta orð þín.
Þá gekk Batseba fyrir konung inn í svefnhúsið, en konungur var þá gamall mjög, og Abísag frá Súnem þjónaði honum.
Batseba hneigði sig og laut konungi. Konungur mælti: Hvað er þér á höndum?
Hún sagði við hann: Herra minn, þú hefir unnið ambátt þinni svolátandi eið við Drottin, Guð þinn: Salómó sonur þinn skal verða konungur eftir mig, og hann skal sitja í hásæti mínu.
En sjá, nú er Adónía orðinn konungur, og þú veizt það ekki, minn herra konungur!
Hann hefir slátrað fjölda af uxum, alikálfum og sauðum og boðið til öllum konungssonum og Abjatar presti og Jóab hershöfðingja, en Salómó þjóni þínum hefir hann ekki boðið.
Og nú standa augu allra Ísraelsmanna á þér, minn herra konungur, að þú gjörir kunnugt, hver sitja skuli í hásæti míns herra konungsins eftir þinn dag.
Ella mun svo fara, þegar minn herra konungurinn hvílir hjá feðrum sínum, að eg og Salómó sonur minn munum talin óbótamenn.
En meðan hún var að tala við konung, kom Natan spámaður.
Og konungi var sagt: Natan spámaður er hér kominn. Gekk hann þá inn fyrir konung og laut á ásjónu sína til jarðar fyrir konungi.
Og Natan mælti: Minn herra konungur, hefir þú sagt: Adónía skal vera konungur eftir mig, og hann skal sitja í hásæti mínu?
Því að hann fór niður eftir í dag og slátraði fjölda af uxum, alikálfum og sauðum og bauð til öllum konungssonunum, hershöfðingjunum og Abjatar presti; eru þeir nú að eta og drekka hjá honum og hrópa: Adónía konungur lifi!
En mér, þjóni þínum, Zadók presti, Benaja Jójadasyni og Salómó þjóni þínum bauð hann ekki.
Er þetta orðið að tilhlutun míns herra konungsins, þar sem þú hefir ekki gjört þjónum þínum kunnugt, hver sitja skuli í hásæti míns herra konungsins eftir þinn dag?
Þá svaraði Davíð konungur og mælti: Kallið mér Batsebu! Gekk hún þá inn fyrir konung. Og er hún stóð frammi fyrir konungi,
sór konungur og sagði: Svo sannarlega sem Drottinn lifir, sá er frelsað hefir líf mitt úr öllum nauðum:
eins og eg sór þér við Drottin, Ísraels Guð, og sagði: Salómó sonur þinn skal verða konungur eftir mig, og hann skal sitja í hásæti mínu í minn stað — svo vil eg staðfesta það í dag.
Þá hneigði Batseba ásjónu sína til jarðar, laut konungi og mælti: Minn herra Davíð konungur lifi eilíflega!
Þá sagði Davíð konungur: Kallið mér Zadók prest, Natan spámann og Benaja Jójadason. Þeir gengu síðan fyrir konung.
Og konungur sagði við þá: Takið með yður þjóna herra yðar; setjið Salómó son minn á múl minn og farið með hann til Gíhon.
Skal Zadók prestur og Natan spámaður smyrja hann þar til konungs yfir Ísrael; þeytið síðan lúðurinn og luópið: Salómó konungur lifi!
Komið síðan með honum hingað, og skal hann þá koma og setjast í hásæti mitt og vera konungur Í minn stað, því að hann hefi eg skipað til að vera höfðingja yfir Ísrael og Júda.
Þá svaraði Benaja Jójadason konungi og mælti: Veri það svo; Drottins, Guðs míns herra konungsins, gefi það.
Eins og Drottinn hefir verið með mínum herra konunginum, svo sé hann og með Salómó, og hefji hásæti hans enn hærra en hásæti míns herra, Davíðs konungs.
Þá fóru þeir Zadók prestur, Natan spámaður, Benaja Jójadason og Kretar og Pletar og settu Salómó á múl Davíðs konungs og fóru með hann til Gíhon.
Þá tók Zadók prestur olíuhornið úr tjaldinu og smurði Salómó. Þá þeyttu þeir lúðurinn, og allur lýðurinn hrópaði: Lifi Salómó konungur!
Síðan fór allur lýðurinn heim aftur með honum, og menn blésu á hljóðpípur og létu feginslátum, svo að við sjálft lá að jörðin rifnaði af ópi þeirra.
Adónía og allir þeir, sem hann hafði í boði sínu, heyrðu þetta, er þeir höfðu lokið máltíðinni. Þegar Jóab heyrði lúðurhljóminn, mælti hann: Hví er öll borgin í uppnámi?
En er hann var þetta að mæla, kom Jónatan sonur Abjatars prests. Þá sagði Adónía: Kom þú hingað, því að þú ert sæmdarmaður og munt flytja góð tíðindi.
Þá svaraði Jónatan og sagði við Adónía: Það er nú svo! Herra vor, Davíð konungur, hefir gjört Salómó að konungi.
Konungur hefir sent með honum Zadók prest, Natan spámann, Benaja Jójadason og Kreta og Pleta, og þeir hafa sett hann á múl konungs;
og þeir Zadók prestur og Natan spámaður hafa smurt hann til konungs í Gíhon; þaðan fóru þeir heim fagnandi, svo að öll borgin er komin í uppnám. Þetta er hávaðinn, sem þér hafið heyrt.
Salómó hefir meira að segja sezt í konungshásætið.
Sömuleiðis komu þjónar konungs, til þess að árna herra vorum, Davíð konungi, heilla, og sögðu: Guð þinn gjöri nafn Salómós enn víðfrægara en nafn þitt, og hefji hásæti hans enn hærra en hásæti þitt! og hneigði konungur sig í hvílu sinni.
Konungur hefir og mælt svo: Lofaður sé Drottinn, Ísraels Guð, sem í dag hefir skipað eftirmann í hásæti mitt og látið mér auðnast að líta það.
Þá skelfdust allir boðsgestir Adónía, héldu af stað, og fór hver leiðar sinnar.
En Adónía var hræddur við Salómó, hélt af stað og fór burt og greip um altarishornin;
Og var Salómó sagt frá því með svofeldum orðum: Sjá, Adónía er hræddur við Salómó konung, heldur um altarishornin og segir: Salómó konungur sverji mér í dag, að hann skuli ekki láta taka þjón sinn af lífi.
Þá sagði Salómó: Komi hann fram sem góður drengur, skal ekki eitt af hárum hans falla til jarðar, en reynist hann ódrengur, skal hann lífi týna.
Þá sendi Salómó konungur og lét taka hann frá altarinu, og er hann kom og laut Salómó konungi, sagði Salómó við hann: Far þú heim til þín.